บทที่ 980 - โอสถยิ่งใหญ่อีกครา พบพานสหายเก่า

บทที่ 980 - โอสถยิ่งใหญ่อีกครา พบพานสหายเก่า

ในชั่วขณะชี้เป็นชี้ตาย เย่เจียงชวนมิมีความลังเลแม้แต่น้อย ร่างแยกสามชิงปรากฏกายในทันที พุ่งเข้าหาหุ่นไล่กา ดึงดูดความสนใจของพวกมัน

ร่างแยกทั้งสาม ต่างแสดงวิชากระบี่ ตะโกนโหวกเหวก ดึงดูดความสนใจของอีกฝ่าย

ส่วนเย่เจียงชวนยื่นมือออกไป คว้าขวานผานกู่ก่อกำเนิดทำลายโลก สมบัติอาคมระดับเก้าออกมา ฟันลงไปอย่างสุดแรง!

ฟันขวานลงไปคราหนึ่ง กลับมิมีปฏิกิริยาใดๆ

เย่เจียงชวนเปิดใช้งานฉายาจักรวาลทำลายฟ้าดินในทันที จากนั้นก็ใช้ศาสตราเทพทำลายล้างโลกขวานผานกู่!

เปิดให้ข้า!

ฟันขวานลงไปอีกคราหนึ่ง

ในโลกอื่น นี่คือหนึ่งโจมตีที่ทำลายฟ้าดิน แต่ณ ที่แห่งนี้ กลับเป็นเพียงการโจมตีธรรมดาๆ

โลกแตกต่างกัน!

ซากเซียนช่างแข็งแกร่งโดยแท้!

ทว่าหนึ่งโจมตีนี้ กลับบังเกิดผลแล้ว

เสียงดัง ‘แคร็ก’ คล้ายกับมีบางสิ่งถูกเขาฟันจนแตกหัก

การป้องกันอันไร้รูปนั้น ถูกเขาฟันจนแหลกสลาย

ถึงบัดนี้ ได้ทลายการป้องกันของอีกฝ่ายลงแล้ว

แต่ในขณะเดียวกัน ลึกเข้าไปในพระราชวังแห่งนั้น คล้ายกับมีผู้ใดบางคนส่งเสียงคำรามกึกก้อง สั่นสะเทือนฟ้าดิน

นี่คือของมีเจ้าของ มีคนเพาะปลูกเจ็ดโอสถยิ่งใหญ่อยู่ที่นี่

เย่เจียงชวนมัวสนใจเรื่องมากถึงเพียงนั้นมิได้แล้ว เขาใช้มือคว้าไปทีหนึ่ง คว้าซาถังมาได้หนึ่งกำมือ พลิกกายวิ่งหนีในทันที

ในยามนี้ ร่างแยกสามชิงของตนเองล้วนตายสิ้นแล้ว

หุ่นไล่กานั้นร้ายกาจอย่างที่สุด มิเห็นว่าพวกมันจะลงมือเช่นไร ร่างแยกก็ดับสลายไปหมด

เย่เจียงชวนโคจรเท้าเทพ พลันหายวับไป วิ่งหนีสุดชีวิต

หุ่นไล่กาไล่ตามเขามาอย่างกระชั้นชิดอยู่เบื้องหลัง

ผู้ใต้บังคับบัญชาของเย่เจียงชวน พลันปรากฏกายขึ้นทีละคนๆ ขัดขวางหุ่นไล่กา

แม้ว่าหุ่นไล่กาจะร้ายกาจอย่างยิ่ง เพียงแค่โจมตีเบาๆ คราหนึ่ง ก็สังหารผู้ใต้บังคับบัญชาของเย่เจียงชวนได้แล้ว

ทว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเย่เจียงชวนมีมากเกินไป ต่อแถวกันเข้าไปตาย ก็ยังต้องใช้เวลาสังหารอยู่ครู่หนึ่ง

ถึงบัดนี้ จึงเปิดโอกาสให้เย่เจียงชวน หลุดพ้นจากการไล่ล่าของหุ่นไล่กา

จากแดนไกล มีพลังอันแข็งแกร่งอย่างหนึ่ง กำลังพุ่งทะยานมาทางนี้ ตัวจริงมาแล้ว

ทว่าเย่เจียงชวนได้รับซาถังแล้ว สำเร็จวาสนา ไพ่ปาฏิหาริย์พลันบังเกิดผล ร่างกายของเขาสั่นไหวเล็กน้อย พลันจากโลกนี้ไปในทันที

เสียงคำรามกึกก้องนั้น ยังคงดังก้องอยู่ในหู ทว่าร่างของเย่เจียงชวนพลันสั่นไหว หวนกลับคืนมา!

