บทที่ 11 ผู้อำนวยการจ้าวมาเยือน

บทที่ 11 ผู้อำนวยการจ้าวมาเยือน

หลังจากทำแผลให้ตัวเองเสร็จ หลี่ชิงฝูก็นั่งลงและเริ่มอ่านตำราแพทย์ตามลำพัง

ตลอดสองวันที่ผ่านมา หลี่ชิงฝูเอาแต่อ่านหนังสือเกี่ยวกับแพทย์แผนจีน เขาใช้หูฟังแพทย์และยาแผนปัจจุบันที่สถานีอนามัยคอมมูนจัดหามาให้ไม่เป็นเลย ดังนั้นเขาจึงวางแผนว่าจะหาตำราแพทย์แผนปัจจุบันมาอ่านบ้างในอนาคต

ดั่งคำโบราณว่า 'รู้ไว้ใช่ว่า ใส่บ่าแบกหาม' และด้วยความที่เขาเป็นคนเรียนรู้เร็ว มันอาจจะเป็นประโยชน์ในภายภาคหน้า

ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลี่ชิงฝูล็อกประตูคลินิกเตรียมตัวกลับบ้าน

เมื่อถึงบ้าน หลี่ชิงฝูซื้ออาหารจากร้านค้าในระบบ ทานอาหารมื้อพลง่ายๆ เสร็จแล้วจึงหยิบ "เมล็ดพันธุ์ตังกุยรุ่นปรับปรุง" ที่ได้จากการเปิดกล่องคราวก่อนออกมา

เขาพิจารณาซองเมล็ดพันธุ์ มันเป็นเมล็ดเล็กๆ แยกเป็นเม็ดๆ ห่ออยู่ในกระดาษน้ำมัน ดูไม่ออกว่ามีความพิเศษตรงไหน

"ในเมื่อได้มาจากกล่องสุ่ม มันก็นน่าจะมีความพิเศษอยู่บ้างใช่ไหม? พรุ่งนี้ค่อยลองปลูกดูแล้วกัน"

หลังจากมองดูสักพัก หลี่ชิงฝูก็ล้มตัวลงนอน

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่ชิงฝูตื่นขึ้นมาบิดขี้เกียจตามความเคยชิน ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามือขวาที่พันผ้าพันแผลไว้ไม่เจ็บแล้ว ความรู้สึกตึงๆ บวมๆ ก็หายไปเช่นกัน

เขาแกะผ้าก๊อซออกดูและพบว่าแผลดีขึ้นมากจริงๆ อาการบวมยุบลงจนหมดแล้ว

เมื่อเดินออกมาที่ลานบ้าน เขาพบว่าถนนด้านนอกเกือบแห้งสนิทแล้ว จึงล็อกประตูบ้านและออกไปวิ่ง

หลังจากออกกำลังกายและกลับมา เขาตักน้ำในลานบ้านล้างเนื้อล้างตัวง่ายๆ ตามปกติ ซื้ออาหารเช้ามาทาน จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปที่คลินิก

การออกกำลังกายในวันนี้ เขาไม่รู้สึก 'เหนื่อยปางตาย' เหมือนวันแรกที่เริ่มออกกำลังกายอีกแล้ว

เมื่อมาถึงคลินิก เขาเหลือบมองปฏิทินบนผนัง ครบหนึ่งสัปดาห์แล้วที่เขาฝังเข็มให้ผู้อำนวยการจ้าวครั้งล่าสุด และหลี่ชิงฝูรู้ดีว่าวันนี้ผู้อำนวยการจ้าวน่าจะมาหาเขา

เป็นไปตามคาด ราวสิบโมงเช้า รถยนต์คันหนึ่งแล่นเข้ามาที่หน้าทางเข้าลานของหน่วยผลิต

ในยุคสมัยนี้ รถยนต์เป็นสิ่งที่หาดูได้ยากในชนบท คนเฒ่าคนแก่บางคนไม่รู้จักด้วยซ้ำว่ารถยนต์คืออะไร เพราะพาหนะหลักในชนบทคือการเดินเท้า แม้แต่หัวหน้าหน่วยผลิตยังใช้นั่งเกวียนเทียมวัวเวลาไปคอมมูน ไม่มีใครในหมู่บ้านที่มีจักรยานเป็นของตัวเองสักคน

เมื่อรถมาถึงหน้าลานของหน่วยผลิต ชาวบ้านที่เห็นรถแล่นผ่านต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ คาดเดากันไปต่างๆ นานาว่าคนเมืองคนไหนมาหาหัวหน้าหน่วยผลิต

