บทที่ 46 ละครฉากเด็ด

บทที่ 46 ละครฉากเด็ด

"ท่านผู้อาวุโส นี่มัน.....?" ผู้อาวุโสจู๋ฉิน ตกใจจนหน้าถอดสี หันขวับไปมอง ท่านผู้อาวุโสฉินเซิง กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นสายตาที่วูบไหวอย่างรุนแรงของท่านผู้อาวุโสฉินเซิง นางก็รีบหุบปากฉับ

หลังจากห้ามปรามผู้อาวุโสจู๋ฉินแล้ว ท่านผู้อาวุโสฉินเซิงก็จ้องมองชื่อที่พุ่งขึ้นมาติดอันดับท็อปยี่สิบ ในใจเกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำ เดิมทีเขาคิดว่า หวังเฟิง แค่มาส่งศิษย์ นิกายเทวะเซียน ไปยัง ดินแดนโบราณเทพตกสวรรค์ เพื่อเข้าร่วม การชุมนุมผนึกมาร เท่านั้น!

แต่นึกไม่ถึงว่า หวังเฟิงจะเข้าร่วมการแข่งขันด้วยตัวเอง นี่มันหมายความว่าอย่างไร?

หมายความว่าอายุของหวังเฟิง ก็หนุ่มแน่นเหมือนกับรูปลักษณ์ภายนอกที่เขาแสดงออกมาจริงๆ แต่อายุเพียงเท่านี้ กลับได้เป็นถึงประมุขของ นิกายเร้นลับโบราณ แถมระดับพลังยังลึกล้ำยากหยั่งถึง เรื่องนี้ทำให้ท่านผู้อาวุโสฉินเซิงยิ่งรู้สึกหวาดระแวงในตัวหวังเฟิงและนิกายเทวะเซียนมากขึ้นไปอีก!

อย่างที่เขาว่า อยู่เฉยๆ ดีกว่าหาเรื่องใส่ตัว!

นิกายชางไห่ ในสายตาคนทั่วไปอาจจะเป็นนิกายใหญ่ที่น่าเกรงขามของจักรวรรดิ แต่ในสายตาของ หอฉินยวิ่น แล้ว ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น กลับเป็นนิกายเทวะเซียนที่ลึกลับซับซ้อนต่างหาก ที่ทำให้ท่านผู้อาวุโสฉินเซิงต้องระวังตัว

เขาไม่อยากขายหวังเฟิง แล้วชักนำความเกลียดชังของหวังเฟิงมาสู่ตน เมื่อเทียบกับการได้รับน้ำใจจากนิกายชางไห่แล้ว ท่านผู้อาวุโสฉินเซิงอยากได้รับน้ำใจจากหวังเฟิงและนิกายเทวะเซียนมากกว่า!

ดูจากสิ่งที่หวังเฟิงและนิกายเทวะเซียนแสดงออกมา นิกายเทวะเซียนต่อให้ไม่ใช่นิกายเร้นลับโบราณ ก็ต้องเป็นนิกายที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

นิกายลึกลับเช่นนี้ หอฉินยวิ่นของเขาหากผูกมิตรได้ก็ควรผูกมิตร หากผูกมิตรไม่ได้ ก็ต้องไม่ล่วงเกินเด็ดขาด นี่คือวิถีการดำรงอยู่ของหอฉินยวิ่น

เพียงแต่ ท่านผู้อาวุโสฉินเซิงคาดไม่ถึงว่า เขาอุตส่าห์ไม่พูด แต่กลับมีคนอื่นพูดแทน!

"ผู้อาวุโสเฉิน ท่านดูสิ คะแนนของประมุขนิกายเทวะเซียนหวังเฟิง เท่ากับคะแนนของ เฝิงโม่ พอดีเป๊ะเลย บางทีเขาอาจจะเป็นคนฆ่าก็ได้ ไม่อย่างนั้นจะบังเอิญขนาดนี้เชียวหรือ? ชื่อของเฝิงโม่เพิ่งหายไป เขาก็พุ่งขึ้นมาติดท็อปยี่สิบในทันที!" เสียงหวานแหลมดังขึ้นบนเวทีสูง ทำให้ผู้อาวุโสเฉินแห่งนิกายชางไห่ที่กำลังเดือดดาล หันขวับไปมองตามเสียงทันที!

