บทที่ 21 ท่านลุง ผู้หญิงคนนี้คือใครครับ?

บทที่ 21 ท่านลุง ผู้หญิงคนนี้คือใครครับ?

หลังจากพูดคุยกันได้สักพัก หลี่ชิงฝูก็เข้าเรื่องทันที

"ผู้อำนวยการเฉินครับ ช่วงนี้ผมลองปรุงกอเอี๊ยะแก้ปวดหลังปวดขาดู หลายคนลองใช้แล้วได้ผลดีมาก รอบนี้ผมเลยติดมือมาให้คุณลองใช้ที่นี่ดูบ้างครับ"

ผู้อำนวยการเฉินฟังหลี่ชิงฝูพูดพลางยิ้มแล้วกล่าวว่า

"ไอ้ตัวแสบ เอ็งนี่หัวการค้านักนะ มาทำธุรกิจกับข้าเชียวรึ"

หลี่ชิงฝูเกาหัวแกรกๆ แล้วตอบว่า "รอบนี้ผมเอามา 20 แผ่นครับ ทิ้งไว้ให้ลองใช้ดู ถ้าใช้ดี เดี๋ยววันหลังผมเอามาส่งให้ ราคาแผ่นละ 2 เหมา ประหยัดคุ้มค่าแน่นอนครับ"

ผู้อำนวยการเฉินจ้องหน้าหลี่ชิงฝู ยิ้มแล้วกล่าว "ได้ ทิ้งไว้ที่นี่แหละ ถ้ามีคนไข้ปวดหลังปวดขามา ข้าจะให้ลองใช้ดู"

"ขอบพระคุณมากครับผู้อำนวยการเฉิน"

พูดจบ หลี่ชิงฝูก็มอบบุหรี่หนึ่งคอตตอนที่ซื้อมาจากสหกรณ์ร้านค้าให้ผู้อำนวยการเฉิน

หลังจากปฏิเสธตามมารยาทอยู่พักใหญ่ สุดท้ายผู้อำนวยการเฉินก็ยอมรับไว้อย่างเสียไม่ได้

หลังจากออกจากสถานีอนามัย หลี่ชิงฝูก็บังคับเกวียนเทียมวัวกลับ

เมื่อกลับมาถึงหน่วยผลิต หลี่ชิงฝูนำเกวียนไปคืนก่อน แล้วจึงเดินกลับบ้าน

กว่าจะถึงหน้าประตูบ้านก็ปาเข้าไปห้าโมงเช้ากว่าแล้ว หลี่ชิงฝูเตรียมตัวจะกลับไปจุดเตาทำกับข้าว

เมื่อก้าวเข้ามาในลานบ้าน หลี่ชิงฝูสังเกตเห็นว่าต้นตังกุยที่เขาปลูกไว้ในลานบ้านเจริญเติบโตเต็มที่แล้ว ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็โตขนาดนี้ ความเร็วระดับนี้ทำเอาหลี่ชิงฝูตะลึงงัน

หลี่ชิงฝูเลิกคิดเรื่องทำกับข้าวไปเลย เขาขุดต้นตังกุยขึ้นมาทั้งต้นแล้วพิจารณาอย่างละเอียด

เขาเด็ดใบและลำต้นที่เหี่ยวเฉาทิ้ง เหลือไว้แต่ส่วนราก เมื่อนำไปล้างน้ำจนสะอาด รากตังกุยก็ดูอวบอิ่มขาวนวล รากหนา ผิวเรียบเนียน

หลี่ชิงฝูนำตังกุยที่ล้างแล้วเข้าไปในบ้าน ใช้มีดตัดรากฝอยออก แล้วหั่นรากหนาเป็นท่อนเล็กๆ ยาวประมาณ 10 เซนติเมตร

หลังจากหั่นเสร็จ หลี่ชิงฝูหยิบตังกุยชิ้นหนึ่งขึ้นมาดม กลิ่นหอมของสมุนไพรและกลิ่นดินจางๆ ลอยเตะจมูก

เมื่อหั่นตังกุยทั้งหมดเสร็จ หลี่ชิงฝูก็นำไปเกลี่ยบนโต๊ะในห้องโถงกลางเพื่อผึ่งให้แห้ง

เมื่อได้เห็นตังกุยคุณภาพสูงเช่นนี้ หลี่ชิงฝูก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มวาดฝันถึงอนาคต

หลังจากทำอาหารง่ายๆ กินรองท้องเสร็จ หลี่ชิงฝูก็คว้าจอบออกมาพรวนดินในลานบ้าน

เขาพรวนดินเป็นแปลงใหญ่เลียบกำแพงด้านหนึ่งของลานบ้าน แล้วนำเมล็ดพันธุ์ตังกุยรุ่นปรับปรุงที่เหลือทั้งหมดออกมาปลูกลงไป

เมื่อปลูกเสร็จ หลี่ชิงฝูเก็บก้านตังกุยแห้งที่กองอยู่ข้างลานบ้าน เด็ดเอาส่วนหัวเมล็ดออกมา แล้วนำไปผึ่งลมให้แห้งตามธรรมชาติในห้องโถงกลาง

