บทที่ 1680 - หินวิญญาณไม่พอ เอาสมบัติมาโปะแทน

บทที่ 1680 - หินวิญญาณไม่พอ เอาสมบัติมาโปะแทน

บุตรชายได้รับชัยชนะอย่างงดงาม เย่เจียงชวนดีใจเป็นล้นพ้น

“ลูกพ่อ ทำได้ดีมาก!”

เย่เทียนอู๋เองก็ยินดีปรีดาและมีความสุขอย่างยิ่ง

“ท่านพ่อ ข้าจะไปเก็บตัวฝึกตนแล้ว หากหลอมรวมแปดคนนั้นได้ ย่อมเลื่อนขั้นสู่ระดับเต้าอีได้อย่างแน่นอน”

ด้วยศักยภาพของสำนักเทวะหมอผีสุริยันสัจจะ ตำแหน่งเจ้าจวนวิถีแห่งทะเลต้นกำเนิดมรรคาไม่ใช่ปัญหา

ย่อมมีสารพัดวิธีที่จะได้มา เช่นการส่งคนคอยจับตาดูตลอดเวลา...

“ดี เจ้าไปเถอะ ตั้งใจบำเพ็ญเพียรให้ดี”

“ข้าไปล่ะ หากมีเรื่องอะไรอย่าลืมเรียกข้า!”

การเก็บตัวครั้งนี้ หากไม่ผ่านไปสักสิบปีแปดปี เย่เทียนอู๋คงไม่ออกมา ดังนั้นเย่เจียงชวนจึงเตรียมตัวจะจากไปเช่นกัน

“ท่านพ่อ ของวิเศษพวกนี้คืนท่าน”

พูดจบ เย่เทียนอู๋ก็ส่งศาสตราวุธระดับเก้าของเย่เจียงชวนคืนให้ทั้งหมด

“ลูกรัก เจ้าเลือกเก็บไว้ใช้สักสองสามชิ้นเถอะ!”

“ไม่จำเป็นหรอกท่านพ่อ ข้าทำพิธีใหญ่เสร็จสิ้น ได้สืบทอดทุกอย่างของพวกเขา เฉพาะของจิ่วโยวจู๋หั่วคนเดียวก็มีศาสตราวุธระดับเก้าถึงหกชิ้นแล้ว

เขามองข้ามพวกเราจริงๆ เลยไม่ได้พกติดตัวไปสักชิ้น เสร็จข้าทั้งหมด”

เย่เจียงชวนพยักหน้า เช่นนี้ก็ดียิ่ง

ทั้งสองพูดคุยกันอีกไม่กี่ประโยค จากนั้นก็แยกย้ายกันไป เย่เทียนอู๋เข้าสู่การเก็บตัวเพื่อเลื่อนขั้นสู่ระดับเต้าอี

ระดับเต้าอีนั้นไม่เท่าไหร่ เย่เทียนอู๋มีความหวังที่จะก้าวไปถึงระดับสิบ

หลังจากส่งบุตรชายแล้ว เย่เจียงชวนพลันพบว่าในบรรดาสิ่งของที่เย่เทียนอู๋คืนมานั้น มีแผ่นหยกบันทึกวิชาเพิ่มมาอันหนึ่ง

เมื่อใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบ เย่เจียงชวนก็ต้องตะลึง ที่แท้มันคือวิชาลับเซียนฉิน [เทพสัญจรแมงเม่ามังกรปลาช้างมด]

วิชา [เก้าสัจจะเหนือพิมานสวรรค์พิบัติลงทัณฑ์] นั้นอาจติดคำสัตย์สาบานแห่งแม่น้ำยมโลก เขาจึงมอบ [เทพสัญจรแมงเม่ามังกรปลาช้างมด] นี้ให้แก่เย่เจียงชวนแทน

นี่นับเป็นการตอบแทนจากเย่เทียนอู๋ เป็นความกตัญญูของบุตรชาย

เย่เจียงชวนส่ายหน้าแล้วเก็บวิชาลับเซียนฉินนี้ไว้ เขาคิดดูแล้ว ยังมีธุระที่นี่อีกอย่างหนึ่ง คือไปทวงสัญญาพนันกับหอสมบัติวิญญาณแปดทิศ

เขาลงเดิมพันไปสองเหรียญมรรคา ควรจะได้กลับมาสิบแปดเหรียญมรรคา

เมื่อไปถึงบ่อนพนัน กลับคาดไม่ถึงเลยว่า เถ้าแก่ร่างอ้วนแห่งหอสมบัติวิญญาณแปดทิศผู้นั้น พอเห็นหน้าเย่เจียงชวนก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

“เอ่อ สหายเต๋า เหรียญมรรคาทางร้านเรามีไม่พอ ใช้ของวิเศษจ่ายแทนได้หรือไม่?”

