บทที่ 1120 - โรงเตี๊ยมมากเรื่อง เคลียร์แค้นสาสมใจ

บทที่ 1120 - โรงเตี๊ยมมากเรื่อง เคลียร์แค้นสาสมใจ

ทั้งสองฝ่ายทำการแลกเปลี่ยน เย่เจียงชวนหยิบสมบัติอาคมระดับเก้าแส้เทพโลหิตแดงผีนาหลัวออกมา พร้อมกับเงินเทียนกุยสิบห้าเหรียญ

เย่เจียงชวนมีข้อเรียกร้องพิเศษ ต้องรับประกันว่าการแลกเปลี่ยนนี้จะเป็นความลับ ห้ามมิให้ข่าวสารรั่วไหลออกไปโดยเด็ดขาด

ฝ่ายเสี่ยวอวี่ตั้งสัตย์สาบันแห่งแม่น้ำยมโลก เย่เจียงชวนจึงค่อยวางใจ

ฝ่ายตรงข้ามก็หยิบกระบี่เทพเล่มหนึ่งออกมา

กระบี่เล่มนี้ยาวสามฉื่อเจ็ดนิ้ว คมกระบี่สีขาวครามสว่างไสวดุจแสง รูปทรงโบราณเรียบง่าย สุกสว่างไร้ที่ติ แสงเทพเปล่งประกาย

กระบี่เล่มนี้มองดูคล้ายกับควบแน่นขึ้นมาจากแสงตะวันจุดหนึ่ง ไร้ซึ่งสัมผัสของโลหะแม้แต่น้อย เผยให้เห็นความลึกล้ำว่างเปล่าอันมิอาจหยั่งถึง

กระบี่เทพเก้าระดับว่างมายาไร้ร่องรอย, ใจสวรรค์ชั่วพริบตา!

การแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น กระบี่เทพหนึ่งเล่มตกอยู่ในมือ

เย่เจียงชวนชื่นชอบอย่างยิ่ง พิจารณาอย่างละเอียด ก็มดมิได้ที่จะพบว่ากระบี่เล่มนี้กับกระบี่เทพเก้าระดับฟ้าต่ำอู๋ฉู่ไร้สิ่งใดในสายตา ช่างคล้ายคลึงกันอย่างยิ่ง

อันที่จริง ตัวกระบี่มิมีความคล้ายคลึงกันแม้แต่น้อย แต่ท่านกลับรู้สึกได้อย่างประหลาดว่าพวกมันคล้ายคลึงกันอย่างยิ่ง

เย่เจียงชวนอดมิได้ที่จะเอ่ยถาม

เสี่ยวอวี่ก็มิรู้เช่นกัน แต่เทียนจุนเฉินหลงซิงแห่งหอการค้าสมบัติแปดทิศที่ติดตามมาด้วย กลับยิ้มพลางตอบว่า:

“กระบี่เทพเก้าระดับฟ้าต่ำอู๋ฉู่ไร้สิ่งใดในสายตาที่ท่านพูดถึง คือกระบี่ของชื่อเฉิงอ้าย เต้าอีแห่งนิกายของท่านในอดีต

แต่กระบี่เล่มนั้นมิใช่เขาหลอมขึ้นมาทั้งหมด เพียงแต่ได้รับครรภ์กระบี่มา แล้วตนเองหลอมสำเร็จเป็นกระบี่เทพเก้าระดับฟ้าต่ำอู๋ฉู่ไร้สิ่งใดในสายตา

กระบี่เทพเก้าระดับฟ้าต่ำอู๋ฉู่ไร้สิ่งใดในสายตา และกระบี่เทพเก้าระดับว่างมายาไร้ร่องรอย, ใจสวรรค์ชั่วพริบตาเล่มนี้ ล้วนเป็นครรภ์กระบี่ที่มีต้นกำเนิดเดียวกัน

เป็นผลงานของโอวเหย่จื่อ ปรมาจารย์หลอมกระบี่ ประมุขนิกายมหาสมณะนิกายกระบี่อสูรมาร!”

“โอวเหย่จื่อ ปรมาจารย์หลอมกระบี่ ประมุขนิกายกระบี่อสูรมาร?”

“ถูกต้อง นิกายกระบี่อสูรมาร หรือเรียกอีกอย่างว่านิกายมารกระบี่อสูร ข้าคือกระบี่ กระบี่คือข้า!