เมื่อแห้งดีแล้ว สิ่งเหล่านี้จะเป็นเมล็ดพันธุ์สำหรับการปลูกรอบต่อไป เพราะนี่เป็นของรางวัลจากการสุ่ม เขาไม่รู้ว่าจะสุ่มได้อีกไหมในครั้งหน้า ถ้าไม่ได้ เขาจะได้เก็บเมล็ดพันธุ์ไว้ขยายพันธุ์จำนวนมากในอนาคต

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาตักน้ำมาสองสามถังรดน้ำต้นตังกุยที่เพิ่งปลูกใหม่

ขณะที่หลี่ชิงฝูกำลังรดน้ำตังกุยอยู่นั้น โจวฉางไห่ก็วิ่งกระหืดกระหอบมาที่บ้านของหลี่ชิงฝูด้วยความร้อนรน

"แฮ่ก แฮ่ก ~ เสี่ยวหลี่ เอ็งรีบไปหน่วยผลิตจางจวงกับลุงเดี๋ยวนี้ เพื่อนเก่าลุงโดนคานหลังคาหล่นทับ ขาหักหรือเปล่าก็ไม่รู้"

สีหน้าของหลี่ชิงฝูเคร่งเครียดทันทีที่ได้ยินข่าว เขากล่าวว่า "ได้ครับท่านลุง รอผมแป๊บหนึ่ง ผมขอเปลี่ยนชุดแล้วจะรีบไปทันที"

หลังจากเปลี่ยนชุดทำงานออก หลี่ชิงฝูและโจวฉางไห่ก็รีบไปที่คลินิกด้วยกัน

หลี่ชิงฝูคว้ากล่องเครื่องมือแพทย์และเห็นชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าปีกำลังบังคับเกวียนเทียมวัวรออยู่อย่างกระวนกระวาย หลี่ชิงฝูและโจวฉางไห่รีบกระโดดขึ้นเกวียนทันที

"ท่านลุงครับ คนนี้คือ...?"

"นี่ลูกชายเพื่อนเก่าลุงเอง ชื่อหูจื้อเผิง เขาได้ยินกิตติศัพท์เรื่องฝีมือหมอของเอ็ง เลยรีบบึ่งมาจากหน่วยผลิตจางจวงมาตามหาเอ็ง ลุงเจอเขาที่หน้าคลินิกถึงได้รู้ข่าวนี่แหละ"

โจวฉางไห่มองหูจื้อเผิงแล้วกล่าวอย่างเป็นห่วง "จื้อเผิง ไม่ต้องห่วงนะ พ่อหมอหนุ่มหลี่เก่งมาก"

หูจื้อเผิงพยักหน้าทั้งที่ขอบตาแดงก่ำ แล้วเร่งเกวียนให้วิ่งเต็มฝีเท้ามุ่งหน้าสู่หน่วยผลิตจางจวง

หน่วยผลิตจางจวงอยู่ห่างจากหน่วยผลิตหงซิงเพียงสองสามกิโลเมตร เกวียนเทียมวัวพาพวกเขาทั้งสองมาถึงหน่วยผลิตจางจวงในเวลาอันรวดเร็ว

ภายในสถานีอนามัยจางจวง ชายวัยห้าสิบกว่าปีนอนอยู่บนเตียง ขาอาบไปด้วยเลือด ในปากคาบผ้าขนหนูไว้แน่น

ผู้คนมุงดูอยู่รอบๆ หญิงวัยไล่เลี่ยกันกุมมือชายคนนั้นไว้ ใบหน้าของเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา

"พ่อครับ พ่อหมอหนุ่มหลี่มาแล้ว ลุงฉางไห่ก็มาด้วยครับ"

หูจื้อเผิงกระโดดลงจากเกวียน ดึงแขนหลี่ชิงฝูวิ่งเข้าไปในสถานีอนามัยจางจวง

โจวฉางไห่วิ่งเหยาะๆ ตามหลังไป

เมื่อเข้าไปในคลินิก หลี่ชิงฝูเห็นหูเจียฝูนอนอยู่บนเตียง

"ลุงหู? ไปโดนอะไรมาครับเนี่ย?"