เย่เจียงชวนหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที กล่าวว่า

“เปิดบ่อนแต่ไม่มีเงินจ่าย ไม่ใช่ว่ามีสิบแปดผู้ยิ่งใหญ่ค้ำประกันหรอกหรือ?”

“เอ่อ สหายเต๋า ความจริงข้าหลอกท่าน ที่ไหนจะมีสิบแปดผู้ยิ่งใหญ่ค้ำประกันกันเล่า ล้วนเป็นข้าจัดฉากขึ้นเองทั้งนั้น”

เย่เจียงชวนไม่โกรธแต่กลับหัวเราะ

“ฮ่าๆๆ หอสมบัติวิญญาณแปดทิศของพวกเจ้า นี่รนหาที่ตายอีกแล้วรึ?”

“ดูท่าพวกเจ้าเพิ่งฟื้นตัว ก็อยากจะประสบเคราะห์กรรมอีกแล้วสินะ!”

เวลานั้นเอง มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้น

“นี่ สหายท่านนี้ ไยต้องคิดเล็กคิดน้อยเพียงนี้!”

“นั่นสิ ก็แค่หินวิญญาณไม่กี่ก้อน จำเป็นต้องทำตัวกร่างขนาดนี้เชียวหรือ?”

สิ้นเสียงปรากฏร่างระดับเต้าอีสี่คนเดินออกมา

พวกเขาล้วนเป็นระดับเต้าอีจากสำนักนอกรีต น่าจะเป็นคนที่เถ้าแก่ร่างอ้วนจ้างมาเคลียร์ปัญหา

ระดับเต้าอีทั้งสี่ล้อมเย่เจียงชวนไว้ ใช้กำลังข่มขู่

ดูท่าเถ้าแก่ร่างอ้วนแห่งหอสมบัติวิญญาณแปดทิศไม่อยากจ่ายเงิน คิดจะอมเงินเดิมพันของเย่เจียงชวน

เย่เจียงชวนยิ้มเย็น มองไปที่ทั้งสี่คน พลันแปลงกายเป็นร่างระดับสิบ [เก้ามหาเทวะทระนง] ปลดปล่อยแรงกดดันออกมาอย่างช้าๆ

ระดับเต้าอีทั้งสี่สีหน้าเปลี่ยนทันควัน คนที่เป็นหัวหน้ารีบก้มหัวลงทันที

“ขออภัย ท่านผู้อาวุโส รบกวนแล้ว!”

“ขออภัย ขออภัย!”

ระดับเต้าอีทั้งสี่หันหลังวิ่งหนีไปทันที ไม่สนใจเถ้าแก่ร่างอ้วนแม้แต่น้อย

เย่เจียงชวนหันไปมองเถ้าแก่ร่างอ้วน ฝ่ายนั้นยิ้มเจื่อนอย่างขมขื่น ค่อยๆ หยิบเหรียญมรรคาออกมาห้าเหรียญ พร้อมกับกองหินวิญญาณอีกมหึมา...

ในเหรียญมรรคาห้าเหรียญนั้น มีสองเหรียญที่เป็นเงินต้นของเย่เจียงชวน

ส่วนที่เหลือเป็นหินวิญญาณนานาชนิด เหรียญกฎสวรรค์ เหรียญหลักธรรมปฐพี วางกองระเกะระกะท่วมหัว

นี่น่าจะเป็นของเดิมพันทั้งหมดในตานี้ เถ้าแก่ร่างอ้วนยังไม่ทันได้นำหินวิญญาณเหล่านี้ไปแลกเปลี่ยนเป็นเหรียญมรรคา

เย่เจียงชวนเก็บกวาดทั้งหมด ส่งเข้าไปแปลงในโรงเตี๊ยม ได้ออกมาเก้าเหรียญมรรคา

รวมกับอีกห้าเหรียญมรรคา เป็นสิบสี่เหรียญ เขามองหน้าเถ้าแก่ร่างอ้วนแล้วกล่าวว่า

“ยังขาดข้าอีกสี่เหรียญมรรคา!”

