บทที่ 460 - พลังวิเศษแข็งแกร่งขึ้น

บทที่ 460 - พลังวิเศษแข็งแกร่งขึ้น

-------------------------

เมื่อเห็นซาดาลารัมยอมออกหน้าในที่สุด เย่เจียงชวนก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

หากเขายอมออกโรง กระแสน้ำอุ่นเหม่ยลั่วอันใดล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อย

เย่เจียงชวนเปิดใช้งานไพ่ปาฏิหาริย์ใบสุดท้าย ไพ่: นักล่าอสูรตีกลองหมัวตงม่าย

ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมแห้งก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเย่เจียงชวน

เมื่อมองดูแล้ว เขาดูเหมือนจะอึดอัดใจอย่างยิ่ง เสื้อผ้าบนร่างกายก็ขาดรุ่งริ่ง

เขาเห็นเย่เจียงชวนแล้วก็ถอดหมวกที่ขาดรุ่งริ่งออกพลางกล่าวว่า

“คารวะท่านผู้ยิ่งใหญ่ ข้า... ข้าคือหมัวตงม่าย...”

คำพูดของเขาก็ติดๆ ขัดๆ ดูแล้วไม่มีราศีของบุคคลในตำนานแม้แต่น้อย

แต่เย่เจียงชวนหาได้สนใจไม่ กล่าวว่า

“ยินดีต้อนรับท่าน นักล่าอสูรผู้ยิ่งใหญ่หมัวตงม่าย”

นักล่าอสูรหมัวตงม่ายยิ้มขื่นๆ แล้วกล่าวว่า “ล่าอสูร ไม่ได้ทำมานานแล้ว

นับตั้งแต่กลองของข้าพังไป...”

เย่เจียงชวนเข้าใจในทันที จึงถามว่า “หมัวตงม่าย ท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใด”

“กลอง ข้าต้องการกลองศึก ไม่มีกลอง ข้าก็ไม่ใช่ข้า”

“ได้ ข้าจะซื้อให้ท่าน หรือท่านจะสร้างมันขึ้นมาเอง”

“กลองศึกของข้า ต้องสร้างขึ้นมาเอง แต่ต้องใช้เงินหยวนเจินหนึ่งร้อย”

พูดจบ หมัวตงม่ายก็มีท่าทีเขินอายเล็กน้อย

เย่เจียงชวนพยักหน้า โดยไม่พูดอะไรสักคำ เขาเปลี่ยนหินวิญญาณหนึ่งแสนก้อนเป็นเงินหยวนเจินหนึ่งร้อย แล้วมอบให้หมัวตงม่าย

หมัวตงม่ายกล่าวอย่างยินดีว่า “หมัวตงม่าย ยินดีรับใช้ท่านผู้ยิ่งใหญ่”

เย่เจียงชวนถอนหายใจยาว หวังว่าหมัวตงม่ายผู้นี้คงไม่ใช่คนไร้ประโยชน์

บัดนี้ไพ่ทั้งสี่ใบได้ถูกเปิดใช้งานหมดแล้ว เย่เจียงชวนจึงฝึกฝนต่อไป

เขาสำเร็จวิชาผสานแสงเป็นหนึ่งเดียว ทว่าวิชาสว่างไสวเที่ยงธรรมของเขามีเพียงสามระดับ อาจารย์จึงสอนวิชาซ่อนเร้นแสงให้เขาโดยตรง

การซ่อนเร้นแสง คือการซ่อนเร้น ซ่อนเร้นแสงทั้งหมด ไม่ให้ปรากฏแสงใดๆ ออกมา

เย่เจียงชวนฝึกวิชานี้ เพียงวันที่เจ็ดก็สำเร็จ นับจากนี้ไปทั่วร่างของเขาก็ไม่มีแสงสว่างใดๆ หลงเหลืออยู่ เหมือนเช่นเคย

ในขณะนี้ สองพี่น้องตระกูลจัวยังไม่สำเร็จวิชาผสานแสงเป็นหนึ่งเดียว

อาจารย์ไม่ได้สอนวิชาอสนีบาตขั้นที่ห้าแก่เย่เจียงชวน ให้เขารอสองพี่น้องตระกูลจัว

เย่เจียงชวนยิ้ม เช่นนั้นก็รอต่อไป

ยามว่างเขาก็ฝึกฝนแสงทองไท่อี่

แสงทองไท่อี่ปรากฏ แสงทองไท่อี่เร้นลับ แสงปรากฏแสงดับ

ดูเหมือนจะน่าสนุกดี

แม้ว่าระดับแสงของเขาจะไม่แรงกล้า แต่ก็สามารถลงมือจากด้านอื่นได้

เย่เจียงชวนพยายามหลอมรวมแสงทองไท่อี่เข้ากับ ชิ่นหยวนชุน แต่ก็ล้มเหลว

เขาลองหลอมรวมเข้ากับ หกประสานใจเจตนา อีกครั้ง ก็ยังล้มเหลว

เพลงกระบี่เก้าสวรรค์เก้าบาดาลพิฆาตเซียน ก็ไม่ได้ ดูเหมือนว่าทั้งสี่วิชานี้จะอยู่เคียงคู่กัน สามารถเกื้อหนุนกันได้ แต่ไม่สามารถหลอมรวมกันได้

