บทที่ 1580 - ทัณฑ์สวรรค์ถล่มต้าฝาน

บทที่ 1580 - ทัณฑ์สวรรค์ถล่มต้าฝาน

เมื่อระเบิดมุมหนึ่งของแดนมายาผสานเปิดออก เย่เจียงชวนก็ไม่ทำสิ่งใดอื่น นอกจากประกาศก้องต่อจักรวาลทันที

“เย่เจียงชวนค้นพบแดนมายาผสาน ขอจักรวาลจงทำลายล้าง!”

จากนั้นก็เพียงแค่รอคอย

เพียงชั่วพริบตา สายฟ้าไร้สิ้นสุดก็ปรากฏขึ้นจากส่วนลึกของจักรวาล แล้วไหลทะลักอย่างบ้าคลั่งเข้าไปยังมุมที่แตกออกของแดนมายาผสาน

อสนีบาตสวรรค์ที่น่าสะพรึงกลัวนี้แทบจะไร้ขอบเขต เปรียบประดุจเสาสายฟ้าที่เสียบทะลุลงมา

เมื่อเทียบอสนีบาตสวรรค์โกลาหลของเย่เจียงชวนกับสิ่งนี้แล้ว มันช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว เหมือนของเล่นเด็กก็มิปาน

สายฟ้าไร้สิ้นสุดไหลบ่าเข้าสู่แดนมายาผสาน นำมาซึ่งความพินาศย่อยยับเพียงสถานเดียว

หลังจากสายฟ้าจำนวนมหาศาลถาโถมเข้าไปจนเริ่มหยุดนิ่ง ความมืดมิดอันว่างเปล่าและความน่าสะพรึงกลัวไร้ขอบเขตก็ไหลตามร่องรอยของสายฟ้าเข้าไปซ้ำเติม

พวกมันกัดกร่อนทุกสรรพสิ่ง ละลายทุกอย่าง และทำลายล้างจนสิ้นซาก

เมื่อค้นพบแดนมายาผสาน ไม่ว่าจะเป็นจักรวาลระเบียบหรือจักรวาลฝันร้าย ต่างก็ไม่ละเว้น ทุ่มกำลังสังหารอย่างเต็มที่

นี่คือพลังของจักรวาลฝันร้ายที่น่าหวาดกลัวไร้ขอบเขต

ภายใต้พลังนี้ ไม่ว่าจะเป็นแดนมายาผสาน หรือผู้สำเร็จมรรคาระดับเก้า แม้แต่ระดับสิบก็ต้องกลายเป็นเถ้าธุลี

เย่เจียงชวนทำเพียงยืนมองดูอย่างเงียบๆ

ภายใต้พลังอันไร้สิ้นสุดนี้ แดนมายาผสานไม่มีโอกาสได้ดิ้นรน มันสลายไปอย่างสมบูรณ์ มหาอาวุโสชิวซั่วแห่งสำนักต้าฝาน ตายจนไม่รู้จะตายอย่างไร

ถูกสังหารสิ้นซากในทันที!

หลังจากแดนมายาผสานทั้งมวลถูกทำลาย พลังต้นกำเนิดจักรวาลอันไร้ที่สิ้นสุดก็ตกลงมา ชำระล้างพื้นที่นี้อีกครั้ง เพื่อป้องกันไม่ให้มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่

ในพลังต้นกำเนิดจักรวาลนี้ แฝงไปด้วยความปีติยินดีอย่างล้นพ้น

ไม่ว่าจะเป็นจักรวาลเวหาหรือจักรวาลฝันร้าย ต่างก็พึงพอใจ

รางวัลจากจักรวาลร่วงหล่นลงมาทันที

สำหรับเย่เจียงชวนแล้ว นี่คือรางวัลใหญ่!

เย่เจียงชวนหัวเราะลั่น ยืนรับการชำระล้างอย่างเงียบๆ

ภายใต้การประทานพรนี้ เย่เจียงชวนรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

กายามรรคาเอกะของเขาเกิดการวิวัฒนาการอย่างเงียบเชียบ แข็งแกร่งยิ่งขึ้น จวนวิถีแห่งทะเลต้นกำเนิดขยายใหญ่ขึ้น โลกผานกู่ก็ขยายตัว พื้นที่ของโลกแดนมายาผสานที่ถูกทำลายลง ได้ปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆ ภายในโลกผานกู่...