“ท่านผู้อาวุโส ข้าไม่ได้อยากเบี้ยวหนี้ แต่ข้าไม่มีเงินจริงๆ การพนันรอบนี้ได้กำไรมาแค่นี้ ข้าให้ท่านไปหมดแล้ว!”

เย่เจียงชวนเก็บสิบสี่เหรียญมรรคาไว้ ตอนนี้เขามียี่สิบเอ็ดเหรียญมรรคาแล้ว

แต่ยังขาดอีกสี่เหรียญ เขามองเถ้าแก่ร่างอ้วนด้วยสายตาเย็นเยียบ

เถ้าแก่ร่างอ้วนทำหน้าเหมือนกินยาขม

“ท่านผู้อาวุโส ท่านผู้อาวุโส ทุกเรื่องคุยกันได้

ข้ามีสินค้าดีๆ อยู่ล็อตหนึ่ง ท่านลองดูสิ เผื่อมีของที่ท่านต้องการ!”

เขาไม่มีเงินแล้วจริงๆ หาเหรียญมรรคามาจ่ายไม่ไหว จึงอยากเอาของเก่าเก็บมาใช้หนี้แทน

เย่เจียงชวนกัดฟัน กล่าวว่า “เอาออกมา ข้าจะดู!”

เถ้าแก่ร่างอ้วนหยิบรายการสินค้าออกมาให้เย่เจียงชวนดู

เย่เจียงชวนไล่สายตาดู...

“จวนวารีผลึกดั้งเดิม จวนมิติต่างแดน มีพลังวิญญาณหนาแน่น พลังชีวิตเปี่ยมล้น ช่วยชำระกายด้วยพลังวิญญาณ สัมผัสวิถีสวรรค์”

“มังกรไร้เขา ร่างวัยเยาว์ กำเนิดที่ระดับสี่ สามารถเลี้ยงดูจนถึงระดับหก...”

“เห็ดหลินจือทะเล สามารถค่อยๆ ปรับเปลี่ยนโครงสร้างร่างกาย ต่ำกว่าระดับเจ็ดล้วนมีผลลัพธ์พิเศษ”

เย่เจียงชวนกวาดตามอง สีหน้าเคร่งขรึม ของพวกนี้ไม่มีค่าอะไรสำหรับเขาเลย

เขาแทบจะระเบิดอารมณ์ ตบเถ้าแก่ร่างอ้วนให้ตายคามือ ทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นของสิ่งหนึ่ง

“ซากเกราะล้ำค่าเซียวเหยาโหว ตำนานว่าเป็นเกราะตกทอดของขุนนางชั้นโหวแห่งยุคเซียนฉินโบราณ ใช้เกราะนี้บัญชาการหุ่นรบเซียนฉินได้...”

เกราะนี้เป็นสีทองอร่ามทั้งชิ้น หนาหนักอย่างยิ่ง ด้านหน้าหล่อเป็นรูปหัวหมีหน้าตาดุร้าย เขี้ยวยาวโง้ง ดวงตาทองแดงเบิกโพลงจ้องไปข้างหน้า ชวนให้ผู้คนรู้สึกหนาวสะท้าน

ดวงตาเย่เจียงชวนเป็นประกาย ของตกทอดจากเซียนฉิน?

ของสิ่งนี้จะสามารถนำเข้าไปในสนามรบโบราณเพื่อแลกเปลี่ยนเป็นแต้มความดีความชอบเซียนฉินได้หรือไม่?

