ตอนที่ 33: ได้ใบเกิดแล้ว

“ติ๊ง! ท่านได้รับใบเกิดของลูกน้อยทั้งสามแล้ว และระบบได้มอบแต้มความรักให้ 3,000 แต้ม”

ได้ยินเสียงของระบบ กู่เฉินก็รู้สึกดีใจขึ้นไปอีกขั้น!

วันนี้ เพื่อให้การตรวจดีเอ็นเอเสร็จเร็วขึ้น เขาได้แลกแต้มความรักที่มีทั้งหมดไปเป็นเงินเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ได้มาอีกสามพันแต้ม ก็ยอดเยี่ยมไปเลย—จะได้เสี่ยงโชคอีกครั้งแล้ว!

กู่เฉินยิ้มอย่างมีความสุข เขาหันไปดูหลินซิงเหยาที่กำลังปั๊มนมอยู่ จากนั้นก็เดินไปดูพวกตัวเล็กทั้งหมดต่างก็หลับปุ๋ยกันอย่างสบาย

เขาจ้องมองแผ่นหลังของหลินซิงเหยาและพูดขึ้นว่า “ภรรยา! เดี๋ยวฉันจะลงไปทำอาหารเย็นให้ เธออยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม?”

หลินซิงเหยาไม่ได้ตอบทันที หลังจากหายใจเข้าลึกๆ เธอก็พูดออกมาว่า “สามี... ฉันกินอะไรก็ได้ที่นายทำ...”

ทันทีที่คำพูดหลุดออกจากปาก ทั้งหลินซิงเหยาและกู่เฉินก็ตกตะลึงไปพร้อมกัน!

กู่เฉินหัวเราะเบาๆ “ได้เลย! ภรรยา!”

หลินซิงเหยายังคงหันหลังให้กู่เฉินใบหน้าของเธอแดงก่ำราวกับกุ้งที่เพิ่งถูกต้มสุก

กู่เฉินเดินลงบันไดไปอย่างเบาเท้า ภรรยาเรียกเขาว่า ‘สามี’ ออกมาโดยไม่รู้ตัว!

นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่งจริงๆ

หลังจากได้ผลตรวจดีเอ็นเอในวันพรุ่งนี้ เขาจะไปลงทะเบียนบ้านให้ลูกๆ และเมื่อทำเรื่องนั้นเสร็จเรียบร้อย เขาก็พร้อมจะไปหาพ่อแม่ของเขาแล้ว!

อย่างไรก็ตาม การดูแลคนสี่คนด้วยตัวคนเดียวมันเหนื่อยเกินไปจริงๆ การมีคนเพิ่มมาช่วยแบ่งเบาภาระก็ถือเป็นเรื่องดี

ถ้ามีแม่คอยช่วยเหลือ เขาจะได้ไม่ต้องโทรตามหลี่เล่อเล่อมาช่วยอยู่เสมอเวลาที่เขามีธุระข้างนอก

แต่เรื่องนี้เขายังต้องปรึกษาหลินซิงเหยาก่อน ถ้าเธอไม่ชอบให้ผู้ใหญ่มาวุ่นวายในชีวิต เขาก็พร้อมจะทำตามที่เธอต้องการ

ความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังดีขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่อยากให้เรื่องนี้มาทำให้หลินซิงเหยาไม่สบายใจ

หลังจากเตรียมอาหารเสร็จ เขาโทรหาหลี่เล่อเล่อและบอกให้เธอมาที่นี่ในเช้าวันรุ่งขึ้น

เช้าตรู่ของวันต่อมา

กู่เฉินกำลังพาพวกตัวเล็กอาบแดดอยู่ เมื่อหลี่เล่อเล่อก็ขับรถมาถึงพอดี

เขายื่นสมุดบันทึกชีวิตประจำวันของพวกตัวเล็กให้หลี่เล่อเล่อแล้วขับรถออกไป

ความคิดที่จะไปลงทะเบียนบ้านให้ลูกๆ ทำให้กู่เฉินขับรถเร็วขึ้นเล็กน้อย

เขาขับรถออกจากเขตวิลล่า มุ่งตรงไปที่โรงพยาบาลแม่และเด็กทันที และไปรับรายงานผลตรวจดีเอ็นเอที่ช่องรับผล

เห็นคำว่า “ยืนยันความสัมพันธ์ทางชีวภาพ” เขียนอยู่บนรายงานทั้งสามฉบับกู่เฉินก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

พวกเขาเป็นลูกของเขาจริงๆ!

แม้ว่าเขามีระบบ แต่การได้เห็นรายงานด้วยตาตัวเองก็ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป!