หนึ่งในเก้ากระบี่มหาสมณะ นิกายนี้ประหลาดที่สุด

พวกเขาหลอมกระบี่เข้าสู่ร่างของตนเอง นับแต่นั้นคนกระบี่รวมเป็นหนึ่ง จากคนกลายเป็นอสูร แปลงเป็นมาร ไร้เทียมทานใต้ยมโลก

และเมื่อพวกเขาบำเพ็ญเพียรจนถึงระดับเต้าอี ก็สามารถย้อนกลับได้ ในร่างกายจะถือกำเนิดครรภ์กระบี่ขึ้นมาได้ ราวกับการหลอมกระบี่

ปรมาจารย์หลอมกระบี่โอวเหย่จื่อผู้นั้น จนถึงบัดนี้ได้หลอมสร้างครรภ์กระบี่เทพเก้าระดับออกมาแล้วสิบสามเล่ม แพร่หลายไปทั่วทุกทิศ

ครรภ์กระบี่ที่เขาหลอมสร้าง ล้วนมีชื่อประเภทเดียวกับฟ้าต่ำอู๋ฉู่ไร้สิ่งใดในสายตา แตกต่างจากกระบี่เทพทั่วไป”

ภายใต้การอธิบายของเทียนจุนเฉินหลงซิง เย่เจียงชวนพยักหน้าไม่หยุด ได้รับประโยชน์ไม่น้อย!

การแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น เย่เจียงชวนจากไป กลับคืนสู่ถ้ำพำนัก

จากนั้นก็นำกระบี่เทพเก้าระดับว่างมายาไร้ร่องรอย, ใจสวรรค์ชั่วพริบตาเล่มนี้ ส่งเข้าไปในท่ามกลางร่างจำแลงทั้งสาม

ณ บัดนี้ กระบี่เทพทั้งสี่เล่มล้วนครบถ้วน

จากนั้น เปิดใช้งานปาฏิหาริย์ในทันที!

ไพ่: รู้แจ้ง เปิดใช้งาน วาสนามาถึง การรู้แจ้งปรากฏ!

คำกล่าว: ช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ มาถึงแล้ว!

ท่ามกลางความเลือนราง เย่เจียงชวนตกอยู่ในสภาวะลึกล้ำพิสดาร

หลักกระบี่วิถีกระบี่ ปราณกระบี่แสงกระบี่อันไร้ขีดจำกัด โหมกระหน่ำเข้ามา หลั่งไหลเข้าสู่ร่างและใจของเย่เจียงชวน

เนิ่นนานผ่านไป เย่เจียงชวนจึงได้สติกลับคืนมา การรู้แจ้งในครั้งนี้ ใช้เวลาไปหนึ่งเดือนเต็ม!

เมื่อมองดูอีกครั้ง ร่างจำแลงทั้งสามของตนเองที่กำลังจำลองค่ายกลกระบี่ ก็สำเร็จไปแล้วแปดเก้าส่วนในสิบส่วน ขอเพียงเวลาอีกระยะหนึ่ง ก็จะสามารถสำเร็จได้อย่างสมบูรณ์

ช่างน่ายินดียิ่งนัก

เย่เจียงชวนก็มิได้เกรงใจ นำเงินเทียนกุยออกมาหนึ่งเหรียญ เปิดใช้งานโรงเตี๊ยม

ดื่มสักจอก!

บ็อบเห็นเขามาถึง มิรู้ว่าควรจะพูดสิ่งใด แต่ก็มิได้เอ่ยปาก

เย่เจียงชวนเดินเข้าสู่โรงเตี๊ยม ภายในโรงเตี๊ยม มีโต๊ะอยู่เจ็ดแปดตัว ในจำนวนนั้นมีอยู่สามสี่โต๊ะที่มีคนนั่ง

พวกเขากำลังพูดคุยกันไปพลาง ดื่มสุราไปพลาง

เย่เจียงชวนหาที่นั่งว่างมุมหนึ่ง นั่งลงตรงนั้น บ็อบก็นำสุราขวดหนึ่งมาให้

สุรานี้ สุราแสงสวรรค์ ราคหนึ่งเหรียญเทียนกุย!

ยิ่งไปกว่านั้น มิมีกับแกล้มแม้แต่จานเดียว ทำได้เพียงดื่มสุราแกล้มลม!

เย่เจียงชวนดื่มไปหนึ่งอึก สุราห่วยบ้าใดกัน มิสู้สุราวิญญาณที่ตนเองดื่ม รสชาติห่วยแตกใดๆ ก็มิมี

ดื่มอีกอึก ก็มิมีรสชาติใดๆ จริงๆ หนึ่งร้อยล้านหินวิญญาณ ตนเองถูกหลอกเสียแล้ว!