เคลื่อนย้ายมิติเวลาอีกครั้ง เย่เจียงชวนกลับมายังถ้ำพำนักของตนเอง

เขาหอบหายใจอย่างหนัก พลางใช้มือสัมผัสใบหู

หูทั้งสองข้างกลับมีโลหิตไหลรินออกมา อีกฝ่ายเพียงแค่คำรามกึกก้อง ก็สั่นสะเทือนจนหูของเขาแตกได้

สถานที่เช่นนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนน่าสะพรึงกลัวร้ายกาจ

มองดูในมือ คว้ามาคราหนึ่ง คว้าซาถังมาได้หนึ่งกำมือ นับดูแล้วมีมากถึงสิบห้าผล

ซาถังทั่วทั้งร่างเป็นสีแดงชาด ราวกับลูกแก้วหยก แข็งแกร่งอย่างที่สุด

เย่เจียงชวนหัวเราะฮ่าๆ ตามประสบการณ์การเพาะปลูกส้มขาว สามเมล็ดก็เพียงพอแล้ว

เขาอดมิได้ที่จะหยิบซาถังขึ้นมาหนึ่งผล เพียงแค่ถือไว้ในมือ ก็รู้สึกได้ถึงไออุ่นสายหนึ่งที่แผ่ซ่านเข้าสู่ร่างกายทั้งสี่ส่วนร้อยข้อต่อ บอกมิถูกว่าสบายเพียงใด

สภาวะจิตใจคล้ายกับผืนน้ำนิ่ง กลายเป็นกระจกใสบานหนึ่ง ทุกสิ่งภายในถ้ำพำนัก ล้วนสะท้อนอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจ ทว่ากลับมิได้ก่อเกิดระลอกคลื่นใดๆ

ช่างน่าอัศจรรย์อย่างที่สุด ทำให้เขามีความรู้สึกดั่งสายลมบางเบาเมฆาจางๆ เฝ้ามองสรรพสิ่งเปลี่ยนแปลงไปอย่างยิ้มแย้ม

เย่เจียงชวนอ้าปากกลืนซาถังผลนี้เข้าไป ในทันใดนั้นก็รู้สึกได้ถึงความขมขื่นอันไร้ที่สิ้นสุด ความขมขื่นชนิดนี้คล้ายกับแทรกซึมเข้าไปในจิตวิญญาณ ขมขื่นจนทำให้ผู้คนอยากจะร้องไห้

ทว่าในชั่วพริบตา ความขมขื่นนี้ก็แปรเปลี่ยนเป็นความหอมหวาน ทำให้ผู้คนสบายอย่างที่สุด สบายไปทั่วทั้งร่างกายและจิตใจ

เมื่อกินซาถังผลนี้เข้าไป เย่เจียงชวนรู้สึกได้ว่าจิตวิญญาณของตนเอง คล้ายกับขยายใหญ่ขึ้นหนึ่งในสามสิบส่วน ด้วยเหตุนี้จึงทำให้จิตสัมผัสขยายออก สัมผัสทั้งห้าขยายออก ขอบเขตการรับรู้ทางใจขยายออก เป็นของดีโดยแท้ แข็งแกร่งอย่างที่สุด!

เขาระบายลมหายใจยาวเหยียด กล่าวว่า: “พลังจิตวิญญาณเพิ่มขึ้นอย่างน้อยหนึ่งในสามสิบส่วน ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!”

มีสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ ย่อมมิอาจกินจนหมดสิ้นได้ เรียกสามพี่น้องตระกูลเถี่ยมา ทำการศึกษาวิจัยวิธีการเพาะปลูกต่อไป

ด้วยประสบการณ์จากส้มขาว สามพี่น้องจึงค้นคว้าวิธีเพาะปลูกออกมาได้อย่างรวดเร็ว

เหลือเมล็ดพันธุ์ไว้เก้าเมล็ด พวกเขานำไปเพาะปลูก

ครั้งแรก จำเป็นต้องใช้เก้าเมล็ด ในภายภาคหน้าเมื่อมีประสบการณ์ช่ำชองแล้ว ก็มิจำเป็นต้องทำเช่นนี้

ถึงบัดนี้ ยังคงเหลือซาถังให้เย่เจียงชวนอีกห้าผล

เย่เจียงชวนกินจนหมดสิ้น ทุกครั้งที่กินเข้าไปหนึ่งผล ก็จะเพิ่มพลังจิตวิญญาณส่วนหนึ่ง ได้ผลดียิ่งนัก

ซาถังเพาะปลูกลงไปแล้ว เฝ้ารออย่างเงียบงัน

ซากเซียนวังฉงหัว น่าเสียดายที่ไพ่ปาฏิหาริย์ใช้ไปแล้วแตกสลายไป มิเช่นนั้นคงต้องไปอีกสักครั้ง

ที่นั่นน่าจะยังมีเจ็ดโอสถยิ่งใหญ่อื่นๆ อีก!

เป็นเช่นนี้ เย่เจียงชวนก็บำเพ็ญเพียรต่อไป ชั่วพริบตา ก็มาถึงวันที่หนึ่งเดือนสิบ

โรงเตี๊ยมเปลี่ยนแปลง เย่เจียงชวนเข้าไปในโรงเตี๊ยม ค้นหาโอกาสที่จะใช้สิบเหรียญมรรคาใหญ่อีกครั้ง

แต่ก็เหมือนกับครั้งที่แล้ว มิมีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงเลย

วันที่หนึ่งเดือนเจ็ดมิได้ วันที่หนึ่งเดือนสิบก็มิได้ ทำได้เพียงรอดูช่วงปีใหม่แล้ว

หากช่วงปีใหม่ยังมิได้อีก เช่นนั้นก็คงต้องใจสลายเล็กน้อยแล้ว!

โรงเตี๊ยมในครั้งนี้ เป็นร้านอาหารเล็กๆ แถบชานเมือง ฟ่านเต๋อเปียวปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

เย่เจียงชวนถามเขาอยู่หลายครั้ง เขาก็มิได้ตอบ

มิมีวิธีใด ทำได้เพียงซื้อการ์ดต่อไป

ครั้งนี้เย่เจียงชวนก็อธิษฐานอีกครั้ง:

“เจ็ดโอสถยิ่งใหญ่ เจ็ดโอสถยิ่งใหญ่ เจ็ดโอสถยิ่งใหญ่……”

จากนั้นพอซื้อ ก็ยังคงเป็นสองเหรียญตี้ฝ่า เย่เจียงชวนรู้ว่ามิได้ผลแล้ว

การอธิษฐานครั้งนี้มิได้ผลอีกต่อไป ครั้งที่แล้วได้สมปรารถนาไปแล้ว ครั้งนี้จึงมิมีประโยชน์ใดๆ ทั้งสิ้น

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง เปลี่ยนคำอธิษฐานใหม่:

“สิบสองช่องทาง สิบสองช่องทาง สิบสองช่องทาง……”

ครั้งนี้บังเกิดผล สี่เหรียญตี้ฝ่า

เย่เจียงชวนแย้มยิ้ม เปิดซองการ์ด

เสียงดัง ‘แคร็ก’ ไพ่ปาฏิหาริย์สองใบปรากฏขึ้น

ไพ่: ช่องทางโกลาหล

ระดับ: มหากาพย์

ประเภท: วาสนา

คำอธิบาย: หนึ่งในสิบสองช่องทางแห่งจักรวาล มิมีที่ใดที่ไปมิถึง

คำกล่าว: ช่องทางนี้ ขอเพียงเป็นสถานที่ที่มีความโกลาหล ก็สามารถไปถึงได้

ไพ่ปาฏิหาริย์ใบนี้ เย่เจียงชวนเคยได้รับมาแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งที่แล้วที่ใช้ ก็อาศัยมันในการหลบหนีออกจากวังเทพเหมันต์

