บทที่ 1280 - ซานเซิง ลงมือเถอะ!

บทที่ 1280 - ซานเซิง ลงมือเถอะ!

ดินแดนเบื้องล่างถูกดึงออกไปทีละแห่ง แต่ทางนิกายไท่อี่ก็จนปัญญา

ในยามนี้ทำได้เพียงยืนหยัดต้านทานให้ถึงที่สุด!

เวลานี้ไม่อาจสนใจดินแดนเบื้องล่างได้อีกแล้ว ทำได้เพียงปกป้องประตูสำนักเอาไว้

ภายในนิกาย คำสั่งต่างๆ ถูกถ่ายทอดลงไป

ดินแดนเบื้องล่าง บ้างก็หลบหนีด้วยตนเอง บ้างก็ระเบิดตัวเองสังหารศัตรู หรือไม่ก็แยกตัวหลบหนี แล้วแต่ชะตาลิขิต

ทว่าครั้งนี้ นิกายไท่อี่สูญเสียอย่างหนักหน่วง

มหาศึกดำเนินมาถึงตอนนี้ ผ่านไปสามวันสามคืนแล้ว

ทั้งฝ่ายเราและฝ่ายศัตรู ต่างไม่มีใครใช้วิชาทำลายล้างโลกเหมือนในช่วงเริ่มต้นอีก

มิใช่ว่าไม่มีวิชาทำลายล้างโลก แต่เก็บงำไว้ไม่ยอมใช้ เพื่อใช้เป็นไพ่ตายในการโจมตีจุดสำคัญ

ขณะนี้ทั้งสองฝ่ายเริ่มระดมทหารเต๋าและวิญญาณอัญเชิญออกมาในรูปแบบต่างๆ

เปิดประตูนรก อัญเชิญภูตผีนับไม่ถ้วน อัญเชิญข้ามมิติ ธาตุต่างๆ จุติลงมา เปิดคลังสมบัติ หุ่นเชิดมากมายปรากฏกาย อัญเชิญสิ่งมีชีวิตจากสวรรค์ อัญเชิญภูตผีปีศาจ...

ในค่ายของทั้งสองฝ่าย มีวิญญาณอัญเชิญจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาเป็นระยะ โดยมีทหารเต๋าเป็นแกนหลัก นำพาวิญญาณเหล่านั้นถาโถมเข้าใส่ฝ่ายตรงข้าม

นิกายไท่อี่ยึดเอาตัวนิกาย เป็นศูนย์กลาง พื้นที่โดยรอบสามหมื่นลี้เป็นจุดยุทธศาสตร์ที่ต้องแย่งชิง ตั้งรับศัตรูอยู่ที่นี่

การต่อสู้ในยามนี้ คือการบดขยี้ดั่งโม่หิน

เริ่มใช้เลือดเนื้อจำนวนมหาศาล เข้าแลกและบดขยี้กันจนตาย!

ทหารเต๋าและวิญญาณอัญเชิญที่เริ่มต่อสู้ในตอนแรก แม้ตายไปก็ยังสามารถอัญเชิญใหม่ได้ และยังสามารถเติมเต็มเข้ามาได้อีก ไม่ส่งผลกระทบมากนัก

อย่างทหารเต๋าโกลาหลของเย่เจียงชวน เนื่องจากมีความสามารถในการฟื้นคืนชีพวันละสองครั้ง จึงถูกส่งออกไปมอบให้ทางนิกายควบคุมแต่เนิ่นๆ เพื่อบุกตะลุยอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางความโกลาหล

แต่เมื่อการต่อสู้ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ก็เริ่มแบกรับไม่ไหว เกิดการบาดเจ็บล้มตาย จนสุดท้ายก็หมดสิ้น ต้องอาศัยศิษย์ในนิกายลงมือเอง

แม้แต่ทหารเต๋าโกลาหลของเย่เจียงชวน ที่ตายในสนามรบครั้งแล้วครั้งเล่า หากตายเกินร้อยครั้ง ตัวหมากธรรมดาก็จะสูญสลายไปเช่นกัน