หลังจากรถจอดสนิท คนสองคนก็ค่อยๆ ก้าวลงมา คนหนึ่งคือผู้อำนวยการจ้าว ส่วนอีกคนคือเลขาธิการเกาอวี้ชวนแห่งคอมมูน

เลขาธิการเกาแนะนำสถานที่ให้ผู้อำนวยการจ้าวทราบ "ผู้อำนวยการจ้าวครับ ที่นี่คือหน่วยผลิตหงซิงของคอมมูนเรา เดี๋ยวผมจะพาไปหาหัวหน้าหน่วยผลิตโจวก่อนครับ"

ผู้อำนวยการจ้าวพยักหน้าเล็กน้อยและเดินตามเลขาธิการเกาไปยังห้องทำงานของโจวฉางไห่

เมื่อเห็นผู้มาเยือน โจวฉางไห่รีบกล่าวอย่างตื่นเต้นทันที "เลขาธิการเกา ลมอะไรหอบท่านมาถึงนี่ครับ? แล้วท่านนี้คือใครกัน?"

เลขาธิการเกาแนะนำทันที "ท่านนี้คือผู้อำนวยการจ้าวจากสำนักงานคณะกรรมการอำเภอ วันนี้ท่านมาหาหมอหลี่โดยเฉพาะ"

โจวฉางไห่รีบก้าวเข้าไปยื่นมือทักทายผู้อำนวยการจ้าว "ผู้อำนวยการจ้าว สวัสดีครับ สวัสดีครับ หมอหลี่อยู่ที่คลินิก เดี๋ยวผมพาไปครับ"

หลังจากจับมือกับผู้อำนวยการจ้าวแล้ว โจวฉางไห่ก็นำทางทั้งสองไปยังคลินิก

ยังไม่ทันจะเข้าไปข้างใน โจวฉางไห่ก็ตะโกนเรียก "เสี่ยวหลี่ เสี่ยวหลี่ ออกมาเร็วเข้า! เลขาธิการเกากับผู้อำนวยการจ้าวมาหาแน่ะ"

หลี่ชิงฝูได้ยินเสียงตะโกนของโจวฉางไห่จึงวางหนังสือลงและเดินออกมาที่ประตู

เขาเห็นโจวฉางไห่เดินนำคนสองคนมา คือเลขาธิการเกาแห่งคอมมูนและผู้อำนวยการจ้าวที่เขาเคยเจอที่สถานีอนามัยคอมมูนคราวก่อน

หลี่ชิงฝูรีบก้าวเข้าไปทักทาย "หัวหน้าหน่วยผลิต เลขาธิการเกา ผู้อำนวยการจ้าว"

หลังกล่าวทักทายเสร็จ หลี่ชิงฝูก็เชิญทั้งสามเข้าไปในคลินิกทันที

ในเวลานี้ ชาวบ้านที่ชอบมุงดูเรื่องครึกครื้นต่างมารวมตัวกันที่หน้าลานหน่วยผลิต วิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ว่าบุคคลสำคัญท่านใดมาหาหมอหลี่

ภายในคลินิก ผู้อำนวยการจ้าวเป็นคนเอ่ยปากขึ้นก่อน "พวกคุณสองคนออกไปก่อน ผมอยากคุยกับพ่อหมอหนุ่มหลี่สักหน่อย"

เลขาธิการเกาและโจวฉางไห่ต่างทำหน้างงงวย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ทั้งสองเดินออกจากคลินิกไปทางสำนักงานหน่วยผลิต

เมื่อทั้งสองออกไปแล้ว ผู้อำนวยการจ้าวก็พูดด้วยน้ำเสียงยินดีทันที "พ่อหมอหนุ่มหลี่ ยาเทียบที่คุณจัดให้ผมคราวที่แล้ว พอกลับไปผมก็ต้มกิน สรรพคุณดีจริงๆ ครับ กินไปสองเทียบก็เริ่มมีปฏิกิริยา แต่คุณกำชับให้ผมอดกลั้นไว้ ผมก็เลยอดทนไว้ตลอด"

หลี่ชิงฝูกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "นั่นเป็นเรื่องปกติครับ หลังจากผมฝังเข็มให้วันนี้แล้ว คุณกลับไปกินยาที่เหลืออีกหนึ่งสัปดาห์ให้ครบ จากนั้นก็ไม่ต้องอดกลั้นอีกต่อไป อย่างไรก็ตาม คุณต้องระวังเรื่องหนึ่งคือ ทางที่ดีควรทำแค่สัปดาห์ละสองถึงสามครั้ง ไม่ควรมากกว่านั้นครับ"

เมื่อผู้อำนวยการจ้าวได้ยินว่าต้องอดทนต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ สีหน้าดีใจก็หายวับไปทันที

หลี่ชิงฝูยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าของผู้อำนวยการจ้าวแล้วกล่าวว่า "ไม่ต้องรีบร้อนครับ ถ้ามันรักษาหายได้เร็วขนาดนั้น คุณไม่กลัวว่าจะมีผลข้างเคียงตามมาหรือครับ?"