ปราณวิญญาณที่จักรวาลประทานให้ยังคงหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย

เย่เจียงชวนยิ้มออกมา ช่างสบายตัวเสียจริง

ผ่านไปเนิ่นนาน เมื่อพรจากจักรวาลจางหายไป เย่เจียงชวนก็พบว่าประตูสำนักต้าฝานทั้งหมดเริ่มผุพัง

ภูเขาและแม่น้ำสายต่างๆ ในสำนักล้วนสูญเสียปราณวิญญาณ กลายเป็นความหมองหม่นและเสื่อมสลาย

นาวิญญาณพังทลาย สายแร่สลายตัว ชีพจรวิญญาณแห่งปฐพีสูญสิ้น

ต่อให้มีนักพรตของสำนักต้าฝานหนีรอดไปได้ ก็จะหมดสิ้นวาสนา พบเจอแต่ความโชคร้าย ดื่มน้ำเปล่าก็ยังติดคอ

นักพรตระดับมรรคาเอกะที่ออกท่องเที่ยวผู้นั้น แม้จะเป็นถึงระดับมรรคาเอกะ แต่ก็จะพบกับภัยพิบัตินับไม่ถ้วน และต้องตายอย่างแน่นอน

ทว่าสมบัติวิญญาณ หินวิญญาณ และวัสดุวิญญาณต่างๆ ที่มีอยู่เดิมในสำนักกลับไม่ได้รับผลกระทบ เย่เจียงชวนส่งลูกสมุนออกไปกวาดต้อนทรัพย์สินทันที

รวบรวมของมีค่าทั้งหมดมา เย่เจียงชวนไม่คิดเก็บไว้ รีบนำไปแลกเปลี่ยนเป็นเงินที่โรงเตี๊ยม

เมื่อเทขายทรัพย์สินทั้งสำนัก ในที่สุดเย่เจียงชวนก็มีเหรียญมรรคาในครอบครองถึงสิบสองเหรียญ!

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เย่เจียงชวนสะบัดมือ ตัวอักษรขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนพื้นดิน!

“สำนักต้าฝาน ใชามนุษย์หลอมสมบัติ ฟ้าดินลงทัณฑ์ สำนักสูญสิ้น!”

การที่สำนักถูกทำลายล้าง หมายความว่าต่อจากนี้ไปจะไม่มีวันฟื้นฟูได้อีก

ด้วยคำสาปจากจักรวาล ผู้ใดที่ฝึกฝนวิชาของสำนักต้าฝานและมีความเกี่ยวข้องทางกรรม จะต้องโชคร้ายถึงขีดสุดและต้องตายตกไปตามกัน

ดังนั้นสำนักต้าฝานจึงถือว่าสูญพันธุ์อย่างสมบูรณ์

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เย่เจียงชวนก็ก้าวเท้าออกจากที่นั่น

ไม่นานนัก ก็มีนักพรตเดินทางมาตรวจสอบ

สำนักใหญ่ขนาดนี้เกิดเรื่องขึ้น จะไม่มีผู้ใดมาตรวจสอบได้อย่างไร

พวกเขาเข้ามาอย่างระมัดระวัง และทันใดนั้นก็เห็นตัวอักษรสีทองขนาดใหญ่

บางคนไม่เชื่อและทำเสียงดูแคลน แต่เมื่อเห็นสภาพของสำนักต้าฝาน ก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ

นี่แทบจะเป็นทัณฑ์สวรรค์จากจักรวาล มิเช่นนั้นลำพังนักพรตคงไม่อาจทำได้ถึงเพียงนี้

นักพรตอาจฆ่าคนชิงทรัพย์ แต่ไม่มีทางทำลายล้างฟ้าดินได้ถึงขนาดนี้

พื้นที่หมื่นลี้ของสำนักต้าฝานกลายเป็นแดนมรณะ ไม่มีนักพรตคนใดสามารถฝึกตนที่นี่ได้อีกต่อไป

เย่เจียงชวนจากไปอย่างอิสระ เมื่อเรื่องราวจบลง เขาก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าลืมทำสิ่งหนึ่งไป

ช่วยพวกเกอจี๋ฉี...

เมื่อระเบิดแดนมายาผสาน พวกเกอจี๋ฉีทั้งหมดก็ตายไปพร้อมกัน

ลืมแล้วก็ให้แล้วกันไป เย่เจียงชวนเรียกมู่โถวถัวเพื่อติดต่อผู้หยั่งรู้

ผู้หยั่งรู้ตอบกลับเย่เจียงชวนในทันที

“เจียงชวน ครั้งนี้เจ้าลืมอะไรไปหรือเปล่า?”

“พวกเกอจี๋ฉีเหล่านั้นถูกปนเปื้อนไปหมดแล้ว ข้าจนปัญญา!”

เย่เจียงชวนเปลี่ยนเรื่อง

“ไม่ว่าจะอย่างไร ครั้งนี้เจ้าก็ได้สร้างบารมีให้เผ่าเกอจี๋ฉีของเรา

ข้าขอยืมบารมีเจ้าประกาศต่อจักรวาลว่า ใครกล้ามาแหยมกับเผ่าเกอจี๋ฉี เราจะล้างแค้นด้วยเลือด

แต่ว่า... เฮ้อ การทำลายทุ่งล่าสังหารของเกอจี๋ฉี ทำให้ความรุ่งโรจน์ในอดีตของพวกเราไม่มีวันหวนคืน”

ผู้หยั่งรู้รู้สึกกลัดกลุ้มยิ่งนัก

จากมหาเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งในจักรวาล บัดนี้กลายเป็นเพียงเผ่าพันธุ์ธรรมดา จะไม่ให้กลุ้มใจได้อย่างไร

