บทที่ 902 - เทียนจุนสังหารได้ สรรพชีวิตเท่าเทียม

บทที่ 902 - เทียนจุนสังหารได้ สรรพชีวิตเท่าเทียม

เย่เจียงชวนค่อยๆ เปิดใช้งานไพ่ปาฏิหาริย์ ใส่พลังปราณแท้จริงเข้าไป ในชั่วพริบตาพลังชนิดหนึ่ง พลันจุติลงมาจากฟากฟ้า เย่เจียงชวนหายลับไปในทันที

เขารู้สึกได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งอย่างที่สุดสายหนึ่ง จุติลงมาจากฟากฟ้า ในชั่วพริบตา ร่างกายของตนเองพลันเบาหวิว ถูกดูดกลืนขึ้นไป เหินทะยานขึ้นไปโดยตรง

เพียงแค่พริบตาเดียว เย่เจียงชวนก็พบว่าตนเองอยู่บนลานกว้างแห่งหนึ่ง

ลานกว้างแห่งนี้ มองปราดเดียว ที่แท้กลับตั้งอยู่เหนือเก้าชั้นฟ้า

ลมกรดไร้สิ้นสุดพัดโชยมา เส้นผมปลิวไสว

มองลงไปยังเบื้องล่าง เพียงเห็นขุนเขาธาราไร้สิ้นสุด ทอดตัวยาวเหยียดต่อเนื่อง

มองไปยังแดนไกล ผืนทะเลกว้างไกลไร้ขอบเขต มองมิทะลุ

ทว่านี่เป็นเพียงภาพลวงตา เกรงว่าอาจจะเป็นทิวทัศน์เมื่อนับหมื่นแสนปีก่อน ทิวทัศน์ในยุคแห่งทวยเทพยุคบรรพกาล

ณ ที่แห่งนี้มิใช่เพียงเย่เจียงชวนผู้เดียว บนลานกว้างแห่งนี้ เงาร่างทีละสายปรากฏขึ้น สิ่งมีชีวิตทีละตนถูกเคลื่อนย้ายมายังที่นี่

วงล้อสรรพชีวิตมิใช่มีเพียงเย่เจียงชวนผู้เดียวที่ครอบครอง กระจายไปทั่วจักรวาลนับไม่ถ้วน ในยามนี้ พากันถูกเปิดใช้งานโดยผู้คน

ขอเพียงสิ่งมีชีวิตใดที่เปิดใช้งานวงล้อสรรพชีวิตในวันนี้ ล้วนถูกส่งมายังที่นี่ รวมตัวกัน ณ ที่แห่งนี้ จากนั้นก็เข้าสู่ลาน

มองดูแล้ว เย่เจียงชวนก็อดสูดลมหายใจเย็นมิได้

สิ่งมีชีวิตหลายพันตนเต็มๆ ในจำนวนนั้นเผ่ามนุษย์มีราวเจ็ดแปดร้อยคน อีกทั้งยังคงเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

สิ่งมีชีวิตอื่นๆ บ้างก็ครึ่งอสูรครึ่งมนุษย์ บ้างก็เป็นสิ่งมีชีวิตธาตุโดยสมบูรณ์ ยังมีบ้างที่เป็นร่างอสูรมารโดยตรง ประหลาดอย่างยิ่ง

บัดนี้โลกมิติหลัก เผ่ามนุษย์ครอบครองส่วนใหญ่ ที่เหลือเผ่าพันธุ์อื่นๆ เกือบร้อยชนิดครอบครองอีกส่วนน้อย

ดังนั้นอัตราส่วนนี้จึงเป็นเรื่องปกติ

มองปราดเดียว ที่แท้ ณ ที่แห่งนี้ตัวตนของฝ่ายตรงข้าม เพียงแค่ตั้งใจมองดู ก็จะรู้ได้โดยธรรมชาติ

สถานที่แห่งนี้คือสถานที่เข้าสู่ลานวงล้อสรรพชีวิต ดังนั้นภายใต้เนตรแห่งเทพ ณ ที่แห่งนี้ ทุกคนล้วนมิอาจซ่อนเร้นกายได้