เย่เจียงชวนส่ายหน้า ฝึกฝนต่อไป

ระหว่างแสงปรากฏแสงดับ เย่เจียงชวนรู้สึกว่ามีบางอย่างแข็งแกร่งขึ้นอย่างประหลาด

ปรากฏแล้วดับอีกครั้ง ในที่สุดแสงสว่างก็วาบขึ้น ทันใดนั้นเย่เจียงชวนก็ปวดตา ราวกับตาบอดไปแล้ว

เย่เจียงชวนพูดไม่ออก ที่แท้ตนเองทำให้ตาของตัวเองบอดไปแล้ว ไม่กล้าเล่นพิเรนทร์อีกต่อไป

อย่างไรก็ตาม ผ่านไปครู่หนึ่ง ดวงตาก็กลับมาเป็นปกติ เย่เจียงชวนดูเหมือนจะมองเห็นสิ่งแปลกๆ มากมาย สายตาแข็งแกร่งขึ้น

แท้จริงแล้วไม่ใช่สายตา แต่เป็นพลังวิเศษดวงตาวิญญาณพหุลักษณ์ที่ได้รับการยกระดับ

เย่เจียงชวนหัวเราะฮ่าๆ ที่แท้สามารถหลอมรวมกับพลังวิเศษ เพิ่มพลังวิเศษได้

พลังวิเศษของเย่เจียงชวนในตอนนี้มีเพียง: พยากรณ์สวรรค์, ทัณฑ์สวรรค์, แปลงกายเทวะ, เสียงคำรามเทพ, พลังเทพโลหิตเทพ, เทวะภูตมิอาจหยั่งถึง, กรงเล็บมารหายนะ, ดวงตาวิญญาณพหุลักษณ์

การฝึกฝนแสงทองไท่อี่นี้ กลับมีคุณวิเศษในการยกระดับพลังวิเศษ

เขาสัมผัสอย่างละเอียด ใช้แสงทองไท่อี่ยกระดับพลังวิเศษทีละอย่าง

ไม่เพียงแต่ดวงตาวิญญาณพหุลักษณ์ที่ได้รับการยกระดับ เทวะภูตมิอาจหยั่งถึงของเย่เจียงชวนก็ได้รับการยกระดับด้วย ดูเหมือนว่าขอบเขตจะเพิ่มขึ้น

เสียงคำรามเทพ, กรงเล็บมารหายนะ ก็ดูเหมือนว่าจะมีพลังอำนาจเพิ่มขึ้น

นอกนั้นไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ

แต่แล้ววันที่สิบ จูซานจงก็มาหาถึงประตู

“พี่ใหญ่ ช่วยข้าด้วย! มีคนรังแกข้า ข้าจัดการเขาไม่ได้ ท่านมาช่วยข้าที!”

“วันตรุษจีนแท้ๆ ใครกัน”

“พี่ใหญ่ เรื่องเป็นเช่นนี้ ข้ามีศิษย์พี่คนหนึ่ง เข้าสำนักก่อนข้าหกปี เห็นอาจารย์ดีต่อข้ามาก ก็อิจฉาข้ายิ่งนัก

เขามักจะรังแกข้า พอข้าทำการทดสอบของนิกาย เขาก็จะก่อกวนทำลาย รบกวนการฝึกฝนของข้า

ป้ายทดสอบบ่อมังกรทะเลที่อาจารย์ให้ข้าเมื่อวานนี้ พอถึงมือข้าก็ถูกเขาชิงไป

ข้าสู้เขาไม่ได้ ข้าไม่มีหลักฐานบอกอาจารย์ ช่างรังแกกันเกินไปแล้ว ดังนั้นข้าจึงอยากให้พี่ใหญ่ช่วยสั่งสอนเขาสักหน่อย”

น้องชายถูกรังแก เย่เจียงชวนจะไม่ออกหน้าได้อย่างไร

“ไป ไปหาเขา ให้ข้าสั่งสอนเขาเสียหน่อย แล้วชิงป้ายนั่นกลับมา”

“ดีเหลือเกิน พี่ใหญ่!”

“ข้าจะนัดเขามาประลองเดี๋ยวนี้!”