ยอดฝีมือนิกายใหญ่อื่นๆ ก็หันไปมองเช่นกัน พบว่าผู้ที่เอ่ยปาก คือ สตรีงดงามในชุดนักพรต แห่ง นิกายใจสวรรค์ นั่นเอง

เมื่อเห็นว่าเป็นผู้อาวุโสแห่งนิกายใจสวรรค์ ผู้อาวุโสเฉินก็ไม่รีรอ กวาดสายตามองไปที่ รายชื่อผนึกมาร ทันที เมื่อเห็นชื่อของหวังเฟิงและตัวเลขคะแนนที่ต่อท้าย เขาก็ระเบิดโทสะออกมา ตวาดเสียงดังลั่น "หวังเฟิง เจ้าบังอาจนัก! กล้าฆ่าอัจฉริยะของนิกายข้า!"

เสียงตวาดกึกก้องไปทั่วเวทีสูง ทุกคนต่างสัมผัสได้ถึงความโกรธแค้นและจิตสังหารอันรุนแรงที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้น!

สำหรับหวังเฟิง ผู้อาวุโสเฉินแห่งนิกายชางไห่ย่อมรู้จักดี ก่อนหน้านี้ที่ชั้นห้าของหอฉินยวิ่น เขาก็เคยสนทนากับหวังเฟิงสั้นๆ ผู้อาวุโสเฉินเดิมทีคิดอยากจะดึงตัวหวังเฟิง ประมุขนิกายลึกลับผู้นี้มาเป็นพวก แต่นึกไม่ถึงว่าหวังเฟิงจะใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้ กล้าฆ่าอัจฉริยะของนิกายชางไห่

หลังจากเห็นคะแนนของหวังเฟิง ผู้อาวุโสเฉินก็ปักใจเชื่อไปแล้วว่าหวังเฟิงเป็นคนฆ่าเฝิงโม่ มิฉะนั้นจะบังเอิญขนาดนี้ได้อย่างไร? ทันทีที่ชื่อเฝิงโม่หายไป หวังเฟิงก็พุ่งจากไร้อันดับขึ้นมาติดท็อปยี่สิบ แถมคะแนนยังเท่ากับเฝิงโม่ทุกระเบียดนิ้ว!

"หวังเฟิงกล้าแตะต้องอัจฉริยะนิกายชางไห่ของข้า ก็อย่าหาว่า ข้า อำมหิต ในเมื่อมันฆ่าศิษย์นิกายชางไห่ ข้าก็จะฆ่าพวกเจ้า!" จากนั้น ผู้อาวุโสเฉินก็หันขวับไปมอง ไซมึ้งชวยเสาะ และคนอื่นๆ ดวงตาแดงก่ำ ตวาดเสียงกร้าว ทั่วร่างแผ่จิตสังหารเย็นยะเยือก ทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง!

แม้ผู้อาวุโสเฉินจะหวาดระแวงในฝีมือของไซมึ้งชวยเสาะที่ฟันแขน ผู้อาวุโสกุ่ยโสง แห่ง หอจตุรทิศ ขาดในกระบี่เดียว แต่ในเวลานี้ เขาถูกโทสะครอบงำจนสติกระเจิงไปแล้ว

เฝิงโม่แม้จะไม่ใช่อัจฉริยะที่มีพรสวรรค์สูงที่สุดในนิกายชางไห่ แต่ก็นับเป็นระดับหัวกะทิ เป็นเสาหลักในอนาคตของนิกาย การสูญเสียอัจฉริยะระดับนี้ไป ไม่ว่าสำหรับนิกายใหญ่แห่งใด ก็ถือเป็นความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ทั้งสิ้น

ส่วนสตรีงดงามในชุดนักพรตแห่งนิกายใจสวรรค์ ผู้เป็นคนบอกเบาะแสแก่ผู้อาวุโสเฉิน เมื่อเห็นท่าทางเกรี้ยวกราดและจิตสังหารของผู้อาวุโสเฉิน ใบหน้างามก็ปรากฏรอยยิ้มเยาะ ไม่รู้ทำไม นางถึงได้รู้สึกรังเกียจนิกายเทวะเซียนนัก