เผ่าพันธุ์ ขอบเขตพลัง ชื่อแซ่ของฝ่ายตรงข้าม มิทราบว่าเจ้าจะซ่อนเร้นอย่างไร มองปราดเดียว ก็รู้ได้ทั้งหมด

เย่เจียงชวนสูดลมหายใจเย็น เพราะท่ามกลางผู้คน ณ ที่แห่งนี้ กลับมีคนคุ้นเคยอยู่หลายคน

เทียนจุนเฉิงฮวาแห่งนิกายเจ้าฮว่า จ้าวตู๋หมิงแห่งตระกูลจ้าว

นี่คือสองเทียนจุนที่เคยเข้าร่วมงานเลี้ยงอสูรศักดิ์สิทธิ์ที่สวรรค์บัวขาวด้วยกันในครั้งนั้น

เย่เจียงชวนรู้จักพวกเขา

ณ ที่แห่งนี้มีนักพรตเผ่ามนุษย์เจ็ดแปดร้อยคน พวกเขามีพลังฝีมือแข็งแกร่งที่สุด เกือบจะถูกปักหมุดไว้ กลิ่นอายดุจห้วงเหว น่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด เทียนจุนมาถึงที่นี่ มองปราดเดียวก็เห็นแล้ว

เย่เจียงชวนรู้สึกจนคำพูดอยู่บ้าง วงล้อสรรพชีวิตนี้ รอดชีวิตได้สิบคน หลายคนถึงเพียงนี้ เดิมทีคิดว่าตนเองมิมีปัญหา บัดนี้มองดูเหล่าเทียนจุนมาถึงที่นี่ ยากเสียแล้ว!

ฟู่ ฟู่ ฟู่ ยังคงมีคนร่วงหล่นลงมาอย่างต่อเนื่อง มีคนมาถึงที่นี่เป็นระยะๆ

พลันปรากฏคนคุ้นเคยอีกผู้หนึ่ง ปรมาจารย์หลีเสียนแห่งนิกายวัชระ!

เย่เจียงชวนถึงกับจนคำพูด เหตุใดเขาจึงมาด้วย

ปรมาจารย์หลีเสียนแห่งนิกายวัชระผู้นั้นมาถึงที่นี่ ย่อมรู้จักกับเทียนจุนเฉิงฮวาแห่งนิกายเจ้าฮว่าและจ้าวตู๋หมิงแห่งตระกูลจ้าว ทั้งสามคนรวมกลุ่มกันในไม่ช้า

จ้าวตู๋หมิงแห่งตระกูลจ้าวพลันตะโกนเรียกเย่เจียงชวน:

“เย่เจียงชวนใช่หรือไม่? มานี่!”

ถูกเรียกชื่อ เย่เจียงชวนทำได้เพียงเดินเข้าไปอย่างนอบน้อม คารวะแล้วกล่าวว่า “คารวะท่านผู้อาวุโสทุกท่าน!”

ปรมาจารย์หลีเสียนมองเย่เจียงชวน กล่าวว่า “ท่านผู้บริจาคทาน มิได้พบกันนานหลายปี!”

“ใช่แล้ว ท่านปรมาจารย์!”

จ้าวตู๋หมิงแห่งตระกูลจ้าวกล่าวว่า “พวกเจ้ารู้จักกัน?”

ปรมาจารย์หลีเสียนและเย่เจียงชวนสบตากันแล้วยิ้ม

พลันปรากฏคนคุ้นเคยอีกผู้หนึ่ง ฟางตงซู!

คาดไม่ถึงว่าเขาจะเข้าร่วมวงล้อสรรพชีวิตนี้ด้วย เย่เจียงชวนรีบตะโกนเรียก:

“ตงซู ตงซู ทางนี้!”

ฟางตงซูเห็นเย่เจียงชวนก็อยู่ที่นี่ ราวกับกินอุจจาระ สีหน้าดูมิดีนัก ทว่าก็ยังเดินเข้ามา

เย่เจียงชวนราวกับมองเห็นตนเองเมื่อครู่นี้ แปดส่วนตนเองก็คงมีท่าทางเช่นนี้

ยามนี้ จ้าวตู๋หมิงแห่งตระกูลจ้าวก็เรียกสหายอีกหลายคน

เทียนจุนหลิวชางแห่งนิกายหวงเฉวียนเจวี๋ยหมัว เทียนจุนจินอิงสยงแห่งตระกูลจิน!

