บทที่ 47 นี่เป็นฝีมือของพี่สาวนางฟ้าคนไหนกันนะ?
บทที่ 47 นี่เป็นฝีมือของพี่สาวนางฟ้าคนไหนกันนะ?
บทที่ 47 นี่เป็นฝีมือของพี่สาวนางฟ้าคนไหนกันนะ?
หยางเหว่ยวางสายไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
วิดีโอเกี่ยวกับการช่วยชีวิตคนของกู้เซียวบนอินเทอร์เน็ตก็ถูกลบหายไปจนหมดสิ้น
ความคิดเห็นทั้งหมดก็หายไปเช่นกัน
ในขณะเดียวกัน ผู้ที่อัปโหลดวิดีโอก็ได้รับการติดต่อจากทางการ ให้พวกเขาดำเนินการลบวิดีโอที่เกี่ยวข้องทิ้ง
เหตุผลคือ เพื่อความปลอดภัยในชีวิตของเจ้าหน้าที่ตำรวจผู้เป็นวีรบุรุษนายนั้น
เพียงครึ่งชั่วโมงสั้นๆ
เรื่องราววีรกรรมการช่วยชีวิตคนของกู้เซียวก็เงียบหายไปอย่างสิ้นเชิง
หยางเหว่ยต้องการใช้วิธีนี้เพื่อแสดงแสนยานุภาพของตนให้กู้เซียวได้เห็น ยิ่งไปกว่านั้น เขายังต้องการลดทอนอิทธิพลของกู้เซียวให้เหลือน้อยที่สุด ก่อนจะขยี้ให้แหลกลาญ!
“หึ!”
“ยังจะทำเป็นซูเปอร์สตาร์อีกเหรอ?”
“กู้เซียว ไว้แกรู้เรื่องเมื่อไหร่ก็เตรียมร้องไห้ได้เลย!”
“คิดจะดังอีกงั้นเหรอ?”
“ฝันไปเถอะ!”
แววตาของหยางเหว่ยฉายแววอาฆาตแค้น
กู้เซียวหารู้ไม่ว่าหยางเหว่ยได้ทำ "คุณงามความดี" ครั้งใหญ่ให้เขาอยู่เบื้องหลัง
หลังจากกินอาหารจนอิ่ม กู้เซียวก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“เจ้าอ้วน ไม่เลวนี่ จัดการเรื่องวิดีโอได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
กู้เซียวพบว่าเรื่องที่เขาโด่งดังนั้นแทบจะหมดกระแสไปแล้ว
“จัดการเรียบร้อย?”
“พี่ใหญ่ ผมกำลังจะบอกพี่อยู่พอดีเลย ผมลองแล้ว แต่มันไม่ได้ผลครับ”
“มีช่องทางที่เผยแพร่อยู่สามร้อยกว่าแห่ง ยอดแชร์บนอินเทอร์เน็ตก็เกินแสนครั้งแล้ว ส่วนยอดไลก์ยิ่งเป็นล้าน”
“นอกจากจะไปขอความร่วมมือจากทางการ ไม่อย่างนั้นถ้าให้ผมแฮ็กเข้าระบบดื้อๆ มีหวังได้เข้าไปนอนในคุกแน่”
“ผมทำไม่ได้จริงๆ ครับ...”
เก่อเสียงพูดอย่างขมขื่น
“หืม?”
“แล้วนี่เป็นฝีมือของพี่สาวนางฟ้าคนไหนกันนะ?”
กู้เซียวรู้สึกสงสัย
“ช่างเถอะ ไม่สนแล้ว คนดีผีคุ้ม!”
กู้เซียวฉีกยิ้มกว้าง
...
ค่ำคืนของเมืองเทียนไห่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ
ถนนคนเดินทุกสายเต็มไปด้วยผู้คน
กู้เซียวถือถุงใหญ่ถุงน้อยด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายราวกับจะสิ้นใจ
“บ้าเอ๊ย!”
“อยู่คนเดียวเลิกงานไปดื่มเหล้า กินปิ้งย่าง เล่นเกม ตีxรี่ มันไม่ดีกว่าหรือไงวะ?!”
“ทำไมต้องมีความรักให้มันทรมานด้วย?”
“มีความรัก?”
“หมายังไม่เอาเลย!”
“แล้วอีกอย่าง การมีความรักมันไม่ควรจะไปโรงแรมเพื่อทำความเข้าใจโครงสร้างร่างกายของกันและกันให้ลึกซึ้งกว่านี้เหรอ?”
“มาเดินชอปปิงทำบ้าอะไร?”
กู้เซียวรู้สึกพูดไม่ออกอย่างยิ่ง
“สวัสดีค่ะ คุณคือตำรวจคนนั้นใช่ไหมคะ?”
“ขอช่องทางติดต่อไว้ได้ไหมคะ?”
