Ep.286 - แคว้นเดียวดาย

2/4

Ep.286 - แคว้นเดียวดาย

หมอกละอองเริ่มจางหาย

ประตูทั้งสิบปรากฏขึ้นรอบทิศทาง

ประตูแสงเหล่านี้คล้ายกับประตูแสงในตอนที่พวกเขาเข้าสู่หอคอยเขตแดน

เมื่อมองออกไปยังอีกฟากของประตูแสง สภาพแวดล้อมในแต่ละแห่งจะต่างกัน

ประตูแรกสามารถมองเห็นปราสาทโบราณอันงดงาม

ประตูที่สองสามารถมองเห็นป่าอันเขียวชอุ่ม

ประตูที่สามสามารถมองเห็นยอดเขาทอดยาวต่อเนื่อง

ประตูที่สี่สามารถมองเห็นทะเลทรายอันแห้งแล้ง

ประตูที่ห้าสามารถมองเห็นชายฝั่งอันงดงาม

ประตูที่หกสามารถมองเห็นภูเขาน้ำแข็งอันเย็นยะเยือก

...

เสียงที่สงบและอ่อนโยนของวิญญาณหอคอยดังขึ้นอีกครั้ง “นักผจญภัยทั้งหลาย โปรดเลือกเส้นทางผจญภัยต่อไปของพวกเจ้า แต่จงจำไว้ว่าหากเลือกแล้วไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้”

เจียงหนานรู้สึกสับสนเล็กน้อย “พี่มหาเทพ นี่มันหมายความว่ายังไง?”

ฮังอวี่อธิบาย “พวกเรากำลังจะเข้าสู่อาณาจักรมังกรโลกา สถานที่ทั้ง 10 แห่งนี้สมควรเป็นพื้นที่ที่แตกต่างกันในดินแดนเบื้องบน พวกเราสามารถเลือกได้ว่าจะไปโผล่ที่ไหน ซึ่งมันสำคัญมากสำหรับการพัฒนาในอนาคต”

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้

ทุกคนเริ่มจริงจังเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น

หากก้าวเท้าออกจากที่นี่ ก็เหมือนเดินออกจากหมู่บ้านผู้เล่นใหม่

นับจากนี้ไป จะไม่มีการคุ้มครองจากหมู่บ้านผู้เล่นใหม่ ความกดดันในการเอาชีวิตรอดและการแข่งขันจะสูงมาก ดังนั้นทางเลือกในตอนนี้จึงมีความเกี่ยวข้องกับความอยู่รอดในอนาคต

แต่คำถามก็คือ

อย่างแรกเลยคุณจะเลือกเส้นทางไหน?

ฮังอวี่เริ่มจมหายเข้าไปในห้วงความคิด

โลกที่พวกเขาจะไปต่อจากนี้คือสถานที่ที่เรียกว่าอาณาจักรมังกรโลกา

รายละเอียดของสถานที่เหล่านี้ ในความทรงจำของจอมปราชญ์มีข้อมูลระบุไว้ว่านี่คือดินแดนที่ครอบคลุมไปด้วยอิทธิพลของชาวมนุษย์มังกร ซึ่งเป็นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งและมีจำนวนมากที่สุด

และเมื่อรวมเข้ากับข้อมูลสำคัญจากโนมส์ซามูเอลและผู้นำมิโนทอร์ไคโร จ้าวปกครองที่ทรงพลังที่สุดในปัจจุบันของอาณาจักรมังกรโลกาคือชายที่ชื่อมังกรคลั่งเฮสการ์

คาดว่าเขาคงเป็นราชาที่ครองบัลลังก์มานับพันปีแล้ว

และฮังอวี่ไม่ได้มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเป็นพิเศษเกี่ยวกับเขา ดังนั้นยากที่จะตัดสินว่าตอนนี้เฮสการ์กำลังอาศัยอยู่ในเมืองมังกรบนอาณาจักรมังกรโลกาหรือไม่

แต่ที่แน่ๆคือเมืองโบราณในประตูแสงที่หนึ่ง

ฮังอวี่สามารถบอกได้ว่ามันคือเมืองมังกร

หากเขาเลือกผ่านประตูแสงนี้ เขาจะไปปรากฏตัวใกล้กับสันเขามังกรสาบสูญ ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองมังกร และนั่นเท่ากับอยู่ภายใต้สายตาของราชามังกรคลั่ง

ซึ่งสหายผู้นี้มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตระดับราชันย์!