อาจจะเป็นเพราะความหวาดระแวงในตัวไซมึ้งชวยเสาะ หรืออาจจะเป็นเพราะความไม่พอใจที่หวังเฟิงคุยโวโอ้อวดเกี่ยวกับนิกายเทวะเซียน ทำให้นางอยากเห็นนิกายเทวะเซียนต้องอับอายขายหน้าจนถึงที่สุด

และในตอนนี้ ผู้อาวุโสเฉินแห่งนิกายชางไห่มีจิตสังหารต่อนิกายเทวะเซียนรุนแรงขนาดนี้ นิกายเทวะเซียนคงต้องขายหน้าต่อหน้านิกายใหญ่ทั้งหลายเป็นแน่ แม้ไซมึ้งชวยเสาะจะมีฝีมือไม่ธรรมดา แต่ผู้อาวุโสเฉินแห่งนิกายชางไห่ ก็เป็นถึงยอดฝีมือ ขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ขั้นกลาง ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วจักรวรรดิ!

ตู้ม!

ร่างของผู้อาวุโสเฉินระเบิดแรงกดดันอันมหาศาลออกมา บนเวทีสูงพลันเกิดลมพายุโหมกระหน่ำ แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวสั่นสะเทือนไปทั่วเวที ทำให้เหล่ายอดฝีมือด้านล่างที่กำลังดูความเปลี่ยนแปลงบนรายชื่อผนึกมาร ต่างตกใจ หันไปมองที่เวทีสูงเป็นตาเดียว

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมผู้อาวุโสเฉินแห่งนิกายชางไห่ถึงได้โกรธเกรี้ยวขนาดนั้น?"

"อาจจะเกี่ยวกับที่ชื่อของเฝิงโม่ อัจฉริยะนิกายชางไห่หายไปก็ได้!"

"ไม่รู้ว่ารายชื่อผนึกมารมีปัญหา หรือว่าเฝิงโม่ถูกฆ่าตายจริงๆ ชื่อถึงได้หายไป!"

เหล่ายอดฝีมือต่างมองหน้ากันและวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความสงสัย

แม้ความเคลื่อนไหวตอนที่ผู้อาวุโสเฉินระเบิดโทสะจะรุนแรงมาก แต่คนเหล่านี้กลับไม่รู้เรื่อง และไม่ได้ยินเสียงบนเวทีสูง เพราะเวทีสูงทั้งหมดถูก แม่ทัพใหญ่เฉินเลี่ย กางม่านพลังป้องกันเอาไว้ เสียงจากภายในจึงไม่สามารถเล็ดลอดออกมาสู่ภายนอกได้

บนเวทีสูง ยอดฝีมือนิกายใหญ่ทั้งหลายจับจ้องไปที่ผู้อาวุโสเฉินและกลุ่มของไซมึ้งชวยเสาะเขม็ง แม้แต่พวกเขาเองก็คาดไม่ถึงว่าจะเกิดเหตุการณ์พลิกผันเช่นนี้ แต่พวกเขาก็ไม่ได้มีท่าทีจะเข้าไปห้ามปราม การที่ผู้อาวุโสเฉินแห่งนิกายชางไห่ลงมือ ก็ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้เห็นธาตุแท้ของนิกายเทวะเซียนอันลือลั่น

"ผู้อาวุโสเฉิน เรื่องนี้ยังไม่มีข้อสรุปแน่ชัด ว่าเฝิงโม่ศิษย์นิกายท่านถูกประมุขหวังฆ่าตายจริงหรือไม่ ยังต้องรอการพิสูจน์ ผู้อาวุโสเฉินโปรดระงับโทสะ รอให้การชุมนุมผนึกมารจบลง แล้วค่อยตรวจสอบให้ละเอียด อย่าได้ลงมือผิดคน!" ท่านผู้อาวุโสฉินเซิงลุกขึ้นยืน ดวงตาที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนมองไปที่ผู้อาวุโสเฉิน แล้วเอ่ยปากห้าม!

