ตอนที่ 66 กำจัดภัยให้ประชา

ตอนที่ 66 กำจัดภัยให้ประชา

เยว่ชิงเฟิงมองโม่สวินอย่างสงสัย แม้อีกฝ่ายจะดูหนุ่ม แต่เขาก็รู้ดีว่าในโลกของผู้บำเพ็ญเซียน ไม่สามารถตัดสินอายุจากรูปลักษณ์ภายนอกได้

“เรียนผู้อาวุโส นิกายเหอฮวนเป็นสำนักบำเพ็ญเซียนที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นเซิ่ง ในบรรดาสำนักภายใต้การปกครองของพันธมิตรวิถีสวรรค์แห่งห้าแคว้นแดนใต้ ก็ถือได้ว่าเป็นสำนักใหญ่เช่นกัน”

โม่สวินพยักหน้า พยายามจดจำชื่อที่ไม่เคยได้ยินเหล่านี้ที่อีกฝ่ายพูดออกมาอย่างเงียบๆ

ในใจยิ่งแอบรู้สึกโชคดี ครั้งนี้มาถูกทางแล้วจริงๆ สิ่งที่เยว่ชิงเฟิงพูดถึงเหล่านี้ เป็นสิ่งที่เขาต้องการจะรู้อย่างเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้

หลังจากนั้นโม่สวินก็ได้สอบถามตำแหน่งที่ตั้งคร่าวๆ ของนิกายเหอฮวนอย่างชาญฉลาด เขาครุ่นคิดว่ารอให้เรื่องที่นี่จบลงเสียก่อน จะไปตรวจสอบเรื่องที่เรียกว่าห้าแคว้นแดนใต้นี้ให้ดี

หลังจากในใจมีแผนการแล้ว โม่สวินก็นึกถึงเคล็ดวิชาอันลึกล้ำของเยว่ชิงเฟิงขึ้นมาอีกครั้ง เขาอดที่จะถามไม่ได้ว่า “ยันต์อาคมชำระจิตรวมสมาธิที่ท่านใช้ที่ลานกว้างตอนกลางวันนั้น พอจะให้ข้าน้อยดูได้หรือไม่?”

เยว่ชิงเฟิงในตอนนี้เป็นปลาบนเขียงแล้ว ไหนเลยจะมีเหตุผลที่จะไม่ทำตาม เขาจึงเผยให้เห็นถุงเล็กๆ ที่เอวทันที

โม่สวินมองอย่างชัดเจน ของสิ่งนี้คือถุงเก็บของใบหนึ่ง

เขาเห็นเยว่ชิงเฟิงลูบผ่านถุงเก็บของ ในมือก็ปรากฏยันต์อาคมสีเหลืองขึ้นมาแผ่นหนึ่ง

“ผู้อาวุโสโปรดดู นี่ก็คือยันต์ชำระจิต!”

ซูหยุนฉางที่อยู่ข้างๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายเสกยันต์อาคมออกมาจากความว่างเปล่า ดวงตาก็พลันเป็นประกาย ในขณะที่เยว่ชิงเฟิงกำลังจะมอบยันต์อาคมให้โม่สวิน นางก็ใช้วิชาเหินลม มือขวาลากผ่านเอวของเขาอย่างรวดเร็ว และคว้าถุงเก็บของมาไว้ในมือ

“เอ๊ะ นี่มันอะไรกัน?”

เยว่ชิงเฟิงรู้สึกเพียงว่ามีลมพัดผ่านข้างกาย เมื่อมองเห็นถุงในมือของซูหยุนฉางอย่างชัดเจน ในใจก็พลันสั่นสะท้าน เขารีบพูดด้วยใบหน้าที่ขมขื่นว่า “ผู้อาวุโส นี่คือถุงเก็บของของผู้น้อย...”

“ถุงเก็บของ?”

ซูหยุนฉางเล่นกับมันอย่างสนใจ ไม่สนใจเขาอีกเลย

โม่สวินที่อยู่ข้างๆ เห็นทุกอย่างนี้กับตา แต่กลับไม่มีความคิดที่จะห้ามเลยแม้แต่น้อย

พูดตามตรง เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าผู้บำเพ็ญเซียนที่มาจากสำนักบำเพ็ญเซียน ในถุงเก็บของจะเก็บอะไรไว้บ้าง

เช่นนี้เอง โจรชายหญิงคู่หนึ่งก็ได้กลายเป็นโจรปล้นอย่างรู้กันเป็นอย่างดี

เมื่อเห็นพฤติกรรมของคนทั้งสองเช่นนี้ เยว่ชิงเฟิงในตอนนี้อยากจะตายเสียให้รู้แล้วรู้รอดจริงๆ ในนั้นเก็บสมบัติทั้งหมดของเขาไว้เลยนะ!

โม่สวินศึกษายันต์อาคมสีเหลืองในมือ เขาเห็นเพียงว่าบนนั้นเต็มไปด้วยลายเส้นขยุกขยิกที่อ่านไม่ออก แต่เขากลับสัมผัสได้ว่าในยันต์อาคมนี้ ดูเหมือนจะซ่อนพลังปราณวิญญาณจางๆ เอาไว้

อาจจะเป็นเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะมองความไม่รู้ของเขาออก โม่สวินจึงไม่ได้สอบถามถึงวิธีการใช้ยันต์อาคม

เดิมทีเขายังคิดจะเก็บใส่กระเป๋าไปเลย แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่ดูแล้วยังน่าเกลียดกว่าตอนร้องไห้ของเยว่ชิงเฟิง ก็พลันรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง จึงคืนยันต์อาคมให้เขาไป

เยว่ชิงเฟิงในตอนนี้ อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาจริงๆ เขาได้แต่มองซูหยุนฉางอย่างน่าสงสาร คาดหวังว่าจอมยุทธ์หญิงท่านนี้จะใจดีเหมือนกับโม่สวิน

ใครจะรู้ว่าในตอนนี้ ซูหยุนฉางกลับเก็บถุงเก็บของไปเสียแล้ว

ใช่แล้ว นางเก็บไปอย่างโจ่งแจ้ง ต่อหน้าต่อตาเยว่ชิงเฟิง...

โม่สวินไอออกมาเบาๆ อย่างกระอักกระอ่วน แล้วพูดว่า “สหายเยว่ ข้าน้อยยังมีเรื่องที่ไม่เข้าใจอีกสองสามเรื่อง ไม่ทราบว่าจะพอไขข้อข้องใจได้หรือไม่?”

เยว่ชิงเฟิงอยากจะลุกขึ้นยืน และตะโกนว่า “ไม่” แต่ทว่าสถานการณ์บังคับ เขาทำได้เพียงเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง และละสายตาจากซูหยุนฉางอย่างอาลัยอาวรณ์

“ผู้อาวุโสมีเรื่องอะไร เชิญสั่งมาได้เลย”

เมื่อฟังคำตอบที่ไร้เรี่ยวแรงของอีกฝ่าย โม่สวินก็ไม่ได้หน้าด้านเหมือนซูหยุนฉาง

แต่เมื่อคิดอีกที อีกฝ่ายในฐานะผู้บำเพ็ญเซียน กลับมาทำเรื่องหลอกลวงต้มตุ๋นเช่นนี้ในโลกมนุษย์ เดิมทีก็ไม่นับว่าเป็นคนดีอะไร การกระทำของเขานี้ก็ถือได้ว่าเป็นการกำจัดภัยให้ประชา!