ในจักรวาลนี้ ไหนเลยจะมีการดำรงอยู่ที่คงอยู่ชั่วนิรันดร์

แม้แต่หมากกลเต๋าโกลาหล ก็ยังมีการสึกหรอและสูญเสีย

เมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น ท่ามกลางทหารเต๋ามากมาย มีลักษณ์เทวะเทพวิญญาณของนิกายแฝงตัวอยู่ ลอบออกมาสังหารศัตรูให้ได้มากที่สุด

จู่ๆ วิชามรรคาสุดยอดเทพวิชาหนึ่งก็ระเบิดออก สังหารทหารเต๋าฝ่ายตรงข้ามไปหลายหมื่น แล้วรีบถอยกลับทันที

หากบาดเจ็บสาหัส ขอเพียงไม่ตาย ก็จะถูกเคลื่อนย้ายกลับสู่นิกายในพริบตา

เวลานี้คือการผลาญกำลัง ผลาญกำลัง และผลาญกำลัง!

เมื่อการต่อสู้แบบผลาญกำลังดำเนินไป ทหารเต๋าและวิญญาณอัญเชิญถูกใช้จนหมดสิ้น สุดท้ายก็ค่อยๆ กลายเป็นการต่อสู้ที่ผู้ฝึกตนของนิกาย เป็นกำลังหลัก

ฝ่ายตรงข้ามมีสิบแปดมหาสมณะ ฝั่งตนเองมีเพียงนิกายไท่อี่เพียงหนึ่งเดียว เรื่องการผลาญกำลัง ฝ่ายตรงข้ามย่อมไม่เกรงกลัว

ในตอนแรก ผู้ฝึกตนนิกายไท่อี่สามารถสร้างแนวป้องกันที่รอบนอกนิกาย อาศัยค่ายกลของนิกาย เคลื่อนย้ายกลับไปกลับมาได้อย่างอิสระ

เปรียบเสมือนกำแพงเมืองของคนธรรมดา อาศัยสิ่งนี้ในการป้องกัน

แต่ท่ามกลางมหาศึก ก็เริ่มต้านทานฝ่ายตรงข้ามไม่ไหว ถูกฝ่ายตรงข้ามกดดันจนสูญเสียพื้นที่การรบ สุดท้ายทำได้เพียงพึ่งพาค่ายกลพิทักษ์เขาในการป้องกันศัตรู

เมื่อค่ายกลพิทักษ์เขาถูกฝ่ายตรงข้ามทำลาย นั่นหมายความว่ากำแพงเมืองแตกพ่าย ทุกคนทำได้เพียงถอยกลับไปตั้งรับภายในนิกาย อาศัยการป้องกันต่างๆ ระหว่างถ้ำพำนักในนิกายเพื่อต่อต้านศัตรู

ทว่าถึงเวลานั้น สถานการณ์ก็ถือว่าสิ้นหวังแล้ว เมื่อมีศิษย์นิกายระเบิดตัวเองเพื่อสังหารศัตรู นั่นคือเสียงระฆังมรณะที่ดังขึ้น

จนถึงที่สุด พื้นที่สุดท้าย สำหรับนิกายอื่นคือหอบรรพชน สำหรับนิกายไท่อี่คือวังไท่อี่ นั่นจะเป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้าย

จากนั้น แดนบรรพชนของนิกายก็จะแตกสลาย นอกจากเมล็ดพันธุ์ส่วนน้อยนิดที่หนีรอดไปได้ นิกายก็จะล่มสลาย ชื่อมหาสมณะถูกลบออก

อันที่จริง เมื่อไท่อี่เจินเหรินถูกเจ็ดระดับสิบของฝ่ายตรงข้ามรุมล้อม โดยพื้นฐานแล้วก็ถือว่าแพ้แล้ว

มหาสมณะจำนวนมากปิดล้อมประตูสำนัก เรื่องเช่นนี้โดยปกติแทบจะไม่เกิดขึ้น

ในสถานการณ์ปกติ หากฝ่ายตรงข้ามมีมหาสมณะมากมาย ฝ่ายตนเองก็จะเรียกพันธมิตร กองทัพปะทะกองทัพ พันธมิตรปะทะพันธมิตร ถึงตอนนั้นผลแพ้ชนะยังไม่แน่นอน

แต่เมื่อถูกคนปิดล้อม โดยพื้นฐานแล้วก็ตกเป็นรอง หากทัพหนุนมาไม่ถึง ก็ทำได้เพียงสู้ตายเพื่อหาทางรอดเพียงริบหรี่