ท่านผู้อาวุโสฉินเซิงเองก็นึกไม่ถึงว่าจะเกิดเหตุการณ์รุนแรงเช่นนี้ แต่ด้วยความรู้สึกดีที่มีต่อนิกายเทวะเซียน เขาจึงเลือกที่จะพูดช่วยนิกายเทวะเซียน

"ท่านผู้อาวุโสฉินเซิง ข้าให้เกียรติท่าน แต่ไม่ได้หมายความว่านิกายชางไห่ของข้าจะกลัวท่าน นิกายเทวะเซียนกล้าฆ่าศิษย์นิกายชางไห่ของข้า วันนี้คงไม่อาจจบลงด้วยดี ขอท่านผู้อาวุโสฉินเซิงอย่าได้สอดมือเข้ามายุ่ง มิฉะนั้น.......?"

เมื่อสิ้นเสียงของท่านผู้อาวุโสฉินเซิง ดวงตาแดงก่ำของผู้อาวุโสเฉินก็จ้องเขม็งไปที่ท่านผู้อาวุโสฉินเซิง ตวาดเสียงกร้าว แม้หอฉินยวิ่นจะมีพลังลึกลับซับซ้อน อาจจะเหนือกว่านิกายชางไห่ของเขาไปไกล แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหอฉินยวิ่นจะมาแทรกแซงเรื่องของนิกายชางไห่ได้ตามใจชอบ!

"หากเจ้าลงมือ... ตาย!"

ในขณะที่ท่านผู้อาวุโสฉินเซิงกำลังจะเอ่ยปากพูดต่อ เสียงอันไร้ความรู้สึกก็ดังแทรกขึ้นมาบนเวทีสูง ทำให้ท่านผู้อาวุโสฉินเซิงชะงักไป รีบหันไปมอง ก็พบว่าผู้ที่เอ่ยปาก คือไซมึ้งชวยเสาะ

ต่อให้เป็นคนใจเย็นอย่างท่านผู้อาวุโสฉินเซิง ตอนนี้ก็อดไม่ได้ที่จะสบถด่าแม่ในใจ ไอ้บ้าเอ๊ย เขาอุตส่าห์พยายามพูดแก้ต่างให้นิกายเทวะเซียน กดดันโทสะของผู้อาวุโสเฉินเอาไว้ แต่นึกไม่ถึงว่าไซมึ้งชวยเสาะผู้นี้ เพียงประโยคเดียว ก็จุดไฟโทสะของผู้อาวุโสเฉินให้ลุกโชนขึ้นมาจนได้

ช่างมันเถอะ ช่างมัน พวกเจ้าอยากจะทำอะไรก็เชิญ ท่านผู้อาวุโสฉินเซิงหน้าบอกบุญไม่รับ ไม่พูดอะไรอีก นั่งลงทันที

"ไอ้พวกไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะทำให้ข้าตายได้อย่างไร!"

คำพูดของไซมึ้งชวยเสาะ ทำให้ผู้อาวุโสเฉินแห่งนิกายชางไห่ระเบิดอารมณ์ ร่างกายปะทุคลื่น ปราณยุทธ์ อันหนาแน่นออกมา ทำให้ความว่างเปล่ารอบตัวบิดเบี้ยวอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า

ผู้อาวุโสเฉินยื่นมือออกไปอย่างแรง ฝ่ามือห่อหุ้มด้วยปราณยุทธ์อันมหาศาล จนฝ่ามือทั้งข้างส่องแสงเจิดจ้า ใบหน้าเย็นชา จิตสังหารพลุ่งพล่าน ฟาดฝ่ามือออกไปอย่างแรง ฝ่ามือยักษ์ก่อตัวขึ้นในพริบตา ราวกับฝ่ามือสวรรค์ที่ปกคลุมฟ้าดิน กดทับลงมาที่กลุ่มของไซมึ้งชวยเสาะ!

