ตอนที่ 64 ยันต์ลูกไฟ

ตอนที่ 64 ยันต์ลูกไฟ

โม่สวินจ้องมองยาเม็ดสีขาวนั้น และขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาคลุกคลีกับสมุนไพรมาตลอดทั้งปี ย่อมมีความรู้สึกไวต่อของเหล่านี้เป็นพิเศษอยู่บ้าง

เพียงแต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดอะไรมาก ข้างหูก็มีเสียงแผ่วเบาดังมาอีกประโยคหนึ่ง

“นางดูดีหรือไม่?”

โม่สวินอยากจะพูดว่าดูดีมาก แต่เมื่อเห็นเปลวไฟในดวงตาของซูหยุนฉาง ในใจก็พลันรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมา เขารีบส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่ดูดี!”

“ไม่ดูดีแล้วเจ้ายังจะมองอีกหรือ?”

โม่สวินจึงหันหน้าไปทางอื่นอย่างกระอักกระอ่วน แต่หางตาก็ยังคงแอบชำเลืองมองเข้าไปในห้องเป็นครั้งคราว

หลี่ซิ่วจือกลืนยาเม็ดลงไปโดยไม่มีความลังเลใดๆ นางกำลังจะถามท่านเซียนเยว่ว่าต่อไปควรทำอย่างไร แต่ก็พลันรู้สึกหน้ามืดแล้วล้มลงไป

ท่านเซียนเยว่เห็นดังนั้น ในใจก็ดีใจอย่างยิ่ง เขารีบก้าวออกไปหนึ่งก้าว กำลังจะเข้าไปประคองหลี่ซิ่วจือที่ล้มลง

แต่ในขณะนี้เอง ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น เขาได้ยินเพียงเสียงดังสนั่นหวั่นไหว กระเบื้องและเศษหินร่วงหล่นลงมา จากนั้นก็มีร่างในชุดขาวร่างหนึ่งตกลงมาจากฟ้า

ร่างนั้นกลางอากาศราวกับภูตผีปีศาจ เตะออกไปหนึ่งครั้ง ได้ยินเพียงเสียงร้องโหยหวน “อ๊า” หนึ่งครั้ง ร่างอ้วนๆ ของท่านเซียนเยว่ก็ลอยละลิ่วออกไป ชนโต๊ะเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ จนพังทลายแหลกละเอียดในทันที

ร่างนี้ ย่อมต้องเป็นซูหยุนฉางที่ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วนั่นเอง

หลังจากซูหยุนฉางลงถึงพื้น นางก็รีบประคองหลี่ซิ่วจือที่ร่างกายเปลือยเปล่าไว้ในอ้อมแขน

โม่สวินบนหลังคาส่ายหน้าถอนหายใจครั้งหนึ่ง และกระโดดลงมาเช่นกัน สายตาของเขาเพิ่งจะมองไปที่ซูหยุนฉางและหลี่ซิ่วจือ ข้างหูก็มีเสียงตวาดอย่างโกรธเคืองดังขึ้น

“เจ้ามองอะไร ยังดูไม่พออีกหรือ?”

โม่สวินจนปัญญา เขาได้แต่หันหน้าไปทางอื่น พอดีกับที่เห็นท่านเซียนเยว่ล้มอยู่บนพื้นอย่างน่าสมเพช ในปากก็ร้องโอดโอยไม่หยุด บนใบหน้าครึ่งซีกยังคงมีรอยเท้าสีแดงสดอยู่

“พวกเจ้าเป็นใคร กล้าดีอย่างไรมาลอบโจมตีข้าผู้เป็นเซียน!”

และในขณะนี้เอง สาวใช้ที่อยู่ข้างนอกได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ก็รีบผลักประตูเข้ามา เมื่อเห็นชายหญิงแปลกหน้าสองคนในห้อง ยังไม่ทันจะได้ร้องตะโกน ก็รู้สึกเจ็บที่ท้ายทอย และหน้ามืดล้มลงไป

ท่านเซียนเยว่เมื่อเห็นฝีมือของโม่สวิน ในใจก็ตกใจอยู่บ้าง เขาก็หยิบยันต์อาคมออกมาแผ่นหนึ่งอย่างกะทันหัน ร่ายเคล็ดวิชา ในปากท่องคาถาพึมพำ จากนั้นก็โยนยันต์อาคมไปยังโม่สวิน

ยันต์อาคมกลางอากาศก็กลายเป็นลูกไฟลูกหนึ่ง อุณหภูมิในห้องก็สูงขึ้นอย่างฉับพลันในชั่วพริบตา

โม่สวินเมื่อเห็นลูกไฟที่ลอยมาในอากาศ ด้วยความประหลาดใจเขาจึงไม่กล้าประมาท เขาโคจรวิชาเพลิงผลาญในร่างกายอย่างรวดเร็ว มือขวาของเขาพลันลุกเป็นไฟ แขนทั้งข้างก็กลายเป็นสีแดงเพลิง

ในขณะที่ลูกไฟกำลังจะเข้าใกล้ตัว เขาก็ยื่นฝ่ามือออกไป และคว้าจับลูกไฟที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วโดยตรง

ทันทีที่ลูกไฟอยู่ในมือ เขาก็สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผดเผาเข้ามา อุณหภูมิไม่ด้อยไปกว่าเพลงดาบอัคคีของเขาเลย หากไม่ใช่เพราะเขาฝึกฝนเคล็ดวิชาสายไฟอยู่แล้ว เกรงว่าในชั่วพริบตา ร่างกายทั้งร่างคงจะถูกจุดไฟเผา

โม่สวินใช้แรงที่มืออย่างรุนแรง พลังปราณในร่างกายพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง ในชั่วพริบตา เขาก็บีบลูกไฟนี้จนดับไป จากนั้นเถ้าถ่านสายหนึ่งก็ร่วงหล่นจากฝ่ามือของเขา

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสกับยันต์อาคม ในใจก็อดที่จะคิดไปต่างๆ นานาไม่ได้

ในมุมมองของเขา ยันต์ลูกไฟชนิดนี้ดูเหมือนจะมีผลคล้ายกับการปลดปล่อยพลังปราณสู่ภายนอกเพื่อปล่อยเปลวไฟที่บันทึกไว้ในวิชาเพลิงผลาญ เมื่อมีของสิ่งนี้ ก็สามารถชดเชยข้อบกพร่องด้านระดับพลังได้

ในขณะเดียวกัน ซูหยุนฉางก็ได้พยุงหลี่ซิ่วจือให้นอนลงบนเตียง และห่มผ้าให้เธอแล้ว

ส่วนโม่สวินก็ฉวยโอกาสนี้ แอบชำเลืองมองไปแวบหนึ่ง พูดตามตรง อย่าว่าแต่ท่านเซียนเยว่ผู้นี้เลย แม้แต่เขา เมื่อเห็นสาวงามเช่นนี้ ก็อดที่จะจิตใจหวั่นไหวไม่ได้

ท่านเซียนเยว่เมื่อเห็นโม่สวินสลายยันต์ลูกไฟของเขาได้อย่างง่ายดาย ในใจก็ตกตะลึงอย่างยิ่ง เขารีบใช้เคล็ดวิชาตรวจสอบปราณ อยากจะสำรวจระดับพลังของโม่สวิน แต่กลับมองไม่ออกในทันที รู้เพียงแค่ว่าระดับของอีกฝ่าย สูงกว่าเขาอย่างแน่นอน