กู่เฉินเก็บรายงานทั้งสามฉบับไว้ในกระเป๋าเอกสาร จากนั้นก็ขับรถไปที่สำนักงานทะเบียนราษฎร์ในพื้นที่ทันที เพื่อดำเนินการลงทะเบียนบ้านให้กับลูกน้อยทั้งสาม

เนื่องจากมีคนมาทำเรื่องทะเบียนราษฎร์ไม่มากนัก กู่เฉินจึงใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงในการทำเรื่องลงทะเบียนของลูกน้อยทั้งสามให้เสร็จสิ้น

มองดูชื่อของลูกน้อยทั้งสามที่ถูกเขียนลงในทะเบียนบ้านของเขา ในที่สุดหัวใจของกู่เฉินก็รู้สึกมั่นคง

กลับบ้าน! ไปบอกพ่อแม่!

เขามีลูกแล้ว!

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็ขับเข้าสู่ย่านเมืองเก่า

สภาพแวดล้อมที่นี่ถือว่ายังพอรับได้ แต่ผังเมืองไม่ค่อยดี ถนนไม่กว้างมาก รถขนาดใหญ่เข้าไม่ได้ และอาคารสิ่งอำนวยความสะดวกก็เริ่มเก่าแก่แล้ว

หากไม่ใช่เพราะมีโรงเรียนประถมและโรงพยาบาลชั้นนำอยู่ใกล้ๆ ผู้คนส่วนใหญ่ในย่านนี้คงย้ายออกไปหมดแล้ว

กู่เฉินคิดว่า หลังจากที่เขาย้ายไปอยู่อ่าวหยุนเฉิง หมายเลข 1 แล้ว เขาจะเช่าหรือซื้ออพาร์ตเมนต์ขนาดเล็กใกล้ๆ เพื่อให้พ่อแม่อยู่

แบบนี้ก็สะดวกสำหรับพ่อแม่ที่จะมาช่วยดูแลลูกๆ ด้วย

ในย่านเมืองเก่าแห่งนี้ มียี่ฮวาช้อปปิ้งมอลล์ ของพ่อตาหลินหงหยวนตั้งอยู่

ยี่ฮวาช้อปปิ้งมอลล์เป็นศูนย์การค้าที่ใหญ่ที่สุดในย่านเมืองเก่า มีสินค้าและบริการทุกอย่างเท่าที่จะจินตนาการได้ รวมถึงร้านค้าเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงมากมาย ทำให้หลายคนตั้งใจขับรถมาที่นี่โดยเฉพาะ

ยี่ฮวาช้อปปิ้งมอลล์มีพื้นที่มากกว่าสามพันตารางเมตร มีตลาดสด ซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านอาหาร โรงภาพยนตร์ ฟิตเนส และอื่นๆ อีกมากมาย — เรียกว่าครบวงจร

หลินหงหยวนถือหุ้นในห้างสรรพสินค้าเพียง 18% ไม่ใช่ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุด แต่หลินหงหยวนก็มีการลงทุนอื่นๆ อีก

ในเมื่อเป็นห้างของพ่อตา เขาก็ต้องแวะเข้าไปหน่อย

กู่เฉินไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตในห้างเพื่อซื้อผลไม้และขนม จากนั้นก็ขับรถกลับไปหาพ่อแม่ของเขา

มาถึงอาคารที่พักอาศัยเก่า กู่เฉินจอดรถในช่องจอดก่อนจะก้าวลงมา

พ่อแม่ของเขาอาศัยอยู่ในตึกแถวไร้ลิฟต์ ซึ่งมีทั้งหมด 8 ชั้น และบ้านของพวกเขาอยู่บนชั้น 5

ความพยายามตลอดชีวิตของพ่อแม่คือการซื้อห้องชุดนี้ไว้ ตอนนี้ในเมื่อทุกที่มีแต่อพาร์ตเมนต์ที่มีลิฟต์กู่เฉินเดินขึ้นบันไดพลางคิดในใจว่าจะหาบ้านใหม่ให้พ่อแม่ได้แล้ว

มาถึงประตูหน้าบ้านกู่เฉินก็หยิบกุญแจออกมาไขประตูเข้าไปทันที

เมื่อประตูเปิดออก พ่อแม่ของเขาก็อยู่บ้านทั้งคู่ และยังมีคู่สามีภรรยาผู้สูงอายุที่อยู่ข้างบ้านมาเยี่ยมด้วย

“ไอ้ลูกชายคนนี้! ในที่สุดแกก็ยอมกลับมาแล้วเหรอ?”

หลิวเสวี่ยเหมยผู้เป็นแม่ของกู่เฉินร้องทักลูกชายเสียงดัง

กู่เฉินทักทาย “แม่ครับ! ป้าหวังครับ!”