เย่เจียงชวนกวาดตามองไปยังโต๊ะอื่นๆ อย่างตั้งใจบ้างไม่ตั้งใจบ้าง ก็รู้สึกเจ็บตา มิอาจมองเห็นรูปลักษณ์ของพวกเขาได้ชัดเจนเลย แต่กลับมีความรู้สึกหนึ่ง พวกเขาล้วนแตกต่างกัน สารพัดพิสดาร

นี่แตกต่างจากความพร่ามัวในอดีต กาลก่อนนั้นโรงเตี๊ยมคุ้มครองเขา บัดนี้เป็นเพราะระดับพลังแตกต่างกันมากเกินไปจริงๆ

โรงเตี๊ยมแห่งนี้ เกรงว่าจะเป็นสถานที่ที่ระดับเต้าอีสามารถมาได้ ตนเองมิน่ามาจริงๆ

เขากำลังจะจากไป ที่โต๊ะหนึ่งทางนั้น มีคนคล้ายกับลุกขึ้นยืน เดินตรงมายังเย่เจียงชวน

“เจ้าเด็กน้อย เจ้ากล้ามองข้าอย่างนั้นหรือ!”

“เจ้ามิอยากมีชีวิตอยู่แล้ว!”

“เจ้ามองข้า ทำให้ข้ารู้สึกขยะแขยง รีบชดใช้ให้ข้าเร็วเข้า!”

พลันเห็นมนุษย์หมาป่าทองคำเขี้ยวตนหนึ่ง เดินโซเซเข้ามา มองแวบเดียวก็รู้ว่ามาเพื่อขู่กรรโชกเย่เจียงชวน

อันที่จริงเย่เจียงชวนก็มองไม่เห็นใบหน้าของมันชัดเจน อีกฝ่ายคือการดำรงอยู่ระดับเก้า แต่เมื่ออีกฝ่ายเริ่มเจาะจงมาที่เย่เจียงชวน เย่เจียงชวนก็สามารถมองเห็นมันได้ชัดเจนแล้ว

เย่เจียงชวนหัวเราะเหอะๆ นำไพ่ปาฏิหาริย์: มหาพินาศ ออกมา ชี้ไปยังมนุษย์หมาป่าตนนั้น

มนุษย์หมาป่าทองคำเขี้ยวชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าแปรเปลี่ยนไปมาไม่แน่นอน

เย่เจียงชวนหยิบไพ่: แก้แค้นสาสมใจ ออกมาอีกครั้ง

ทันใดนั้นสีหน้าของมนุษย์หมาป่าทองคำเขี้ยวก็เปลี่ยนไปอย่างมาก กล่าวว่า: “อา ข้าจำคนผิดแล้ว! ขออภัย!”

หันหลังหมายจะวิ่งหนี

เย่เจียงชวนตวาดว่า: “สหายเต๋า ช่างมิรู้ความเอาเสียเลย?

พวกเราผูกแค้นกันแล้ว!

เชิญท่านมาคลี่คลายบุญคุณความแค้นของเราเถิด!”

มนุษย์หมาป่าทองคำเขี้ยวสบถด่า ยังคิดจะพูดสิ่งใดอีก ข้างกายเย่เจียงชวน แมวน้อยสตาร์ส สุนัขน้อยหว่าจั๋วเค่อ ก็ปรากฏตัวขึ้น เริ่มแยกเขี้ยวคำรามใส่

มัน

มนุษย์หมาป่าทองคำเขี้ยวตนนี้ค่อยๆ พูดไม่ออก คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็อ้าปากกว้างดุจอ่างโลหิตของตนเอง หักเขี้ยวซี่หนึ่งออกมา โยนทิ้งอย่างแรง กล่าวว่า:

“ให้เจ้าเอาไปตายเสียเถิด!”

จากนั้นก็หันหลัง จากไปพลางสบถด่าไม่หยุด

เขี้ยวสีทองนั้นร่วงหล่นลงมา เย่เจียงชวนยังมิทันมองเห็นชัดเจน สุนัขน้อยหว่าจั๋วเค่อก็กระโจนขึ้น งับเข้าปาก หันหลังวิ่งหนีไปในทันที

แมวน้อยสตาร์สรีบไล่ตามทันที พวกมันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

เย่เจียงชวนยังคงดื่มสุราต่อไป มิถ่อมตนมิหยิ่งผยอง!

