ตอนที่ 57 ท่านเซียนเยว่

ตอนที่ 57 ท่านเซียนเยว่

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ โม่สวินก็ยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก หรือว่าจะมีเคล็ดวิชาที่ใช้รักษาโรคให้ผู้อื่นโดยเฉพาะด้วย?

เขาส่ายหน้า และกลับมาที่ขอบลานกว้าง แต่ไม่เห็นซูหยุนฉาง เขาจึงมองไปรอบๆ จึงพบว่าแม่นางผู้นี้กำลังพิงอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ที่ไม่สะดุดตาต้นหนึ่ง ไม่รู้ว่าไปซื้อเมล็ดสนมาจากที่ใด กำลังแกะเปลือกกินเสียงดังกรุบกรับ

เดิมทีนางอยู่ในชุดสีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะ มองจากไกลๆ มีกลิ่นอายราวกับนางเซียนผู้หลุดพ้นจากโลกีย์ แต่ในตอนนี้กลับเหมือนกระรอกน้อยตัวหนึ่ง กำลังแอบกินขนมผ่านผ้าคลุมหน้า

โม่สวินถอนหายใจเบาๆ ในใจ เขาไม่สนใจนางอีก และทอดสายตามองไปยังบนแท่นบูชา

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม ก็มีคนมาเพิ่มอีกไม่น้อย ทั้งลานกว้างในตอนนี้เต็มไปด้วยชายหญิง ทั้งคนที่มาดูความสนุกและคนที่เตรียมจะมาคารวะเป็นศิษย์ ส่งเสียงดังจอแจไปหมด

โม่สวินเดินมาข้างๆ ซูหยุนฉาง และถามขึ้นอย่างกะทันหันว่า “เมื่อครู่ข้าได้ยินว่ามีน้ำค้างเซียนชำระกายอะไรสักอย่าง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเป็นอย่างไร?”

ซูหยุนฉางส่ายหน้า นางถ่มน้ำลาย “เพ้ย” ออกมาเบาๆ คายเปลือกเมล็ดสนที่สมบูรณ์ออกมาชิ้นหนึ่ง

“ไม่เคยได้ยิน เมื่อวานตอนข้ามา พวกเขาก็ทำพิธีเสร็จไปแล้ว”

โม่สวินกำลังจะถามอะไรบางอย่างอีก แต่ในฝูงชนก็เกิดความโกลาหลขึ้นอย่างกะทันหัน เขารีบเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นชายวัยกลางคนอายุราวสามสิบเศษ รูปร่างค่อนข้างเตี้ยและอ้วนคนหนึ่งลงมาจากรถม้าที่หรูหรา ด้านหลังยังมีบ่าวรับใช้สาวสวยสองคนตามมาด้วย

จากเสียงโห่ร้องในฝูงชน ดูเหมือนว่านี่ก็คือท่านเซียนเยว่ผู้นั้น

ชายผู้นี้สวมชุดสีแดงทั้งตัว ตั้งแต่หัวจรดเท้าล้วนเป็นอาภรณ์หรูหรา ดูไปแล้วกลับเหมือนกับเศรษฐีท้องถิ่นคนหนึ่ง

พอชายผู้นี้ลงจากรถ โม่สวินก็ใช้เคล็ดวิชาตรวจสอบปราณในทันที เป็นดังที่ซูหยุนฉางกล่าวไว้ นี่คือผู้บำเพ็ญเพียรที่มีระดับก่อปราณเพียงขั้นที่สี่เท่านั้น

ท่านเซียนเยว่เดินขึ้นไปบนแท่นบูชาอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตาอันร้อนแรงของคนหลายร้อยคน ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้ม เขาโบกมือไปรอบๆ เบาๆ จากนั้นจึงนั่งขัดสมาธิลงบนแท่นบูชา