ทันใดนั้น หญิงสาวสวยเจ้าของเรียวขายาวในชุดถุงน่องดำและรองเท้าส้นสูงคนหนึ่งก็ย่อตัวลงข้างๆ กู้เซียวแล้วเอ่ยถาม
กู้เซียวเงยหน้าขึ้น ภาพความขาวผ่องที่ปรากฏแก่สายตาก็สว่างจ้าจนแทบแสบตา
“เป็นเขาจริงๆ ด้วย! เมื่อกี้ฉันยังไม่กล้าทักเลย”
“พระเจ้า เขาหล่อกว่าในวิดีโออีกนะ ตอนที่ขี่มอเตอร์ไซค์เหินขึ้นไปฉากนั้นมันกระแทกใจฉันอย่างจังเลย!”
“นี่มันพรหมลิขิตชัดๆ ที่ทำให้เราบังเอิญมาเจอกันที่นี่ได้”
“...”
กลุ่มหญิงสาวโดยรอบพลันส่งเสียงจ้อกแจ้กเข้ามาล้อมกู้เซียวทันที
“เอ่อ...”
กู้เซียวทำหน้าพูดไม่ออก
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขาก็ถูกดึงไปเป็นนายแบบจำเป็นให้สาวๆ ถ่ายรูปด้วย เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นไม่หยุด
“ขอโทษนะคะ!”
“เขาไม่สะดวก!”
“เขามีแฟนแล้ว!”
“ร้านนี้ไม่เหมาะ เราไปร้านต่อไปกันเถอะ!”
อันชูเซี่ยเห็นภาพนั้นก็เกิดความหึงหวงขึ้นมาทันที เธอทั้งลากทั้งดึงกว่าจะพากู้เซียวออกมาจากกลุ่มเด็กสาวได้
“ดูท่าต่อไปคงต้องขังนายไว้ที่บ้านแล้วล่ะ”
“พานายออกมาข้างนอกนี่อันตรายเกินไป ไม่รู้ว่าจะโดนเด็กสาวคนไหนลากไปเมื่อไหร่”
อันชูเซี่ยพูดอย่างไม่สบอารมณ์
เธอหันหน้าหนีอย่างฉุนเฉียวและกำลังจะเดินจากไป แต่กลับถูกกู้เซียวกระชากเข้าไปในอ้อมแขนอย่างไม่ทันตั้งตัว
อันชูเซี่ยรู้สึกดีใจจนหัวใจพองโต
ไม่นึกเลยว่ากู้เซียวที่ดูเย็นชากับตัวเอง แต่จริงๆ แล้ว—
“ตุ้บ!”
ยังไม่ทันที่อันชูเซี่ยจะได้คิดจบ เสียงของหนักตกกระทบพื้นก็ดังขึ้นข้างหลัง
เธอรีบหันกลับไปมอง อันชูเซี่ยแทบจะเบิกตาจนถลนออกมา
มีคนตกลงมาจากตึก
แถมยังตกลงมาตรงจุดที่เธอเพิ่งจะเดินผ่านมาพอดี
เมื่อครู่หากไม่ใช่เพราะกู้เซียวดึงเธอไว้ทันเวลา ถ้าโดนร่างนั้นตกใส่คงเป็นกล้วยปิ้งแน่
“เกิดอะไรขึ้น?”
“อุบัติเหตุพลัดตกตึกเหรอ?”
อันชูเซี่ยที่ยังใจหายไม่หายเดินเข้าไปดู
ผู้ที่ตกลงมาเสียชีวิตแล้ว มีกลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั่วตัว ดูเหมือนจะไม่มีบาดแผลภายนอก
“พูดยาก”
“แจ้งตำรวจเรียกคนมาก่อนเถอะ”
กู้เซียวเงยหน้าขึ้นมอง
สองข้างทางของถนนการค้าเป็นอาคารสูงหกชั้น ด้านนอกอาคารมีราวตากผ้า
ถ้าพลัดตกลงมาจากในบ้าน ก็น่าจะตกลงบนราวนั้น เว้นแต่จะตกลงมาจากดาดฟ้า
ในไม่ช้า
ตำรวจจากสถานีตำรวจในพื้นที่และทีมสืบสวนคดีอาชญากรรมก็มาถึง
เมื่อมีคนเสียชีวิต โดยพื้นฐานแล้วจะต้องยืนยันก่อนว่าเป็นคดีอาชญากรรมหรือไม่ หากเป็นอุบัติเหตุ สถานีตำรวจในพื้นที่จะเป็นผู้รับผิดชอบตามปกติ แต่หากเป็นคดีอาชญากรรม หน่วยสืบสวนคดีอาชญากรรมจะเป็นผู้รับช่วงต่อ
หลังจากกู้เซียวและอันชูเซี่ยเล่าสถานการณ์ในที่เกิดเหตุคร่าวๆ แล้ว พวกเขาก็เดินขึ้นไปบนดาดฟ้า