จูซานจงเริ่มนัดคน ในไม่ช้าอีกฝ่ายก็ตอบกลับ นัดพบกันที่ลานประลองยุทธ์เขาเซียนจาง

เย่เจียงชวนขมวดคิ้วกล่าวว่า “นัดใหม่ นัดที่ลานประลองยุทธ์ตำหนักจิงเจ๋อ”

จูซานจงตะลึง กล่าวว่า “ทำไมเล่า ลานประลองยุทธ์เขาเซียนจาง ข้าประลองได้ลดราคาครึ่งหนึ่ง”

เย่เจียงชวนด่าว่า “เจ้าโง่ไปแล้วหรืออย่างไร

นั่นคือรังของพวกเจ้า ข้าไปที่นั่น คนนอกช่วยเจ้าตีศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้า ศิษย์พี่น้องคนอื่นจะมองเจ้าอย่างไร”

จูซานจงร้องอ๊ะออกมา กล่าวว่า “ใช่ ใช่!”

เขารีบนัดใหม่ทันที

เย่เจียงชวนมองจูซานจง ทันใดนั้น พยากรณ์สวรรค์ก็ทำงานอย่างเงียบๆ

ในสายตาของเขา จูซานจงดูเหมือนจะกลายเป็นจูซานจงหลายคน

จูซานจงแต่ละคน แสดงถึงเส้นทางการฝึกฝน และความสำเร็จในอนาคตของเขา

ในหมู่พวกเขา จูซานจงคนปัจจุบัน ดูเหมือนจะส่ายหัวอ่านบทความไม่หยุด แล้วก็กลายเป็นคนโง่เง่า

พลังวิเศษพยากรณ์สวรรค์ ภายใต้แสงทองไท่อี่ ก็แข็งแกร่งขึ้น!

เย่เจียงชวนขมวดคิ้วกล่าวว่า “ซานจง หลายปีมานี้ ข้ารู้สึกว่าหลังจากเจ้าเข้าสำนักในแล้ว กลับโง่ลง”

จูซานจงลังเลกล่าวว่า “พี่ใหญ่ บอกตามตรง ข้าก็รู้สึกว่าตัวเองโง่ลง

หลายปีที่เขาเซียนจาง อาจารย์ก็ดีต่อข้า ข้าก็ฝึกฝนอย่างหนัก มีความสำเร็จ

แต่ไม่รู้ทำไม ข้ารู้สึกว่าหัวข้าทื่อไปหน่อย อ่านบทความมากเกินไป รู้สึกเหมือนกลายเป็นหนอนหนังสือ”

เย่เจียงชวนไม่รู้จะพูดอะไรดี

สุดท้ายเขาคิดแล้วก็กล่าวว่า “เจ้ารู้จักเก้าภาษามารลึกล้ำหรือไม่”

“ศิษย์พี่ ข้ารู้!”

“ต่อไป ไปหาเก้าภาษามารลึกล้ำ ฝึกฝนให้มาก ข้ารู้สึกว่าสิ่งนี้จะมีประโยชน์ต่อเจ้า”

ในบรรดาเส้นทางเหล่านั้น มีเส้นทางหนึ่งที่ปรากฏเก้าภาษามารลึกล้ำ ดูแล้วท่าทางของจูซานจงดูดีทีเดียว

“ได้ ข้าจำไว้แล้ว อาจารย์ข้าก็มี ข้ากลัวว่าจะส่งผลกระทบต่อการฝึกฝน เลยไม่ได้เรียน กลับไปข้าจะเรียนทันที”

เมื่อพูดเช่นนี้ จูซานจงก็เปลี่ยนไปอย่างเงียบๆ เส้นทางมากมายเปลี่ยนแปลง อนาคตของเขาเปลี่ยนไป แล้วพยากรณ์สวรรค์ก็สลายไป

เย่เจียงชวนเอามือกุมศีรษะ รู้สึกปวดเล็กน้อย

พอคลำดู จมูกก็เลือดไหล

เขาเท่ากับเปลี่ยนฟ้าฝืนชะตา เปลี่ยนอนาคตของจูซานจง ฟ้าดินลงโทษ แม้แต่ร่างกายที่แข็งแกร่งของเย่เจียงชวน ก็ยังเลือดกำเดาไหล

เย่เจียงชวนเช็ดเลือดอย่างแรง กล่าวว่า “น่าสนใจ!”

“ไป เราไปลานประลองยุทธ์ตำหนักจิงเจ๋อกัน”

“รังแกน้องข้า ดูข้าสั่งสอนเขา แล้วชิงป้ายนั่นกลับมา”

ทั้งสองเหินฟ้าขึ้น ตรงไปยังลานประลองยุทธ์ตำหนักจิงเจ๋อ เมื่อถึงที่นั่น จูซานจงก็เปิดลานประลองแห่งหนึ่ง รออย่างเงียบๆ

ไม่นาน ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินมาอย่างโอ้อวด

คนนำหน้า โอ้อวดอำนาจ

จูซานจงกล่าวว่า “พี่ใหญ่ คือเขา หยางคงอู่ เขามักจะรังแกข้า”

เย่เจียงชวนยิ้มกล่าวว่า “ได้ มอบให้ข้าจัดการ!”

-------------------------

[จบแล้ว]