แต่หากค่ายกลพิทักษ์เขาถูกฝ่ายตรงข้ามเปิดออก นั่นก็หมายถึงหมดสิ้นหนทาง

ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือด ทหารเต๋าและวิญญาณอัญเชิญนับไม่ถ้วน เข่นฆ่ากันไปมาในพื้นที่สามหมื่นลี้นอกนิกายไท่อี่

วันที่เจ็ด ทันใดนั้น ในความว่างเปล่า ดูเหมือนจะมีแรงสั่นสะเทือนทางจิตวิญญาณสายหนึ่งส่งมา

นิกายไท่อี การโจมตีทำลายล้างโลก ไท่อีคืนสู่แก่นแท้ธุลีบรรพกาล

นี่คือการโจมตีทางจิตวิญญาณ ไร้เงาไร้รูป น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด คล้ายกับวิชาชำระโลกของเย่เจียงชวน สิ่งมีชีวิตทั้งมวล ล้วนต้องตาย!

การโจมตีนี้ฟาดลงมา แทบจะทำให้นิกายไท่อี่ นอกจากเต้าอีไม่กี่คน ที่เหลือล้วนดับสูญทั้งสิ้น

และที่อำมหิตเป็นพิเศษคือ ในการต่อสู้ภายนอก มีผู้ฝึกตนระดับมหาสมณะของฝ่ายตรงข้ามอยู่หลายคน นิกายไท่อีกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ยอมเสียสละพวกมันทั้งหมด อาศัยพวกมันทำให้ไท่อี่ตายใจ เพื่อหวังจะกวาดล้างให้สิ้นซากในคราเดียว

ในช่วงเวลาวิกฤต เก้าสวรรค์เทียนจี้ เจิ้นเทียน ของนิกายไท่อี่ก็ทำงาน ไร้เสียงไร้สัญญาณ แปรเปลี่ยนเป็นสนามพลัง ปกป้องนิกายไท่อี่ไว้อย่างแน่นหนา

ด้วยเหตุนี้ นิกายไท่อี่จึงรอดพ้นเคราะห์กรรมไปได้หนึ่งครา แต่ค่ายกลสันเขาพังทลาย สูญเสียค่ายกลใหญ่อีกหนึ่งแห่ง

ถึงวันที่เก้า จันทร์เพ็ญลอยเด่นกลางฟ้า ทันใดนั้นจันทร์เพ็ญก็แปรเปลี่ยน กลายเป็นดวงตายักษ์ มองลงมายังพื้นโลก

ดวงตายักษ์น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ราวกับประกอบขึ้นจากดวงตานับไม่ถ้วน นี่คือการโจมตีทำลายล้างโลกของนิกายเทียนมู่

พวกเขาชักนำสิ่งที่ไม่อาจมองเห็นในห้วงลึกของจักรวาล ตำนานเก่าแก่ ให้จุติลงมายังโลกนี้ ผู้ใดที่ได้เห็นเทพนอกสารบบที่น่ากลัวที่สุดในจักรวาลบรรพกาลผู้นี้ ล้วนต้องกลายเป็นบ้า

ทว่าเก้าสวรรค์เทียนจี้ เซิ่งเทียน ของนิกายไท่อี่ก็ทำงาน แปรเปลี่ยนเป็นโล่กลม ปกป้องนิกายไท่อี่ไว้อย่างแน่นหนาอีกครั้ง

แต่ด้วยเหตุนี้ หนึ่งร้อยแปดโลกจึงทยอยพังทลายลง

ในชั่วพริบตานั้น บรรพชนเทียนเหลาเหินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ร่างทั้งร่างกลายเป็นลำแสงทองไท่อี่ พาดผ่านฟ้าดิน

นางสังหารเต้าอีของนิกายเทียนมู่ที่เป็นผู้ชักนำการโจมตีทำลายล้างโลกนี้ จนดับสูญในคราเดียว

การโจมตีของนาง รวดเร็วและกะทันหันอย่างยิ่ง เต้าอีจำนวนมากในค่ายฝ่ายตรงข้าม ล้วนตอบสนองไม่ทัน

แสงปรากฏ คนตาย!