เขาเริ่มค้นหาอย่างละเอียด

ปรากฏว่าในรายการมีของตกทอดจากเซียนฉินอยู่มากมาย

ของเหล่านี้หอสมบัติวิญญาณแปดทิศรวบรวมมานับปี แต่ล้วนไม่มีประโยชน์อันใด จึงได้แต่เก็บไว้เป็นสินค้าก้นหีบ

เย่เจียงชวนเริ่มเลือกเฟ้นของตกทอดจากเซียนฉินเหล่านี้ สุดท้ายรวบรวมมาได้ถึงสามร้อยสามสิบเจ็ดชิ้น

“อันนี้ อันนี้ อันโน้นก็เอา”

เย่เจียงชวนจิ้มเลือกของตกทอดจากเซียนฉินเหล่านี้ทั้งหมด แต่พอลองคำนวณราคาดู กลับมีค่าไม่ถึงหนึ่งเหรียญมรรคา

นี่ขนาดคิดราคาในฐานะของเก่าเซียนฉินแล้ว เพราะมูลค่าการใช้งานจริงนั้นต่ำมาก

ของตกทอดจากเซียนฉินทั้งหมดถูกแลกไปจนเกลี้ยง ไม่มีเหลืออีกแล้ว เย่เจียงชวนหันไปมองเถ้าแก่ร่างอ้วน

“ยังขาดอีกสามเหรียญมรรคา จะทำยังไง?”

เถ้าแก่ร่างอ้วนยิ้มขมขื่น “ท่านผู้อาวุโส ข้าหมดตัวแล้วจริงๆ

ถ้าไม่ไหวจริงๆ ท่านตบข้าให้ตายเถอะ!”

เย่เจียงชวนส่ายหน้า ช่างเถอะ เอาของมาโปะแทนก็แล้วกัน

เขามองดูสินค้าเหล่านั้น แล้วเริ่มเลือก

หัวใจไม้หยก, หินดารา, หญ้าอมตะ, หินเสวียน, คางคกทองม่วงคาบเหรียญ, น้ำทิพย์ไท่เจิน, ไขกระดูกน้ำแข็งหยกม่วง, เหล็กไหลทรายพันกล, หินทองคำบริสุทธิ์เฟยหวง, แร่มารทองคำปะการัง, หินอัศจรรย์อัสนีสวรรค์, ดอกไม้สามชาติ, ทรายขุยสุ่ย, ไม้อินหยาง, หญ้ามังกรพิษ, หยกไฟใจสวรรค์, น้ำพุจิตวิญญาณปฐพี, ผลึกหิมะเจิดจรัส, เส้นใยรังไหมมาร, ทองคำบริสุทธิ์ไท่ฮ่าว, เพลิงยันต์สีม่วง, ไม้วิญญาณวาบ, ดินเหลืองวิวัฒน์, ไม้โพธิ์หมื่นปี, กำไลข้อมือเวิ้งว้าง, หยกภูตคร่ำครวญ, ทองคำปิงหยวน, ทองคำม่านไผ่, น้ำเสวียนอัคคี, น้ำยมโลก, น้ำสามสุริยัน, เอ็นมังกรสุริยันโลหิต, เส้นใยไหมฟ้าไร้ขอบเขต...

สมบัติสวรรค์ของวิเศษมากมาย เย่เจียงชวนกวาดมาเพื่อขัดดอก

รวมไปรวมมาจนมูลค่าพอครบสามเหรียญมรรคา ทันใดนั้น ท่ามกลางกองสิ่งของเหล่านั้น เย่เจียงชวนก็พบของสิ่งหนึ่ง

ของสิ่งนี้ไม่ใช่ทองและไม่ใช่หยก มีรูปร่างเหมือนป้ายคำสั่งทั่วไป ด้านล่างแคบ ด้านบนกว้าง ภายใต้แสงเรืองรองที่ลอยอยู่นั้นกลับมีลวดลายลึกลับซ่อนอยู่ ให้ความรู้สึกถึงวิถีธรรมชาติที่ก่อกำเนิดขึ้นเอง

ป้ายกำกับระบุว่าของสิ่งนี้คือ หยกทองคำบริสุทธิ์เฟยหวง ราคาเพียงหนึ่งล้านแปดแสนหินวิญญาณ

แต่สัญชาตญาณของเย่เจียงชวนบอกว่า ของสิ่งนี้ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง น่าจะเป็นเพราะนักประเมินของหอสมบัติวิญญาณแปดทิศมองไม่ออกถึงคุณค่าของมัน จึงตีเป็นสินค้าทั่วไป แล้วปล่อยจมกองสินค้าก้นหีบ!

[จบแล้ว]