ตอนที่ 401 คู่แข่งปรากฏกาย

ทุกคนที่ได้ยินคำพูดของกู่เฉิน ต่างก็ตระหนักถึงปัญหาของตัวเองทันที พวกเขายอมรับว่าเมื่อครู่ที่เล่นบาสเกตบอลกับกู่เฉินนั้น พวกเขายั้งมือไว้เล็กน้อย

แต่ถึงอย่างนั้น… ฝีมือของพวกเขาก็เป็นแค่ระดับธรรมดา หาได้มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ ต่อให้เล่นอย่างเต็มที่ พวกเขาก็ไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะคู่ของกู่เฉินได้อยู่ดี

ทีมบาสเกตบอลมีผู้เล่นเพียงห้าคน แต่ด้วยทักษะอันเหนือชั้นของกู่เฉิน เขาอาจจะสามารถรับมือคู่ต่อสู้ได้ถึงสามคนพร้อมกัน!

คำพูดของกู่เฉินทำให้ทุกคนซึมซับเข้าไปในใจอย่างลึกซึ้ง หากตอนแรกที่พวกเขาเลือกกู่เฉินเป็นกัปตันนั้นเป็นเพราะหลินซิงเหยา แต่มาถึงตอนนี้ ทุกคนรู้สึกทึ่งกับทักษะการเล่นบาสเกตบอลของกู่เฉินอย่างแท้จริง

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครพูดอะไร กู่เฉินก็กล่าวให้กำลังใจพวกเขา “ที่จริงแล้ว ถ้าพวกเราทุกคนร่วมมือกันอย่างดี มีความเป็นไปได้ที่เราจะคว้าชัยชนะอันดับหนึ่งมาครองได้นะ”

ทุกคนที่ได้ฟังก็เหมือนมองเห็นความหวังอันสดใส พวกเขาสมัครเข้าร่วมการแข่งขันนี้เพียงเพื่อแสดงออกต่อหน้าประธานบริษัท เพราะประธานหลินเป็นคนจัดขึ้นเอง แต่พวกเขาไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก

ทว่า หลังจากได้ประจักษ์ในทักษะบาสเกตบอลของกู่เฉินแล้ว ทุกคนก็รู้สึกว่า “เอาวะ! ลองดูสักตั้ง!”

ในเวลานั้น หยางห่าวอวี่กล่าวขึ้นว่า “ทุกคนครับ ในเมื่อพวกเราเข้าร่วมแล้ว ขอแค่ทำตามคำสั่งภายใต้การนำของประธานกู่ พวกเราต้องประสบความสำเร็จแน่นอน!”

กู่เฉินมองไปที่หยางห่าวอวี่ พยักหน้า และกล่าวว่า “ผมมีความมั่นใจในตัวพวกคุณทุกคนมาก ไม่ทราบว่าทุกคนอยากจะพยายามไปกับพวกเราไหมครับ?”

ในที่สุดทุกคนก็ประสานเสียงตอบรับ:

“ตกลง! พวกเราจะทำให้เต็มที่!” “มาทุ่มสุดตัวกันเถอะ!” “สู้!”

ในช่วงเวลาต่อมา กู่เฉินได้ถอดเสื้อออก เผยให้เห็นร่างกายกำยำ และสอนทักษะทั้งหมดที่เขาเคยเรียนรู้สมัยเรียนมหาวิทยาลัยให้แก่พวกเขา

อย่างไรก็ตาม… ผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังไม่ค่อยดีนัก

ในอาคารข้างสนามบาสเกตบอล ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มือหนึ่งถือบุหรี่ อีกมือถือโทรศัพท์มือถือ

“คุณหลี่ครับ ผมเห็นสามีของประธานหลินแล้ว ตอนนี้พวกเขากำลังเล่นบาสเกตบอลที่สนามของบริษัท ผมคิดว่าทักษะบาสเกตบอลของพวกเขาก็พอใช้ได้นะ สามีของประธานหลินพอไหว แต่คนอื่น ๆ ก็แค่พอเล่นเป็นเท่านั้นเอง น่าจะมีคนรู้การเล่นจริง ๆ แค่สองหรือสามคน ส่วนที่เหลือก็ไม่เก่งเลยครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่ไฉ่จวิน ซึ่งอยู่ปลายสายก็หัวเราะเยาะออกมา “เอาล่ะ นายไม่ต้องคอยจับตาดูพวกเขาอีกต่อไปแล้ว”

เขาเคยเป็นผู้เล่นในทีมบาสเกตบอลประจำเมือง แต่ความสามารถก็ไม่ได้โดดเด่นอะไรมากนัก ส่วนใหญ่แล้วพ่อของเขา คือ หลี่เฉิงไห่ จ่ายเงินเพื่อให้เขาได้เข้ามา