มนุษย์ในปัจจุบันนี้ไม่สามารถรับมือกับมันได้

แล้วอีกอย่าง ชื่อเสียงของมังกรคลั่งเฮสการ์ไม่ค่อยดีนัก

เห็นได้ชัดว่าเป็นจ้าวปกครองที่กดขี่ข่มเหงและโหดร้าย

ดังนั้นไม่ว่าจะเลือกยอมจำนนหรือตายกันไปข้าง แบบไหนก็ไม่ดีทั้งนั้น

ฮังอวี่คิดว่าตนเองคงต้องอยู่ในสภาวะสมองตายเท่านั้นเขาถึงเลือกไปอยู่ใต้จมูกของอีกฝ่าย

ส่วนอีกเก้าประตูแสง?

ถ้าข้อมูลจากความทรงจำไม่ผิดพลาด

โครงสร้างการบริหารอาณาจักรมังกรโลกาจะมีดังนี้ : ดินแดนเมืองมังกรเป็นแกนหลัก + แคว้นอาณาจักรวิญญาณทั้งเก้าแห่ง

ไม่ว่าจ้าวปกครองจะเปลี่ยนคนหรือขุมกำลังเกิดการผลัดเปลี่ยนใดๆ องค์ประกอบนี้จะไม่เปลี่ยนแปลง

แต่ละแคว้นของโลกวิญญาณจะมีเจ้านายชั้นสูงหลายตน

ในหมู่พวกเขา เจ้านายที่แข็งแกร่งและทรงพลังที่สุดจะได้ขึ้นเป็นผู้ครองแคว้น

มังกรคลั่งเฮสการ์แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักรมังกรโลกา ดังนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้ครองแคว้นทั้งเก้าล้วนภักดีต่อราชามังกรคลั่ง อย่างไรก็ตาม ด้วยความกว้างใหญ่ไพศาลของอาณาจักรมังกรโลกา และกำลังพลที่จำกัด ทำให้แม้ผู้ครองแคว้นจะภักดีต่อเฮสการ์ แต่พวกเขาก็ยังมีความเป็นอิสระที่สูงมาก

ถ้าให้อธิบาย

สถานการณ์ในอาณาจักรมังกรโลกาจะเป็นแบบระบบศักดินา

ราชามังกรคลั่งมีสถานะเปรียบดั่งโอรสสวรรค์

ส่วนผู้ครองแคว้นทั้งเก้านั้นเทียบเท่ากับผู้ครองนคร

ซึ่ง ‘โอรสสวรรค์’ องค์นี้ทรงพลังเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นผู้ครองนครทั้งเก้า ไม่ว่าพวกเขาจะเต็มใจหรือไม่ อย่างน้อยการแสดงออกภายนอกต้องให้ความเคารพต่อ ‘โอรสสวรรค์’

และผู้ครองแคว้นไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยว

ภายในพื้นที่ของพวกเขายังมีชนเผ่าวิญญาณอื่นๆอาศัยอยู่เช่นกัน

และผู้นำเผ่าจะมีสถานะเทียบเท่าเจ้าเมือง

หรือก็คือภายใต้อาณาเขตของขุนนางใหญ่ จะมีขุนนางเล็กกระจายอยู่นับไม่ถ้วน

โครงสร้างของอาณาจักรมังกรโลกามีพื้นฐานตามลำดับราวๆนี้ : ราชามังกรคลั่ง - ผู้ครองแคว้น -ขุนนางใหญ่ -ขุนนางเล็ก

หลังจากเข้าใจสถานการณ์พื้นฐานของอาณาจักรมังกรโลกาแล้ว

ก็วกกลับมาคำถามที่ว่าควรเลือกพื้นที่ไหน?

ดวงตาของฮังอวี่กวาดไปยังบรรดาประตูแสง และในที่สุดก็หยุดลงที่ประตูสี่ เมื่อมองข้ามไปอีกฟาก จะพบกับความแห้งแล้ง เป็นทะเลทรายไกลสุดลูกหูลูกตา สภาพแวดล้อมทางภูมิประเทศดูขาดแคลนอย่างรุนแรง

แคว้นเดียวดายคือหนึ่งในเก้าแคว้นหลักของอาณาจักรมังกรโลกา

แคว้นเดียวดายคือดินแดนที่อยู่ห่างไกลจากราชามังกรคลั่งมากที่สุด

อีกทั้งแคว้นนี้ยังค่อนข้างวุ่นวาย มันเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง เขตแดนลับ ชนเผ่าและมอนสเตอร์ที่ทรงพลังมากมาย

แต่วุ่นวายสิยิ่งดี!