เย่เจียงชวนเกือบจะร้องไห้แล้ว เทียนจุนเผ่ามนุษย์ห้าคน

มองไปยังสี่ทิศ ที่น่าเศร้ายิ่งกว่าคือผู้แข็งแกร่งต่างเผ่าพันธุ์ที่มิต่ำไปกว่าเทียนจุนเผ่ามนุษย์ อย่างน้อยก็มีสิบกว่าคน

ตนเองมาทำอันใดที่นี่ โลกเกมของเหล่าเทียนจุนกลุ่มหนึ่ง?

ราวกับมองเห็นความอึดอัดของเย่เจียงชวน ฟางตงซูจึงกล่าวว่า “มิเป็นไร มิต้องใส่ใจ

พอเข้าไปข้างใน ทุกคนล้วนทุกสิ่งเริ่มต้นใหม่ พวกเขาเหล่าเทียนจุนก็มิได้เปรียบอันใด”

เย่เจียงชวนกล่าวว่า “ทว่ารอดชีวิตได้เพียงสิบคน เทียนจุนมากมายถึงเพียงนี้...”

“ศิษย์พี่ ท่านดื่มสุรามาหรือ? มิรู้อันใดเลย ก็กล้ามาแล้ว?

ในวงล้อสรรพชีวิตครั้งนี้ เป็นรอบสามแสนปีครั้ง ผู้ชนะหนึ่งร้อยอันดับแรก ล้วนสามารถจากไปได้”

“อา มิใช่สิบคน?”

“แน่นอนอยู่แล้ว มิเช่นนั้นไฉนเลยจะมีคนมามากมายถึงเพียงนี้?

อีกทั้งพวกเขาเหล่าเทียนจุน สามารถข้ามมิติไร้ขีดจำกัด ท่องไปทั่วใต้หล้าอย่างอิสระ ณ โลกแห่งนี้ต่อให้พ่ายแพ้ ก็มิตาย จากไปตามธรรมชาติ มิได้นับรวมในโควตา”

“ตกใจแทบตาย เช่นนี้ก็ดีแล้ว เช่นนี้ก็ดีแล้ว!”

“เทียนจุน ยิ่งมามากยิ่งดี ในโลกข้างใน ทุกคนล้วนเริ่มต้นใหม่ ผู้ใดจะรู้จักผู้ใด?

หากบังเอิญสังหารเทียนจุนได้สักคนหนึ่ง แม้ว่าเขาจะข้ามมิติไม่ตาย ทว่าเขาก็มิจดจำว่าผู้ใดสังหารเขา พวกเราสามารถได้รับผลึกเทพหนึ่งก้อน เช่นนั้นก็ร่ำรวยแล้ว!

ศิษย์พี่ ข้าขอบอกตามตรง ข้ามาก็เพื่อมุ่งเป้ามายังเหล่าเทียนจุนกลุ่มนี้ วงล้ออันใดนั่น เรื่องเล็กน้อยแล้ว!”

เช่นนี้เย่เจียงชวนจึงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

ณ ลานกว้างแห่งนี้ สิ่งมีชีวิต ผ่านไปแล้วหนึ่งหมื่น นักพรตเผ่ามนุษย์ก็สามพันแล้ว

ไพ่ปาฏิหาริย์หนึ่งใบ สามารถนำพาคนเข้ามาได้มากมาย ไฉนเลยจะมีคนโง่เขลาเช่นเย่เจียงชวน เข้ามาเพียงลำพังผู้เดียว

เทียนจุนมีถึงแปดคนเต็มๆ ทว่าตี้ซวีกลับมิมีแม้แต่ผู้เดียว เพราะตี้ซวีทำได้เพียงเฝ้าโลกของตนเองอย่างตายตัว มิอาจเข้าร่วมงานชุมนุมใหญ่นี้ได้

ทันใดนั้นเทพวิญญาณเจินจุนผู้มาถึงท่านหนึ่ง จ้องมองเย่เจียงชวนเขม็ง พลันกล่าวว่า:

“น้องชายข้า เหิงเทียนหย่วน ใช่ตายในเงื้อมมือของเจ้าหรือไม่!”