เย่เจียงชวนยิ้ม ในเมื่อท่านได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ก็อย่าไปโทษคนอื่นเลย

“ท่านผู้อาวุโสผู้หยั่งรู้ เรื่องราวในครั้งนี้เริ่มจะบานปลายเกินขอบเขตแล้ว

ข้าทำลายจักรพรรดิเงาแห่งสำนักมารไปครั้งหนึ่ง ก็ต้องเผชิญหน้ากับสิบสัตว์ร้ายบรรพกาล”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเบื้องหลังพวกเขาจะมีตาแก่พวกนี้หนุนหลังอยู่”

คราวนี้เป็นทีของผู้หยั่งรู้ที่ต้องเปลี่ยนเรื่องบ้าง

ทั้งสองมองหน้ากันแล้วหัวเราะร่า

“จริงสิ เจียงชวน เท่าที่ข้ารู้ เบื้องหลังสำนักต้าฝานนี้ก็มีคนหนุนหลัง เจ้าต้องระวังตัวให้ดี”

เย่เจียงชวนพูดไม่ออก อดถามไม่ได้ว่า “ใครกัน?”

“เท่าที่รู้มา สายมายาผสานมีจอมยุทธ์ผู้แข็งแกร่งอยู่หลายคน

ในจักรวาลระเบียบมีนักพรตไท่อี่ บรรพชนโต้วหมู่ ส่วนในจักรวาลฝันร้ายมีเฉาจวี้ต่าเจ๋อ อูเจิงเซินล่า และหวนอวี่เจี๋ยอู๋

แต่ดูเหมือนว่านักพรตไท่อี่จะละทิ้งวิถีมายาผสานไปแล้ว อูเจิงเซินล่าแห่งจักรวาลฝันร้ายก็สูญสลายไปอย่างลึกลับ ส่วนหวนอวี่เจี๋ยอู๋หายสาบสูญไปนานหลายปี ว่ากันว่าถูกยอดคนจับตัวไป

เจ้าต้องระวังบรรพชนโต้วหมู่หรือเฉาจวี้ต่าเจ๋อให้ดี”

เย่เจียงชวนพยักหน้า นักพรตไท่อี่คำนวณหาตัวหารร่วมมากได้แล้ว แต่ไม่สามารถขับเคลื่อนมันได้ จึงละทิ้งวิถีมายาผสานไป

เขาอาศัยการเลื่อนขั้นของเย่เจียงชวนสู่ระดับทงเทียน แล้วตระหนักรู้วิถีใหม่แห่งไท่อี่

ส่วนหวนอวี่เจี๋ยอู๋อยู่ในกระดานหมากล้อมของจักรพรรดิเขียว ตนเคยพบและสังหารมาแล้ว ตอนนี้น่าจะยังเป็นเบี้ยอยู่ในนั้น ออกมาไม่ได้!

อูเจิงเซินล่าครั้งก่อนถูกตนใช้การ์ดปาฏิหาริย์เทพจักรกลมาร ดึงดูดจักรพรรดิแห่งจักรวาลมาสังหารไปแล้ว

“อย่างไรก็ตาม ต้องขอบใจเจ้ามากเจียงชวน นี่คือโอสถใจชาดหมอกม่วงรุ่งอรุณสิบเจ็ดเม็ด

ข้าจะส่งคนนำไปให้เจ้า!

นี่เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของเผ่าเราแล้ว”

“ขอบคุณท่านผู้อาวุโสผู้หยั่งรู้ หากวันหน้ามีเรื่องใด ก็เรียกใช้ข้าได้อีก”

“ดี ดี! ว่าแต่เจียงชวน เจ้าไม่มีเรื่องอะไรจะถามข้าแล้วจริงๆ หรือ?”

เย่เจียงชวนชะงัก นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

“จริงสิ ท่านผู้อาวุโส ไม่ทราบว่าพอจะทำนายหาสมบัติวิญญาณกำเนิดธาตุลมให้ข้าได้หรือไม่?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้ารอเจ้าถามคำนี้มาครึ่งค่อนวันแล้ว

เจ้าจงไปยังหุบเขาวัร์คูในจักรวาล ที่นั่นเป็นรังของทรราชไม่สิ้นสูญ ซาร่า

ทรราชไม่สิ้นสูญ ซาร่าเป็นทายาทเทพที่ถูกสาป เคยกลืนกินสมบัติวิญญาณกำเนิดไปสามชิ้น หนึ่งในนั้นคือสมบัติวิญญาณกำเนิดธาตุลม

มันบ้าคลั่งและดุร้ายที่สุด ในหุบเขาวัร์คูไม่มีสิ่งมีชีวิตใดหลงเหลืออยู่อีกแล้ว

เจ้าไปที่นั่น พวกเราร่วมมือกันสังหารเจ้านี่ สมบัติวิญญาณกำเนิดสามชิ้น แบ่งให้เจ้าชิ้นที่เป็นธาตุลม ส่วนที่เหลือเป็นของข้า เจ้าว่าอย่างไร?”

[จบแล้ว]