หูเจียฝูตกใจที่เห็นหลี่ชิงฝูเช่นกัน แต่เนื่องจากคาบผ้าขนหนูอยู่จึงพูดไม่ได้

เมื่อเห็นสภาพของหูเจียฝู หลี่ชิงฝูไม่กล้าชักช้า รีบวางกล่องเครื่องมือแพทย์ลง หยิบกรรไกรออกมาตัดขากางเกงของหูเจียฝู

เมื่อตัดเปิดออก ก็เผยให้เห็นขาของหูเจียฝูที่ชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ

หมอประจำสถานีอนามัยจางจวงรีบกันคนอื่นๆ ออกไป

ตอนนี้เหลือเพียงหูจื้อเผิงและหลี่ชิงฝูอยู่ในคลินิก

เมื่อเห็นสภาพขาของพ่อ หูจื้อเผิงไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป น้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบแก้ม

หลี่ชิงฝูหยิบเข็มเงินออกมาและรีบฝังเข็มที่ขาของหูเจียฝูเพื่อห้ามเลือดก่อน

หลังจากเลือดหยุดไหล หลี่ชิงฝูค่อยๆ ใช้มือสัมผัสขาของหูเจียฝู ทันทีที่แตะโดนขาที่บาดเจ็บ ร่างของหูเจียฝูก็สั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด กัดผ้าขนหนูแน่นขึ้นกว่าเดิม

"ลุงหู ทนหน่อยนะครับ ผมจะดูว่าหักตรงไหน"

หลี่ชิงฝูพูดพลางตรวจดูขาที่บาดเจ็บของลุงหู

หลังจากการตรวจ หลี่ชิงฝูก็มั่นใจว่ากระดูกหน้าแข้งน่าจะหัก

หลี่ชิงฝูมองลุงหูด้วยสีหน้าจริงจังแล้วกล่าวว่า "ลุงหูครับ ผมจะฝังเข็มให้ลุงหลับไปก่อนนะ ไม่งั้นถ้าผมต่อกระดูกสดๆ ลุงคงทนเจ็บไม่ไหวแน่"

ลุงหูมองหลี่ชิงฝูแล้วพยักหน้า

หลี่ชิงฝูรีบฝังเข็มลงบนศีรษะของลุงหูไม่กี่เล่ม ตาของลุงหูก็เหลือกขึ้นแล้วสลบไป

หลี่ชิงฝูวานให้หูจื้อเผิงออกไปหาไม้ไผ่มาสองอันเพื่อใช้ดามขาให้ลุงหู

ส่วนตัวเขาเองใช้มือกดลงบนขาของลุงหู อาศัยสัมผัสในการจัดกระดูก

ครู่ต่อมา หูจื้อเผิงกลับเข้ามาพร้อมไม้ไผ่สองอัน ตอนนั้นหลี่ชิงฝูจัดกระดูกให้ลุงหูเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เขาหยิบแอลกอฮอล์มาเช็ดคราบเลือดที่ขาของลุงหู โรยผงยาลงบนแผล แล้วพันด้วยผ้าก๊อซ

สุดท้าย เขาใช้ไม้ไผ่ดามขาไว้ แล้วพันผ้าก๊อซทับอีกชั้นเพื่อตรึงให้แน่นหนา

เมื่อเสร็จสิ้นทุกขั้นตอน หลี่ชิงฝูใช้หลังมือปาดเหงื่อบนใบหน้าแล้วหันไปบอกหูจื้อเผิง

"เรียบร้อยแล้ว ให้พ่อคุณนอนพักสักหน่อย เดี๋ยวผมค่อยถอดเข็มออก"

หูจื้อเผิงที่ตายังแดงก่ำพยักหน้ารับคำ

เมื่อเปิดประตูคลินิกออกมา หลัวกุ้ยฮวา ภรรยาของหูเจียฝูยืนรออยู่ที่หน้าประตู

"คุณหมอคะ เป็นยังไงบ้างคะ? ขาตาแก่หูเป็นยังไงบ้าง?"

หลัวกุ้ยฮวาถามหลี่ชิงฝูทั้งน้ำตานองหน้า

หลี่ชิงฝูรีบตอบ "ไม่เป็นไรครับป้า ต่อกระดูกเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ให้ลุงหูแกนอนพักสักหน่อยครับ"

โจวฉางไห่ดึงตัวหลัวกุ้ยฮวาไว้แล้วกล่าวว่า "ไม่เป็นไรหรอกพี่สะใภ้ พ่อหมอหนุ่มหลี่จัดการเรียบร้อยแล้ว"

ในขณะนั้นเอง หลี่ชิงฝูเงยหน้าขึ้นและสะดุดตากับหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งในกลุ่มคนมุง

ผิวพรรณของหญิงสาวไม่ได้ขาวผ่องนัก แต่เป็นประเภทที่ยิ่งมองยิ่งมีเสน่ห์ ใบหน้ากลมมีแก้มยุ้ยนิดๆ ดวงตาสีดำขลับดูมีชีวิตชีวา ขนตายาวงอนงาม

นอกจากหน้าตาแล้ว รูปร่างของหญิงสาวก็จัดว่าเด็ดดวง แม้เสื้อผ้าที่สวมใส่จะไม่เน้นสัดส่วน แต่ในหัวของหลี่ชิงฝูตอนนี้มีคำจำกัดความเพียงสองคำ

"บะลั่กกั่ก!" (ใหญ่มาก!)

หลี่ชิงฝูไม่กล้าจ้องนาน

เขาก้มหน้าลงกระซิบข้างหูโจวฉางไห่ พลางส่งสายตาบุ้ยใบ้ "ท่านลุงครับ สหายหญิงคนนั้นลูกเต้าเหล่าใครครับ?"