ท่าทางนั้น ราวกับจะตบกลุ่มของไซมึ้งชวยเสาะให้แหลกเป็นหมูบดในฝ่ามือเดียว

เมื่อเห็นผู้อาวุโสเฉินระเบิดพลังฝ่ามือที่น่ากลัวขนาดนี้ออกมา ยอดฝีมือนิกายใหญ่บนเวทีต่างก็ลอบตกใจ สมกับเป็นยอดฝีมือขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ขั้นกลาง เพียงแค่ฝ่ามือนี้ของผู้อาวุโสเฉิน ก็ทำให้พวกเขาที่เป็นยอดฝีมือ ขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ขั้นต้น หวาดหวั่นพรั่นพรึง

สตรีงดงามในชุดนักพรตแห่งนิกายใจสวรรค์ ยิ่งเผยรอยยิ้มเย็นชา ราวกับเห็นภาพที่กลุ่มของไซมึ้งชวยเสาะถูกตบจนเละเป็นโจ๊ก

"ท่านนายพล จะให้หยุดไหมขอรับ?" ทหารองครักษ์ชุดเกราะแดงที่ยืนอยู่ข้างกายเฉินเลี่ย กระซิบถามที่ข้างหู

"ไม่ต้อง นานๆ จะมี ละครฉาก เด็ดให้ดูพอดี ถือซะว่าดูแก้เบื่อ!" เมื่อได้ยินคำถามของทหาร เฉินเลี่ยก็โบกมือ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มลึกลับ พึมพำเบาๆ

........

เมื่อเห็นฝ่ามืออันทรงพลังของผู้อาวุโสเฉินพุ่งเข้ามา ท่านผู้อาวุโสฉินเซิงหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย ดึงตัวผู้อาวุโสจู๋ฉินถอยหลัง ออกห่างจากกลุ่มของไซมึ้งชวยเสาะ เขาไม่ได้คิดจะยื่นมือเข้าช่วย แค่เอ่ยปากช่วยพูดก็นับว่ามากพอแล้ว ความรู้สึกดีที่มีต่อนิกายเทวะเซียน ยังไม่มากพอที่จะทำให้เขาต้องออกโรงปกป้อง!

ในขณะที่ถอยหลัง ท่านผู้อาวุโสฉินเซิงก็จับจ้องไปที่ไซมึ้งชวยเสาะเขม็ง อีกเหตุผลที่เขาไม่ลงมือ ก็เพราะอยากจะเห็นธาตุแท้ของนิกายเทวะเซียนนั่นเอง!

เมื่อเห็นท่าทีสงบนิ่งเยือกเย็นของไซมึ้งชวยเสาะ ในใจของท่านผู้อาวุโสฉินเซิงก็เกิดลางสังหรณ์ว่า ผู้อาวุโสเฉินแห่งนิกายชางไห่ อาจจะต้องเสียท่า

ไม่ใช่แค่ท่านผู้อาวุโสฉินเซิงที่ตื่นตะลึงกับความสงบนิ่งของไซมึ้งชวยเสาะ ยอดฝีมือนิกายใหญ่ในที่นั้นต่างก็ลอบตกใจเช่นกัน พวกเขาถามตัวเองว่า หากต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีของผู้อาวุโสเฉินแห่งนิกายชางไห่ พวกเขาคงไม่อาจทำใจดีสู้เสือได้ขนาดนี้

ต้องยอมรับว่า นิกายเทวะเซียนที่จู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมานี้ ไม่ว่าจะเป็นประมุขหวังเฟิง หรือยอดฝีมืออย่างไซมึ้งชวยเสาะ ล้วนมีบุคลิกภาพที่โดดเด่นไม่ธรรมดา ท่าทีสง่างามและไม่หวั่นไหวต่อสถานการณ์วิกฤตเช่นนี้ แม้แต่พวกเขาที่เป็นยอดฝีมือนิกายใหญ่ ก็ยังอดนับถือไม่ได้

วิ้ง!

และในขณะที่ฝ่ามือมรณะของผู้อาวุโสเฉินกำลังจะปะทะร่างกลุ่มของไซมึ้งชวยเสาะ ไซมึ้งชวยเสาะก็ขยับตัว เขาเงยหน้าขึ้นมองฝ่ามือยักษ์นั้น แววตาไร้ความรู้สึก เย็นชาอย่างที่สุด!

นิ้วหัวแม่มือที่แตะอยู่บนด้ามกระบี่ซึ่งกอดไว้แนบอก ดันขึ้นเบาๆ กระบี่เลื่อนออกจากฝักเพียงครึ่งนิ้ว ประกายกระบี่อันคมกล้าถึงขีดสุดก็สว่างวาบขึ้น ฟันฉับเข้าใส่ฝ่ามือยักษ์นั้นตรงๆ!