การตอบโต้สำเร็จ

แต่นี่หมายความว่านิกายไท่อี่ได้สูญเสียค่ายกลสังหารตอบโต้สำหรับการโจมตีทำลายล้างโลกขนาดใหญ่ไปแล้ว ต้องให้ระดับเต้าอีลงมือเองเท่านั้น

วันที่สิบสอง แนวป้องกันของนิกายไท่อี่ได้ถอยร่นมาอยู่ที่สามพันลี้นอกนิกาย

ทหารเต๋าโกลาหลจำนวนมากของเย่เจียงชวน ล้วนได้รับความเสียหาย

ทหารเต๋าโกลาหลของเขา เดิมทีจะไม่สูญเสีย แต่ฝ่ายตรงข้ามใช้วิชาลับพิเศษชนิดหนึ่ง

เมื่อใดที่พบทหารเต๋าโกลาหลของเย่เจียงชวน จะมีทหารเต๋าชนิดหนึ่งพุ่งเข้ามาสังหารทันที เมื่อทหารเต๋าของเย่เจียงชวนสังหารอีกฝ่าย ร่างกายจะถูกพลังงานแรกเริ่มชนิดหนึ่งกัดกร่อนทันที

พลังงานแรกเริ่มนี้ แรกเริ่มเดิมทีไม่เท่าไร แต่เมื่อถูกกัดกร่อนมากเข้า ก็กลายเป็นคลื่นพิษในหมากกลเต๋าโกลาหล

เย่เจียงชวนกำจัดออกยากลำบาก ส่งผลให้ทหารเต๋าโกลาหลของเขา ตายได้เพียงวันละครั้ง ทักษะโกลาหลได้รับผลกระทบจากสิ่งนี้ จนไม่สามารถใช้งานได้

เวลานี้ เทียนจุนเริ่มลงมือบ่อยครั้ง สามพันลี้สุดท้าย คือแนวป้องกันสุดท้ายแล้ว!

สิบสองวันที่ผ่านมานี้ ไท่อี่เจินเหรินไม่มีข่าวคราวเลยแม้แต่น้อย ไม่รู้ว่าผลแพ้ชนะเป็นอย่างไร

วันที่สิบสาม นิกายไท่อี่ถูกฝ่ายตรงข้ามกดดันอีกครั้ง เหลือพื้นที่เพียงพันลี้ ถัดจากนี้ไป ก็คือค่ายกลของนิกายแล้ว

ถึงตอนนี้ อาจารย์เฉินซานเซิงพลันเอ่ยขึ้น

"ท่านบรรพชน ข้าลงมือได้หรือยัง?"

เทียนเหลาเอ่ยอย่างเชื่องช้า "รออีกสักหน่อย ยังไม่ถึงเวลา"

คืนวันที่สิบสาม นิกายหมื่นอสูรจำแลงกายใช้วิชาทำลายล้างโลกของพวกเขา

ทันใดนั้น ในความว่างเปล่า ก็ปรากฏสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง

สัตว์ประหลาดตัวนั้น ราวกับนกไฟ แต่ตัวไม่ใหญ่ เล็งเป้ามาที่นิกายไท่อี่ ดูเหมือนกำลังจะพ่นไฟ

เมื่อเห็นสัตว์ประหลาดตัวนี้ เย่เจียงชวนรู้สึกคุ้นเคยกับสิ่งนี้อย่างยิ่ง ส่วนพวกเทียนเหลากลับหวาดกลัวอย่างที่สุด!

"หมิงเค่อชวน! นี่คือหมิงเค่อชวน!"

"สัตว์ยักษ์ทำลายล้าง หมิงเค่อชวน!"

แต่ในขณะนั้นเอง ด้านหลังของเย่เจียงชวนก็ปรากฏแมวน้อยสตาร์สและสุนัขน้อยวาชร็อค พวกมันแยกเขี้ยวใส่สัตว์ยักษ์ตัวนั้น

เจ้าสัตว์ยักษ์ทำลายล้างหมิงเค่อชวนอะไรนั่น หันหัวกลับ แล้ววิ่งหนีไป!

หลังจากความตกใจในครั้งนี้ เทียนเหลาก็เอ่ยอย่างเชื่องช้า "ซานเซิง ลงมือเถอะ!"

[จบแล้ว]