ไพ่: พบพานสหายเก่า

ระดับ: สามัญ

ประเภท: วาสนา

คำอธิบาย: พบพานสหายเก่าในต่างแดน สหายเก่าพบพานกัน

คำกล่าว: ก็อาจจะเป็นศัตรูคู่อาฆาตก็ได้

เหมือนกับครั้งที่แล้ว ไพ่หลักคือ ไพ่: ช่องทางโกลาหล ครั้งที่แล้วพ่วงไพ่ปลุกปั่นยักษ์มาด้วย ครั้งนี้พ่วงไพ่: พบพานสหายเก่ามา

เย่เจียงชวนแย้มยิ้ม เปิดใช้งานวาสนาทั้งสองในทันที

ที่ยังคงต้องการช่องทาง จุดประสงค์ก็มีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือส่งร่างแยกทั้งสามของตนเอง ออกเดินทางไกลอีกครั้ง

ร่างแยกของข้าเอ๋ย พวกเจ้าเติบโตกันหมดแล้ว ออกไปพเนจรเถิด ไปค้นหาโลกใบใหม่ที่สามารถดึงมิติได้ให้ข้า

เปิดใช้งานไพ่ เฝ้ารอวาสนาให้บังเกิดอย่างเงียบงัน

ไพ่ช่องทาง เย่เจียงชวนคุ้นเคยเป็นอย่างดี ในเวลาอันรวดเร็วก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง ข้างกายเขา ปรากฏช่องทางขนาดมหึมาขึ้น

ช่องทางโกลาหลก็ถูกเปิดใช้งานเช่นกัน

หนึ่งในสิบสองช่องทางแห่งจักรวาล มิมีที่ใดที่ไปมิถึง

เย่เจียงชวนมองไปยังร่างแยกทั้งสาม กล่าวว่า: “ทุกท่าน ลำบากแล้ว!”

ร่างแยกทั้งสามสบตากัน กล่าวว่า: “เฮ้อ ต้องวุ่นวายอีกแล้ว!”

“ไปกันเถิด ครั้งนี้มิทราบว่าจะมีโชคเช่นไร!”

ท่าทีแตกต่างจากครั้งแรกโดยสิ้นเชิง

การสำรวจจักรวาลอันกว้างใหญ่นี้ ไฉนเลยจะมีผู้ใดเต็มใจเล่า

ทั้งสามคนก้าวเข้าไปในช่องทาง หายลับไป

นี่คือการท่องเที่ยวตาบอดโดยสิ้นเชิง เดินทางไปตามยถากรรม อย่างไรเสียพวกเขาก็ตายแล้ว ก็จะฟื้นคืนชีพขึ้นมาข้างกายเย่เจียงชวนอีกครั้ง มิได้บาดเจ็บเสียหายแม้แต่น้อย

เย่เจียงชวนแย้มยิ้ม เฝ้ารออย่างเงียบงัน มิทราบว่าครั้งนี้จะมีโชคเช่นไร

ทว่าสิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเย่เจียงชวนก็คือ เมื่อถึงวันรุ่งขึ้น ร่างแยกไท่ชิง ร่างแยกอวี้ชิง กลับปรากฏตัวขึ้น หวนกลับมาแล้ว

เย่เจียงชวนชะงักไป กล่าวว่า: “กลับมาเร็วถึงเพียงนี้เชียว? พบเจอสิ่งใดรึ?”

ร่างแยกไท่ชิงพูดมิออก กล่าวว่า:

“ล้วนเป็นเพราะเจ้า ที่ไปเปิดใช้งานไอ้ไพ่พบพานสหายเก่านั่น”

ร่างแยกอวี้ชิงกล่าวว่า: “พวกเราสามคน เพิ่งออกไปได้มินาน ก็พบพานสหายเก่าคนหนึ่งเข้า”

เย่เจียงชวนอดมิได้ที่จะถามว่า: “ผู้ใดรึ?”

ร่างแยกไท่ชิงกล่าวว่า: “ยังจะมีผู้ใดอีก ก็ภูตเกลียวคลื่นน้อยนั่นอย่างไรเล่า!

มิใช่สิ บัดนี้คือเทพธิดาอุทกภัยแล้ว

พวกเราสามคนพบเจอนาง ก็ถูกนางสังหารจนหมด ออกไปมิทันไร ก็กลับมากันหมดแล้ว”

เย่เจียงชวนพูดไม่ออก ความหวังทั้งหมด คงต้องฝากไว้กับร่างแยกซ่างชิงแล้ว!

——

[จบแล้ว]