เพียงแต่ดื่มคำใหญ่ขึ้นหลายส่วน ไม่กี่อึกก็หมดขวด พยักหน้าให้บ็อบ หันหลังเดินจากไป

ยามที่จากไป เย่เจียงชวนสังเกตเห็นอย่างตั้งใจบ้างไม่ตั้งใจบ้างว่า ผู้คนที่พร่ามัวในตอนแรก มีสี่การดำรงอยู่ ที่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน

ชายชราชุดม่วงผู้หนึ่ง กำลังยิ้มมองมาที่เขา ภูตบุปผาที่คล้ายกับนางเซียนตนหนึ่ง ล่องลอยอยู่กลางอากาศ หุ่นทองคำตัวหนึ่ง สัตว์ประหลาดหกแขนตัวหนึ่ง...

มิสนใจ มิผูกวาสนา ย่อมมองมิเห็นโดยสิ้นเชิง!

บัดนี้มองเห็นชัดเจน อีกฝ่ายสนใจในตัวเขาแล้ว!

เย่เจียงชวนพูดไม่ออก ต่อไปโรงเตี๊ยมแห่งนี้ จะไม่มาอีกแล้ว

กลับถึงนิกายไท่อี่ เย่เจียงชวนยังคงสั่งสอนศิษย์สำนักนอกต่อไป ยามว่างก็บำเพ็ญเพียรอย่างขมขื่น

เมื่อกลับมาครั้งนี้ เย่เจียงชวนจึงได้นำมรดกเก้าไท่มาเป็นแกนหลัก ส่วนลักษณ์เทวะที่เหลือ ก็ฝึกฝนพร้อมกันทุกวัน ประกอบกับการแขวนไว้ พัฒนาก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว

หลายวันที่ผ่านมา ทหารเต๋าจากกองคาราวานที่ออกเดินทางไป มักจะมีผู้ฟื้นคืนชีพกลับมาเป็นระยะๆ

นี่หมายความว่า พวกเขาระหว่างทางได้พบกับมหันตภัย มีคนตายในสนามรบ

มีครั้งหนึ่ง ร่างแยกมังกรมืดทมิฬ, มังกรทะเลหมื่นแปลง ก็กลับมาด้วย ทำให้เย่เจียงชวนเป็นกังวลอย่างยิ่ง แต่ดูเหมือนจะมิมีเรื่องใหญ่อันใด

เช่นนี้จนถึงวันที่หนึ่งเดือนสี่ โรงเตี๊ยมมีการเปลี่ยนแปลง

ครานี้มิต้องกังวล มีเพียงโรงเตี๊ยมในวันที่หนึ่งของทุกปีเท่านั้น ที่สามารถสื่อสารพูดคุยกับแขกได้ ช่วงเวลาอื่น ล้วนมิอาจเข้าได้

แต่เย่เจียงชวนมิได้เข้าไปโดยง่าย เตรียมรอไปซื้อการ์ดในเดือนหกเป็นครั้งสุดท้าย

เพียงแต่มุ่งมั่นบำเพ็ญเพียร วันที่สิบเจ็ดเดือนห้า มรดกเก้าไท่ที่แขวนไว้ ก็พลันส่งเสียงกึกก้อง

ทั้งหมดล้วนฝึกสำเร็จ!

ภายใต้การบำเพ็ญเพียรทั้งของตนเองและแขวนไว้ ในที่สุดก็สำเร็จทั้งหมด

ณ บัดนี้ มรดกเก้าไท่ระดับเทพวิญญาณ ล้วนบำเพ็ญเพียรเสร็จสิ้น

แต่การบำเพ็ญเพียรนี้ เป็นเพียงพื้นฐานเท่านั้น ต่อไปในระดับเทพวิญญาณ ยังมีพื้นที่ให้พัฒนาอีกนับไม่ถ้วน

เย่เจียงชวนยิ้มเล็กน้อย แขวนไว้ต่อไป

ครั้งนี้แขวนไว้ «อีกาทองคำท่องนภา» «มังกรครามป่วนสมุทร» «หมาป่าเหมันต์คำนับจันทรา» «คุนเผิงทะยาน» «หมีอวี่สะท้านปฐพี» «ผานกู่สร้างโลก»

แขวนไว้พิฆาตอัคคี, วารีพิฆาต, กระบี่พิฆาต!

[จบแล้ว]