ดังนั้น หลังจากที่ทราบว่าสามีของหลินซิงเหยาจะเข้าร่วมการแข่งขันบาสเกตบอลสำหรับกิจกรรมกระชับความสัมพันธ์ของบริษัท เขาก็จำเป็นต้องสืบความสามารถของกู่เฉินก่อนอย่างแน่นอน

การที่ลูกน้องรายงานว่าคู่ของหลินซิงเหยาไม่มีฝีมือมากนัก ทำให้หลี่ไฉ่จวินรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก

เมื่อสักครู่ หลี่เฉิงไห่เพิ่งโทรมาบอกหลี่ไฉ่จวินว่า สามีของหลินซิงเหยาชื่อ กู่เฉิน และเป็นแค่พ่อบ้านที่เกาะภรรยากิน

“นายแซ่กู่เอ๊ย ฉันจะแสดงให้นายเห็นว่าการถูกเหยียดหยามอย่างถึงที่สุดมันเป็นยังไง!”

ประกายเย็นชาฉายวูบในดวงตาของหลี่ไฉ่จวิน!

เขาโกรธจัดเมื่อรู้ว่าหลินซิงเหยาตั้งครรภ์ก่อนแต่งงาน!

เขาและหลินซิงเหยาเคยรู้จักกันมาตั้งแต่ราว ๆ สิบสองขวบ ถือเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกัน ทั้งสองครอบครัวต่างก็อยากจะให้พวกเขาได้แต่งงานกัน

ดังนั้น หลังจากหลินซิงเหยาเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เขาก็ตามจีบเธออย่างกระตือรือร้น

ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย แม้ว่าเขาจะมีผู้หญิงคนอื่นบ้าง แต่เขาก็ไม่เคยลืมหลินซิงเหยาได้เลย

เดิมทีเขาตั้งใจจะใช้แรงกดดันจากครอบครัวเพื่อบีบให้เธอแต่งงานหลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว

แต่ที่คาดไม่ถึงคือ หลินซิงเหยาตั้งครรภ์ก่อนที่เธอจะเรียนจบเสียอีก!

ในช่วงเวลาที่หลินซิงเหยาหลบซ่อนตัวไปคลอดลูก เขาก็รู้สึกหดหู่และซึมเซาอยู่เป็นเวลานาน

อย่างไรก็ตาม ภายหลังเขาก็ตระหนักได้ว่าเขาต้องการหลินซิงเหยาจริง ๆ

เขายังเสียใจที่ไม่เคยปลอบใจหลินซิงเหยาในช่วงเวลาที่เธออ่อนแอที่สุด หากตอนนั้นเขาปลอบใจเธอได้สำเร็จ อาจจะช่วยให้เขาเข้าถึงจิตใจของเธอ ชักชวนให้เธอยุติการตั้งครรภ์ และเริ่มต้นใหม่กับเขาได้

แต่ตอนนี้เธอได้ให้กำเนิดลูกไปแล้ว และเขาก็รู้สึกเสียดายอยู่ลึก ๆ

ทว่า หลินซิงเหยาได้ส่งลูกไปอยู่กับผู้ชายคนนั้นแล้ว ถ้าพวกเขาหย่ากัน ลูกก็จะอยู่กับฝ่ายชาย

ถ้าหลินซิงเหยารู้ว่าสามีของเธอนั้นเป็นแค่คนขี้ขลาดตาขาวที่ไม่มีความสามารถ เธอก็จะไม่ต้องการอยู่กับเขาอีกต่อไปแน่นอน

เมื่อถึงเวลานั้น เขาก็จะสามารถแสดงเสน่ห์ความเป็นชายชาตรีของเขาได้อย่างเต็มที่!

ตราบใดที่เขาเอาชนะใจหลินซิงเหยาได้ ทุกสิ่งที่หลินซิงเหยาครอบครอง รวมถึงตัวเธอเอง ก็จะกลายเป็นของเขา!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลี่ไฉ่จวินก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

ในขณะนั้นเอง หลี่เฉิงไห่ พ่อของหลี่ไฉ่จวิน ก็เดินเข้ามาจากข้างนอก เมื่อเห็นหลี่ไฉ่จวินกำลังเล่นโทรศัพท์มือถืออย่างสนุกสนาน เขาก็อดไม่ได้ที่จะตำหนิ “แกยังมีกะจิตกะใจมาเล่นอยู่ตรงนี้อีกเหรอ? กลับไปซ้อมซะ!”