บนดาดฟ้ามีข้าวของจิปาถะวางกองอยู่มากมาย ยังมีแผงโซลาร์เซลล์ทำน้ำร้อนที่ถูกทิ้งร้างอยู่บ้าง หลังจากเครื่องทำน้ำอุ่นเป็นที่นิยม คนที่ใช้พลังงานแสงอาทิตย์ก็น้อยลงเรื่อยๆ
แทบจะไม่มีใครขึ้นมาเลย
ขอบปูนของดาดฟ้าเป็นกำแพงเตี้ยๆ สูงกว่าหนึ่งเมตร กว้างประมาณสามสิบสี่สิบเซนติเมตร
กู้เซียวไม่ได้เข้าไปอย่างผลีผลาม แต่ใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องแล้วย่อตัวลง
เป็นไปตามคาด
บนพื้นดาดฟ้าที่เต็มไปด้วยฝุ่น สามารถมองเห็นรอยเท้าหนึ่งแถวได้อย่างชัดเจน
“ลายของรอยเท้านี้ เหมือนกับลายรองเท้าของผู้ตายเลย”
“ดูเหมือนว่าผู้ตายจะพลัดตกจากดาดฟ้าโดยอุบัติเหตุจริงๆ”
“ดื่มเหล้าแล้วยังขึ้นมาบนดาดฟ้าอีก อันตรายเกินไปแล้ว”
อันชูเซี่ยที่มองอยู่ข้างๆ พูดขึ้น
“อืม”
กู้เซียวพยักหน้า
เขาเองก็ได้ดูศพแล้ว
ศพไม่มีบาดแผลภายนอก สอดคล้องกับสถานการณ์การพลัดตกตึกโดยอุบัติเหตุ
เพียงแต่รู้สึกว่ารอยเท้านี้ดูแปลกๆ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน
“ขอบนี่ไม่สูง ผู้ตายน่าจะหงายหลังตกลงไป”
“เอ๊ะ?”
“ตรงนั้นเหมือนจะมีก้อนหินเล็กๆ อยู่สองสามก้อน”
อันชูเซี่ยมองไปที่ขอบตึก
“อะไรนะ?”
“เดี๋ยวก่อน!”
อันชูเซี่ยกำลังจะเดินเข้าไป แต่กลับถูกกู้เซียวคว้าสายเสื้อชั้นในจากด้านหลังได้อย่างแม่นยำ
แถมมือยังบิดโดยไม่รู้ตัว
ปลดล็อกทักษะปลดตะขอเสื้อชั้นในด้วยมือเดียว!
“นาย—”
“กู้เซียว!”
“นายตั้งใจใช่ไหม?!”
อันชูเซี่ยอายจนหน้าแดงก่ำ
ตอนอยู่ที่ร้านอาหารครั้งก่อนก็เป็นแบบนี้ ถูกกู้เซียวคว้าสายเสื้อชั้นในจากด้านหลัง
ครั้งนี้ก็ยังเป็นเหมือนเดิม แถมยังหนักข้อกว่าเก่า... ถึงกับปลดตะขอจากด้านหลังเลยนี่นะ!!!
น่าโมโหนัก!
จับแม่นจริงๆ! ปลดเร็วมาก!
ฝึกมาล่ะสิ!
“เอ่อ...”
“ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”
“หน้าร้อนก็ใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นอยู่แล้ว ผมจะไปจับตรงไหนได้ล่ะ?”
“ถ้าผมตั้งใจจะจับ ก็น่าจะจับข้างหน้ามากกว่า...”
กู้เซียวถึงกับขมับกระตุก
เรื่องนี้ยิ่งอธิบายยิ่งแย่
“นายนายนาย—”
“ดึงฉันไว้ทำไม?”
อันชูเซี่ยใช้นิ้วสองนิ้วหยิกเข้าที่เอวของกู้เซียวอย่างแรง ก่อนจะรีบหันไปจัดเสื้อผ้าด้านหลัง
“ผมกลัวว่าคุณจะทำลายที่เกิดเหตุ”
“ผู้ตายอาจจะไม่ได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ”
กู้เซียวพลันทำหน้าจริงจังขึ้นมา
“ไม่ใช่อุบัติเหตุ?”
“นายหมายความว่า เป็นการฆาตกรรม?”
“ทำไมล่ะ?”
อันชูเซี่ยเบิกตากว้างมองกู้เซียว
“เพราะก้อนหินเล็กๆ ไม่กี่ก้อนนั่น”
กู้เซียวชี้ไปที่ขอบปูนของดาดฟ้า
“ก้อนหินเล็กๆ?”
“ไม่ใช่สิ แค่เพราะเรื่องนี้เนี่ยนะ?”
อันชูเซี่ยมองก้อนหินขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือเหล่านั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ
เธอจ้องมองกู้เซียวอย่างตะลึงงัน
[จบตอน]