ต้องสถานที่แบบนี้ถึงจะเหมาะต่อการพัฒนามากที่สุด!

แล้วอีกอย่าง หากเลือกเส้นทางนี้ อย่างน้อยที่สุดในช่วงเวลาสั้นๆ พวกเขาก็ไม่ต้องเผชิญหน้ากับกองกำลังหลักของเผ่ามังกร

ในเวลานี้ จ้าวหมิงเอ่ยถามฮังอวี่ว่า “พวกเราควรเลือกเส้นทางไหน?”

ฮังอวี่ชี้ไปทางประตูสี่อย่างไม่ลังเล “พวกเราจะไปทางนี้กัน”

ฝูงชนต่างประหลาดใจกับตัวเลือกของฮังอวี่ ในบรรดาประตูแสงเหล่านี้ มีทั้งเมืองอันงดงาม ป่าไม้เขียวชอุ่ม ทิวเขาสูงตระหง่าน ชายฝั่งอันงดงามน่าสัมผัส

แต่ทำไมเขาถึงเลือกทะเลทรายอันแห้งแล้งที่ดูอ้างว้างขมขื่นแบบนี้?

ฮังอวี่กล่าวว่า “พวกคุณกำลังคิดอยู่ในกรอบ ใครบอกพวกคุณกันว่าทะเลทรายในโลกวิญญาณจะต้องเป็นพื้นที่แห้งแล้ง ผมคิดว่าถึงสภาพแวดล้อมที่นี่จะดูโหดร้าย แต่ก็มีซากปรักหักพังมากมาย แถมแผ่นดินก็กว้างใหญ่ เหมาะให้พวกเราสำรวจ”

ฮังอวี่อธิบายสั้น ๆ ถึงสิ่งที่เขาคิด

แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องลงรายละเอียดลึกไปมากกว่านี้

ฮังอวี่กล่าวว่า “ผมจะไปที่นี่ ถ้าต้องการก็มากับผมได้ แต่ถ้าไม่เต็มใจผมก็ไม่บังคับ พวกคุณสามารถเลือกสถานที่ใดที่หนึ่งจากเก้าประตูแสง แต่ห้ามเลือกประตูแรก เว้นแต่ว่าต้องการตกเป็นทาสของเฮสการ์”

เจียงหนานไม่ลังเลสักนิด “ฉันจะไปกับพี่มหาเทพ!”

จ้าวหมิงกล่าว “ฉันเชื่อในการวิเคราะห์ของเสี่ยวฮัง ฉันจะไปดินแดนเดียวดาย!”

จางเสี่ยวเฉียงกล่าวอย่างมีความสุข “เยี่ยมเลย! พวกเราได้อยู่ด้วยกันอีกแล้ว!”

ฉูเทียนหัวกล่าว “งั้นก็ไปที่ดินแดนรกร้างกันเถอะ”

เวลานี้ ทุกคนต่างจับจ้องมาที่เฉินหยู เธอเป็นคนเดียวที่ไม่ได้เอ่ยคำพูดใดๆ เฉินหยูชั่งใจอยู่พักหนึ่งและในที่สุดก็ตัดสินใจ “ฉันจะไปประตูที่เห็นชายฝั่งและมีหมู่เกาะมากมาย”

แคว้นทะเลตะวันตก?

ฮังอวี่ตกใจไปพักหนึ่ง

ทางเลือกนี้ก็ไม่เลวเช่นกัน

แต่ฮังอวี่เชื่อว่ามันไม่ปลอดภัยเท่าแคว้นเดียวดายอย่างแน่นอน

จ้าวหมิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “เฉินหยู เธอแน่ใจหรือ?”

เจียงหนานยังกล่าวขึ้นในเวลานี้ “พี่สาวเฉิน ทำไมคุณไม่ไปแคว้นเดียวดายกับพวกเราล่ะ? ถ้าไปด้วยกันพวกเรายังสามารถดูแลกันได้นะ!”

เฉินหยูกล่าวอย่างใจเย็น “ฉันคิดว่าพวกเราไม่ควรใส่ไข่ในตะกร้าใบเดียว เธอไม่คิดงั้นหรอ?”