หลี่ไฉ่จวินหัวเราะคิกคัก “พ่อครับ คนของผมเห็นสามีของหลินซิงเหยากำลังเล่นบาสเกตบอลที่บริษัท”

“อ๋อ? แล้วเป็นยังไงบ้าง?” หลี่เฉิงไห่ถาม

หลี่ไฉ่จวินตอบว่า “คนของผมบอกว่าไอ้แซ่กู่มีความสามารถด้านบาสเกตบอลพอสมควร แต่เพื่อนร่วมทีมของเขานั้นเล่นไม่เป็นเลย”

“พ่อครับ บาสเกตบอลมันต้องเล่นเป็นทีม จะมีประโยชน์อะไรถ้ามีแค่ไอ้แซ่กู่คนเดียวที่เล่นเก่ง? คนอื่น ๆ ไม่สามารถแบกทีมได้ แถมยังเล่นไม่เป็นอีกด้วย”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่มั่นใจของลูกชาย หลี่เฉิงไห่ก็พยักหน้า “แค่แกรู้ขีดจำกัดของตัวเองก็พอแล้ว แล้วแกได้เจอกู่เฉินหรือยัง?”

หลี่ไฉ่จวินส่ายหัว “มันยังไม่คู่ควรที่จะได้เจอผมหรอกครับ”

“อย่าประมาทคู่ต่อสู้” หลี่เฉิงไห่กล่าว “บาสเกตบอลคือความถนัดของแก แล้วแกก็สูงพอ ๆ กับกู่เฉิน ตราบใดที่แกแสดงผลงานบนสนามได้ดี ฉันเชื่อว่าหลินซิงเหยาจะเห็นความสามารถของแก”

“ครอบครัวของเหยาเหยาเป็นคนรวยมาก เธอเติบโตมาอย่างดี เงินทองไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุดสำหรับเธอ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความจริงใจ ตราบใดที่เธอรู้สึกว่าสามีของเธอเป็นแค่คนไร้ประโยชน์ และเมื่อพิจารณาว่าแกมีความรู้สึกดี ๆ ให้เธอมาตลอด แถมยังเคยสารภาพรักกับเธอด้วย ฉันเชื่อว่าเธอจะมองเห็นความจริงใจของแก”

หลี่ไฉ่จวินพยักหน้า “ครับพ่อ ผมเข้าใจแล้ว อีกสองสามวัน ผมจะจัดการไอ้แซ่กู่นั่นให้แพ้ยับไปเลย!”

“แต่ผมสงสัยว่าทีมของกู่เฉินจะถูกจับคู่กับทีมของเราหรือเปล่า? ถ้าพวกเขาแพ้ตั้งแต่รอบแรกเลยล่ะ?”

หลี่เฉิงไห่กล่าวว่า “นั่นยิ่งดีไปอีก! ถ้ากู่เฉินแพ้ในรอบแรก นั่นจะไม่ยิ่งพิสูจน์หรือว่าเขาไม่เก่งพอ? ถึงตอนนั้นแกก็แค่แสดงผลงานให้ดีขึ้น ยิ่งแกแสดงได้ดีเท่าไหร่ ความแตกต่างระหว่างแกกับกู่เฉินก็จะยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น ใช่ไหมล่ะ?”

“อย่างไรก็ตาม แกต้องระวังไม่ให้ทำเกินเลยไปนะ”

“ถ้าแกทำเกินไป ผู้หญิงอาจจะมองว่าแกไม่มีมารยาท การรู้จักหยุดเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม จะเป็นข้อดีสำหรับแกจริง ๆ”

หลี่ไฉ่จวินพยักหน้า “ครับ ผมเข้าใจแล้ว”

หลี่เฉิงไห่ถอนหายใจและกล่าวว่า “ตอนแรกฉันก็เห็นด้วยที่แกจะตามจีบเหยาเหยา แต่โชคไม่ดีที่เหยาเหยาตั้งท้องและคลอดลูกให้กับคนอื่นไปแล้ว ฉันเลยไม่เห็นด้วย”

“ถ้าเหยาเหยาหย่าแล้วไม่ต้องการลูก และแกได้แต่งงานกับเธอ นั่นถึงจะเป็นที่ยอมรับได้”

“จำไว้ว่า ทุกสิ่งที่พ่อแม่ของเหยาเหยามีอยู่ในตอนนี้ ในอนาคตก็จะถูกทิ้งไว้ให้เหยาเหยาทั้งหมด จากนั้นเหยาเหยาก็สามารถมีลูกเพิ่มได้อีกสองคน คนหนึ่งใช้นามสกุลของพวกเขา และอีกคนหนึ่งใช้นามสกุลของเรา”

“เมื่อถึงเวลานั้น ทุกสิ่งที่ตระกูลหลินครอบครองก็จะตกเป็นของตระกูลหลี่”