เย่เจียงชวนผงะไป กล่าวว่า “เหิงเทียนหย่วนอันใด ข้ามิรู้จัก!”

มองไปยังฝ่ายตรงข้าม เย่เจียงชวนพลันรู้ได้ว่าเขาคือนักพรตนิกายไท่อี เทพวิญญาณเจินจุน เหิงเทียนเยว่!

เหิงเทียนเยว่ ยิ้มเย็นชา กล่าวว่า “เขามีนามแฝงว่าเหิงเต้า ควบคุมควันมังกรม้วน!

เจ้าของไร้ยางอาย ยังกล้าแอบอ้างเป็นหลี่ฉางเซิง กลับมิทราบว่าพวกข้านิกายไท่อี รู้ไส้รู้พุงพวกเจ้าอย่างทะลุปรุโปร่ง หลี่ฉางเซิงอยู่ที่นิกายมารสวรรค์ ไฉนเลยจะเป็นไปได้ สังหารน้องชายข้า!”

เย่เจียงชวนจนคำพูด มองไปยังฝ่ายตรงข้าม กล่าวว่า “สุนัขของนิกายไท่อี?”

“เจ็ดสิบสองเส้นทางธุลีดิน?”

“พบหนึ่ง สังหารหนึ่ง!”

“ไอ้สารเลว เย่เจียงชวน เจ้าตายแน่!”

ยามนี้มีคนเดินเข้ามา เป็นสหายของเหิงเทียนเยว่ผู้นั้น เทพวิญญาณเจินจุนนิกายไท่อี สุยผิงอวิ๋น มองเย่เจียงชวน กล่าวว่า:

“หกบุตรแห่งไท่อี่อันดับหนึ่ง เย่เจียงชวน! ดี ดี!”

“อาจารย์ ศิษย์หกบุตรแห่งไท่อีมีสองคนอยู่ที่นี่”

ทางนั้นเดินมากลุ่มหนึ่ง เย่เจียงชวนรู้สึกงุนงงเล็กน้อย!

ผู้ที่นำหน้า เทียนจุนนิกายไท่อี เยว่เซวียนเซียว คนสองร้อยคนเต็มๆ มิใช่เทพวิญญาณ ก็คือลักษณ์เทวะ

นิกายไทอีนี่คือยกทัพใหญ่มาถึงที่นี่

เยว่เซวียนเซียวเหลือบมองเย่เจียงชวนและฟางตงซูแวบหนึ่ง มิได้เอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว หันหลังนำพาผู้คนจากไป

ฟางตงซูกล่าวว่า “ศิษย์พี่ มิต้องกลัว ที่นี่คือสถานที่เข้าสู่ลานวงล้อสรรพชีวิต ที่นี่ปลอดภัยที่สุด ณ ที่แห่งนี้ทุกคนเท่าเทียมกัน

มิทราบว่าเจ้าจะเป็นระดับห้า หรือระดับแปด ล้วนมิอาจลงมือได้ สงบสุขอย่างยิ่ง”

ได้ยินวาจานี้ เย่เจียงชวนจึงพิจารณาอย่างละเอียด ย่อมพบว่า ภายนอกร่างกายของตนเอง ราวกับมีแสงจางๆ ชั้นหนึ่ง ปกคลุมตนเองไว้อย่างแน่นหนา

เขาลองชักกระบี่ โคจรพลัง ย่อมเป็นจริงดังคาด วิชาอาคมใดๆ การโจมตีใดๆ ล้วนมิอาจส่งออกจากแสงจางๆ นี้ได้

ต่อให้เป็นร่างเนื้อปะทะกัน ภายใต้แสงจางๆ นี้ ราวกับมิมีผลกระทบใดๆ เช่นกัน

ที่นี่เกรงว่าจะเป็นสถานที่ที่สงบสุขที่สุดในโลกนี้ ผู้ใดก็มิอาจลงมือได้ ทุกคนล้วนเท่าเทียมกัน

[จบแล้ว]