คนอื่นๆพอได้ฟังก็พอจะเข้าใจความคิดของเฉินหยู

หากมันสมองทั้งหมดมุ่งหน้าไปแคว้นเดียวดาย

ในกรณีนี้ด้านการพัฒนาอาจขัดแข้งขัดขากันเอง

สุดท้ายล่าช้ายืดยาวออกไป

ทว่าหากแยกย้ายกันไปคนละทาง ในอนาคตคนอื่นๆที่เข้าสู่อาณาจักรเบื้องบนก็ไม่จำเป็นต้องไปที่แคว้นเดียวดายเพียงอย่างเดียว แต่อาจไปยังพื้นที่ชายฝั่งของเฉินหยูได้ ซึ่งนี่เป็นช่องทางการแบ่งปันความเสี่ยงที่ดี!

โลกเบื้องหน้าคือสิ่งที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

แม้การติดตามฮังอวี่จะทำให้รู้สึกปลอดภัย

แต่มันยากที่จะบอกว่าสุดท้ายอนาคตจะเป็นอย่างไร

ในความเป็นจริง จ้าวหมิงและฉูเทียนหัวนั้นเข้าใจชัดเจนมากว่าเฉินหยูคนนี้ แม้เป็นสตรี แต่ความทะเยอทะยานและความปรารถนาในอำนาจของเธอยิ่งใหญ่กว่าพวกเขาทั้งสองคน

เอาจริงๆเธอไม่ได้สนใจเรื่องการแบ่งปันความเสี่ยงหรอก

เหตุผลหลักๆน่าจะเพราะแสงที่สาดมาทางฮังอวี่นั้นเจิดจ้าเกินไป เธอรู้ดีว่าตอนนี้ศักดิ์ศรีของฮังอวี่เหนือกว่าผู้ใด ตราบใดที่ยังอยู่เบื้องหลังเขา เธอจะไม่มีวันขึ้นเป็นผู้นำที่แท้จริงได้

นอกจากนี้ เธอยังด้อยกว่าจ้าวหมิงและฉูเทียนหัวในด้านภูมิหลังและทรัพยากร

ซึ่งเธอไม่ยอม!

เธอรู้สึกว่าตัวเองก็สามารถทำได้ดีไม่แพ้ใครเช่นกัน

ดังนั้นตัดสินใจแยกตัวมาพัฒนาทีมของตัวเอง

การไปคนเดียวย่อมมีความเสี่ยงมากแน่นอน แต่ถ้าเดิมพันนี้ประสบความสำเร็จ เธอจะสามารถพัฒนาได้อย่างก้าวกระโดด

เธอคือหญิงแกร่งผู้มาจากชนบท มีโอกาสได้ทำงานในเมืองใหญ่จนกลายเป็นเจ้าคนนายคน ข้ามผ่านการเดิมพันที่เป็นตัวชี้วัดว่าจะประสบความสำเร็จหรือล้มเหลวมามากมาย ดังนั้นไม่น่าแปลกใจที่เธอเลือกแบบนี้

“ไม่เป็นไร ไม่ว่ายังไงพวกเราก็จะเป็นสหายที่ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันเสมอ” จ้าวหมิงกล่าวขึ้น “เฉินหยู ถ้าเธอเจอปัญหาอะไร หรือต้องการความช่วยเหลือในอนาคต สามารถติดต่อพวกเราได้ตลอดเวลา”

ฉูเทียนหัวกล่าวว่า “โลกวิญญาณใกล้ปิดแล้ว พวกเราไปกันเถอะ”

กองกำลังเล็กเริ่มแยกทางกัน

เฉินหยูพาคนที่มาจากค่ายของตัวเองแยกไปประมาณ 40 คน

อย่างไรก็ตาม ผู้ใช้วิญญาณฉินมู่ยังคงยืนนิ่ง

นั่นเพราะเขาเลือกที่จะติดตามฮังอวี่บุกเข้าไปในแคว้นเดียวดาย

แม้ฉินมู่กับเฉินหยูจะมาจากค่ายมนุษย์กิ้งก่าเหมือนกัน แต่ความสัมพันธ์ของเขาก็เหมือนเจียงหนานกับจ้าวหมิง ถึงทั้งคู่จะร่วมมือกัน แต่ไม่ได้มีสถานะเป็นเจ้านายลูกน้อง

และมันชัดมากๆ

ถ้าให้เลือกระหว่างเฉินหยูกับฮังอวี่

ฉินมู่ไม่ลังเลที่จะเลือกติดตามฮังอวี่

“เหล่าจ้าว เหล่าฉู ไปกันเถอะ”

ด้วยเหตุนี้ ฮังอวี่จึงนำทีมที่มีผู้คนทั้งหมด 96 คนก้าวเข้าสู่แคว้นเดียวดาย มุ่งหน้าสู่อาณาจักรมังกรโลกา เริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่

****จบภาคป่าแห่งการเริ่มต้น****