สาวใช้ที่อยู่ด้านหลัง คนหนึ่งถือกระบี่ไม้ อีกคนหนึ่งถือกล่องไม้

หลังจากท่านเซียนเยว่นั่งลง สาวใช้ที่ถือกระบี่ไม้ก็เดินออกมาข้างหน้า และพูดกับผู้คนเบื้องล่างเสียงดังว่า “ท่านเซียนเยว่เสด็จแล้ว เหล่าสานุศิษย์จงแยกชายอยู่ทิศตะวันออก หญิงอยู่ทิศตะวันตก ท่านเซียนเยว่จะทำพิธี เพื่อชำระกายด้วยน้ำค้างเซียนให้แก่พวกเจ้า”

เมื่อสิ้นเสียงพูด เบื้องล่างก็เกิดความโกลาหลขึ้นทันที แต่ทุกคนต่างก็ปฏิบัติตามคำสั่งของสาวใช้ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ชายทั้งหมดก็ไปยืนอยู่ทางทิศตะวันออกของลานกว้าง ส่วนหญิงก็อยู่ทางทิศตะวันตก

แน่นอนว่า บริเวณรอบนอกของลานกว้าง ยังมีบางคนกระจัดกระจายอยู่และไม่ได้เข้าร่วม พวกเขายืนดูความสนุกอยู่กับที่ โม่สวินและซูหยุนฉางก็เป็นเช่นนั้น

เมื่อทุกคนยืนเข้าที่แล้ว สาวใช้ก็เอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า “จงคารวะ!”

สิ้นเสียงพูด คนเหล่านี้ที่อยู่เบื้องล่างก็มีปฏิกิริยาทันที พวกเขาคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังพรึ่บพรั่บ

เมื่อทุกคนเงียบลงแล้ว สาวใช้ก็เอ่ยขึ้นอีกว่า “การชำระกายด้วยน้ำค้างเซียน สามารถทำได้เฉพาะผู้ที่มีใจศรัทธาเท่านั้น เริ่มได้!”

จากนั้นสาวใช้ก็ส่งกระบี่ไม้ในมือให้แก่ท่านเซียนเยว่

ท่านเซียนเยว่ลุกขึ้นเดินมายังหน้าโต๊ะบูชา เขากวาดสายตามองผู้คนเบื้องล่าง สายตาของเขาจับจ้องไปยังทิศทางของเหล่าสตรีอยู่นานกว่าครู่หนึ่ง จากนั้นในมือของเขาก็ปรากฏกระดาษสีเหลืองแผ่นหนึ่งขึ้นมา

ในชั่วขณะที่โม่สวินเห็นกระดาษสีเหลือง ดวงตาทั้งสองของเขาก็พลันจับจ้อง ในปากก็อดที่จะพึมพำออกมาเบาๆ ไม่ได้ “ยันต์อาคม!”

เขาเห็นท่านเซียนเยว่บนแท่นบูชา มือหนึ่งถือกกระบี่ อีกมือหนึ่งถือกยันต์ไว้ที่หน้าอก เขาร่ายเคล็ดวิชาที่แปลกประหลาด ดวงตาทั้งสองข้างปิดลงเล็กน้อย ในปากก็ท่องคาถาพึมพำ

ครู่ต่อมา เขาก็โยนยันต์กระดาษขึ้นไปในอากาศ ขณะเดียวกันก็แทงกระบี่ออกไป ยันต์กระดาษสีเหลืองก็เสียบอยู่บนปลายกระบี่ ในตอนนี้ท่านเซียนเยว่ยิ่งเปลี่ยนเคล็ดวิชาอย่างรวดเร็วอีกหลายครั้ง ยันต์กระดาษก็ลุกไหม้ขึ้นกลางอากาศอย่างน่าอัศจรรย์

เมื่อเห็นฉากนี้ เหล่าสานุศิษย์ชายหญิงที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างก็เกิดความโกลาหลขึ้นอีกครั้ง แต่ภายใต้สายตาอันดุดันของสาวใช้ ทุกคนต่างก็รีบหุบปากของตน