ผู้อำนวยการจ้าวรู้สึกว่าหลี่ชิงฝูพูดมีเหตุผล รอยยิ้มจึงกลับมาปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง

หลี่ชิงฝูนั่งลงแล้วกล่าวว่า "ผู้อำนวยการจ้าว ขอผมจับชีพจรอีกครั้งครับ"

ผู้อำนวยการจ้าวนั่งลงตรงข้ามหลี่ชิงฝู ยื่นมือขวาออกมาวางบนหมอนรองข้อมือบนโต๊ะ

หลี่ชิงฝูยื่นนิ้วสามนิ้วแตะลงบนข้อมือของผู้อำนวยการจ้าว

ครู่ต่อมา หลี่ชิงฝูชักมือกลับและกล่าว "อาการของคุณดีขึ้นมากครับ หลังจากการฝังเข็มรอบนี้ ผมจะปรับสูตรยาให้ใหม่ กินยาต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ก็จะหายเป็นปกติครับ"

ผู้อำนวยการจ้าวดีใจมากเมื่อได้ยินว่าอาการดีขึ้นมาก

หลี่ชิงฝูชี้ไปที่เตียงข้างโต๊ะทำงานและกล่าว "เชิญนอนลงครับผู้อำนวยการจ้าว ผมจะฝังเข็มให้คุณอีกครั้ง"

หลังจากผู้อำนวยการจ้าวนอนลง หลี่ชิงฝูก็เปิดกล่องเครื่องมือแพทย์ หยิบเข็มเงินออกมา แล้วเริ่มปักลงบนจุดฝังเข็มตามร่างกายของผู้อำนวยการจ้าวอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก ร่างกายของผู้อำนวยการจ้าวก็เต็มไปด้วยเข็มราวกับเม่น

ผู้อำนวยการจ้าวเอ่ยขึ้น "พ่อหมอหนุ่มหลี่ คุณยังหนุ่มแน่นขนาดนี้ สนใจไปทำงานที่สถานีอนามัยในอำเภอไหม? สวัสดิการที่นั่นดีกว่ามาก สภาพความเป็นอยู่ก็ดีกว่าในหมู่บ้านเยอะเลยนะ"

หลี่ชิงฝูยิ้มและตอบว่า "ไม่ดีกว่าครับผู้อำนวยการจ้าว ผมเป็นปัญญาชนที่ถูกส่งมาลงพื้นที่ที่นี่ อีกอย่างที่นี่ไม่มีหมอประจำหมู่บ้าน ถ้าผมไป ชาวบ้านที่นี่คงลำบากเวลาเจ็บป่วยครับ"

ความจริงไม่ใช่ว่าหลี่ชิงฝูไม่อยากไป แต่เขารู้สึกว่าด้วยการที่มีระบบติดตัว หากไปทำงานโรงพยาบาลในอำเภอซึ่งมีคนพลุกพล่าน ถ้าความลับแตก เขาไม่ถูกจับไปผ่าทดลองหรอกหรือ?

แม้ความเป็นอยู่ที่นี่จะเทียบกับในอำเภอไม่ได้ แต่เขามีระบบอยู่คงไม่อดตาย ส่วนเรื่องความร่ำรวย ไว้ค่อยศึกษาระบบให้ละเอียดภายหลัง แล้วเอาของจากร้านค้าในระบบออกมาขาย ก็หาเงินได้เหมือนกัน

เมื่อผู้อำนวยการจ้าวได้ยินหลี่ชิงฝูตอบเช่นนั้น เขาก็ยิ่งรู้สึกชื่นชมชายหนุ่มคนนี้มากขึ้นไปอีก

หลี่ชิงฝูเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "อ้อ จริงสิครับผู้อำนวยการจ้าว เรื่องใบอนุญาตประกอบโรคศิลปะที่ผมฝากให้คุณช่วยจัดการคราวที่แล้ว เรียบร้อยไหมครับ?"

ผู้อำนวยการจ้าวรีบตอบ "โอ้ ผมเกือบลืมไปเลย! เรียบร้อยแล้ว อยู่ในรถน่ะ เดี๋ยวผมไปหยิบมาให้"

หลี่ชิงฝูแสดงสีหน้าซาบซึ้งใจ "งั้นผมต้องขอบคุณผู้อำนวยการจ้าวมากครับ"

หลี่ชิงฝูดูเวลา เห็นว่าสมควรแก่เวลาแล้ว จึงดึงเข็มทั้งหมดออก