เขาเหลือบมองไปที่เพื่อนบ้านที่กำลังเล่นหมากรุกจีนกับพ่อ กู่ซงเจ๋อ แล้วทักทาย “ลุงครับ”

หลิวเสวี่ยเหมยผู้เป็นแม่ มีนิสัยร่าเริง พูดจาเสียงดัง แต่ก็มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีมาก สามารถพูดคุยกับผู้คนได้ทุกที่ที่ไป

คู่สามีภรรยาผู้สูงอายุที่อยู่ข้างบ้านมาที่นี่เพียงเพื่อพูดคุยเรื่องราวในชีวิตประจำวัน และป้าหวังก็ต้องการแนะนำลูกสาวของเธอซึ่งแก่กว่ากู่เฉินสองปี ให้เขารู้จักด้วย

อย่างไรก็ตาม ลูกสาวของป้าหวังเติบโตมาพร้อมกับเขาตั้งแต่เด็ก และกู่เฉินก็ไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย

ไม่รู้ทำไม หลังจากป้าหวังรู้ว่ากู่เฉินปฏิเสธลูกสาวของเธอ เธอก็จะแวะมาเยี่ยมเยียนที่บ้านอย่างจงใจหรือโดยไม่ตั้งใจเสมอ คอยอวดว่าลูกสาวของเธอเก่งกาจขนาดไหนอยู่ตลอดเวลา

หลิวเสวี่ยเหมยก็เคยบอกกับกู่เฉินเป็นการส่วนตัวว่าเธอค่อนข้างพอใจกับลูกสาวของป้าหวัง

กู่เฉินเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของป้าหวัง ก็เดาได้ทันทีว่าเธอมาที่นี่เพื่ออวดลูกสาวอีกแล้ว

“โอ๊ะ! เสี่ยวเฉิน กลับมาแล้วเหรอ? ป้าได้ยินแม่นายบอกว่า นายตามจีบผู้หญิงคนหนึ่งมาสองปีแล้วยังไม่สำเร็จ? เรื่องจริงเหรอเนี่ย?”

“โอ๊ย! ถ้าจีบไม่ติดก็ปล่อยเขาไปเถอะ ป้ามีสาวๆ หลายคนอยากจะแนะนำให้นายนะ ถ้านายต้องการ ป้าจะจัดรายชื่อไว้แล้วส่งให้แม่นายดูทีหลัง นายจะได้ค่อยๆ เลือก”

กู่เฉินไม่รู้ว่าป้าหวังมีเจตนาอะไร แต่เขาก็ปฏิเสธไปทันที

“ป้าหวังครับ ไม่ต้องลำบากหรอกครับ ผมเจอแฟนแล้ว แล้วก็กำลังเตรียมตัวจะแต่งงานด้วยครับ”

ได้ยินดังนั้นหลิวเสวี่ยเหมยก็รีบคว้าแขนกู่เฉินทันที แล้วเร่งเร้า “แกพูดว่าอะไรนะ? แกมีแฟนแล้ว? กำลังจะแต่งงาน? แกจีบจางเสี่ยวเสี่ยวติดแล้วเหรอ?”

“จางเสี่ยวเสี่ยวก็ไม่เลวนะ น่ารักดี แต่ฉันไม่รู้เรื่องนิสัยใจคอของเธอ”

ป้าหวังก็ถามอย่างสงสัย “อ๊ะ? นายจีบติดจริงๆ เหรอ? เธอหน้าตาเป็นยังไง? ให้ป้าดูหน่อยสิ?”

กู่เฉินวางของในมือลงแล้วพูดว่า “ไม่ใช่เธอครับ อย่าพูดถึงผู้หญิงคนนั้นเลย”

คราวนี้หลิวเสวี่ยเหมยก็เริ่มงง “ไอ้ลูกชายคนนี้! แกพูดความจริงบ้างไหมเนี่ย?”

กู่เฉินนั่งลงบนโซฟาแล้วพูดว่า “ทำไมผมจะไม่พูดความจริงล่ะครับ? ผมบอกว่าผมมีแฟนแล้วและกำลังเตรียมตัวแต่งงาน ทุกอย่างเป็นเรื่องจริงทั้งหมด”

หลิวเสวี่ยเหมยลุกขึ้นมานั่งข้างกู่เฉินแล้วเร่งรัด “งั้นก็เป็นผู้หญิงคนอื่น เอามาให้ฉันดูรูปหน่อยสิ! ว่าที่ลูกสะใภ้ของฉันหน้าตาเป็นยังไง?”

มาถึงตรงนี้กู่เฉินก็เริ่มเล่นตัว “แม่ครับ! เมื่อกี้ผมเห็นแม่กับป้าหวังคุยกันอย่างมีความสุขเลย คุยเรื่องอะไรกันอยู่ครับ?”

หลิวเสวี่ยเหมยตอบด้วยน้ำเสียงที่มีความอิจฉาเล็กน้อย “ลูกสาวของป้าหวังเพิ่งได้เป็นผู้จัดการที่บริษัท ฟอร์จูน 500 แล้วก็หาแฟนเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสองได้ด้วย ตอนนี้กำลังเตรียมตัวแต่งงานกันแล้ว”

เธอชี้ไปที่การ์ดเชิญบนโต๊ะ “ดูสิ! ป้าหวังมาส่งการ์ดเชิญงานแต่งงานให้น่ะ”