บทที่ 3256 เจ้าไม่มีที่หนี
บทที่ 3256 เจ้าไม่มีที่หนี
บทที่ 3256 เจ้าไม่มีที่หนี
เย่เซียนเอ๋อร์มองดูภาพอันน่าตกตะลึงเบื้องหน้าอย่างไม่เข้าใจ
นางไม่เข้าใจ!
เหตุใดกัน? เย่เทียนอี้เป็นเทพสังหารอย่างชัดเจน!
ทุกคนก็ควรจะรู้ดีว่าเทพสังหารต้องถูกกำจัด
มิต้องกล่าวถึงว่าเทพสังหารจะนำพาหายนะจากแดนเบื้องบนมาหรือไม่ หรือแม้แต่การกำจัดเขาไปแล้วจะหยุดยั้งหายนะได้จริงหรือ
เพียงเพราะเขาเป็นเทพสังหาร เขาก็สมควรตาย!
นี่มิใช่สามัญสำนึกหรอกหรือ?
นี่มิใช่เรื่องที่สมเหตุสมผลหรอกหรือ?
หากเขารู้ความสักนิด เขาก็ไม่ควรต่อต้านเลยด้วยซ้ำ
การที่เขาปลิดชีพตนเองต่างหาก คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุด
ทำเช่นนั้น เขายังจะกลายเป็นวีรบุรุษในสายตาของทุกคนเสียอีก
เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้?
แต่การที่มีคนมากมายยอมช่วยเหลือเขา... เรื่องนี้เพียงอย่างเดียวก็ทำให้เย่เซียนเอ๋อร์ไม่เข้าใจแล้ว
นางไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมกัน?
พวกเขาไม่รู้หรือไรว่าในเมื่อเย่เทียนอี้เป็นเทพสังหาร ก็ย่อมต้องถูกกำจัด
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด หรือด้วยความเข้าใจใดๆ
ถึงกระนั้น พวกเขาก็ยังยื่นมือเข้าช่วย
พวกเขาไม่ใช่คนโง่
พวกเขารู้ดีว่าการยืนอยู่ข้างเดียวกับเย่เทียนอี้ ก็คือการเป็นศัตรูกับคนทั้งทวีป!
พวกเขายิ่งควรจะรู้ว่าเมื่อเลือกที่จะยืนอยู่ข้างเดียวกับเย่เทียนอี้แล้ว พวกเขาจะต้องตาย!
ถึงจะเป็นเช่นนั้น พวกเขาก็ยังคงเลือกที่จะยืนอยู่เคียงข้างเย่เทียนอี้
เย่เซียนเอ๋อร์ไม่เข้าใจ
ยิ่งไม่เข้าใจไปกว่านั้นคือ…
ภาพเบื้องหน้านี้…
พวกเขาเห็นเย่เทียนอี้ถูกกักขังอยู่ในค่ายกลทวยเทพ
พวกเขาไม่ลังเลที่จะเสี่ยงชีวิต ฝืนต้านทานการโจมตีของยอดฝีมือมากมายมหาศาล พลางก้าวไปข้างหน้าอย่างยากลำบากทีละก้าว
ทว่าแต่ละก้าวที่ย่างออกไปนั้นล้วนแสนยากเย็น
ข้างกายพวกเขา มีคนล้มลงเพราะทนรับพลังไม่ไหวอยู่ตลอดเวลา
บ้างก็บาดเจ็บ บ้างก็สาหัส กระทั่งถูกสังหาร
แต่ทว่า…
กลับยังมีคนทะลวงวงล้อมเข้ามาสมทบกับพวกเขาอย่างไม่ขาดสาย
เพื่อคุ้มกันมู่เชียนเสวี่ยและคนอื่นๆ ให้รุดหน้าต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง
ในช่วงเวลานี้ คนเหล่านั้นหลายคนมาเพื่อสละชีพโดยแท้
รู้ทั้งรู้ว่าเป็นหนทางสู่ความตาย เหตุใดจึงยังหลั่งไหลกันเข้ามาไม่หยุด?
ทำไมกัน?
เย่เซียนเอ๋อร์มองดูภาพอันน่าสลดใจนี้ พลางขมวดคิ้ว
นางไม่เข้าใจ
นางไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคนเหล่านี้เสียสติไปแล้วหรืออย่างไร
เย่เซียนเอ๋อร์จับจ้องไปยังมู่เชียนเสวี่ยที่เดินนำอยู่แถวหน้าสุดอย่างไม่ละสายตา
มุมปากของนางยังคงมีโลหิตไหลซึมออกมาไม่หยุด
เหตุผลง่ายดายอย่างยิ่ง
เป็นเพราะนางปลดปล่อยพลังที่แข็งแกร่งเกินไปนัก!
นางกำลังต้านทานพลังมหาศาลจากเหล่าเทพสูงสุดจำนวนนับไม่ถ้วน!
นางยังคงต้านทานอย่างสุดกำลัง
ต้านทานอย่างแข็งกร้าวจนเกินขีดจำกัดของตนเอง
เย่เซียนเอ๋อร์ตกใจอย่างแท้จริง
นางแข็งแกร่งมาก
ต้องรู้ว่ารอบๆ นั้นมีเทพสูงสุดมากมายเพียงใด
ต่อให้พวกเขาไม่ได้ใช้ท่าไม้ตายใหญ่โต เพียงแค่ใช้พลังวิญญาณและพลังธาตุต้านทานอย่างแข็งขัน พลังที่รวมกันนี้จะแข็งแกร่งขนาดไหน
ต้องตายกันหมด!
พวกเขาต้องตายกันหมด!
พวกเขาไม่มีทางทะลวงวงล้อมนี้ไปได้เลย
แค่จำนวนคนที่แตกต่างกันก็มากเกินไปแล้ว
ต่อให้พวกท่านทุกคนจะมีความสามารถที่แข็งแกร่งกว่าเทพสูงสุดคนอื่นๆ มากมายเพียงใด
แต่จำนวนคนก็ยังคงเป็นต่อ
อีกทั้งยังมีวิธีการอีกมากมาย
จะทะลวงเข้าไปได้อย่างไร?
นี่มิใช่การพาตัวเองไปสู่แดนหายนะหรอกหรือ?
ปกติแล้ว ต่อให้สู้หนึ่งต่อหนึ่ง หรือแม้แต่หนึ่งต่อสอง พวกเขาก็ไม่เคยหวาดหวั่น
แต่บัดนี้ พวกเขากลับกลายเป็นเป้านิ่งให้คนอื่นรุมสังหาร
พวกเขาก็รู้ว่านี่คือการเป็นเป้านิ่ง
แต่พวกเขาก็ยังยินดีที่จะก้าวเข้ามาทีละคน
เพื่อช่วยเย่เทียนอี้หรือ?
ทำไปเพื่ออะไร?
มันคุ้มค่าหรือ?
หากเขาไม่ใช่เทพสังหาร เย่เซียนเอ๋อร์ก็พอจะเข้าใจได้บ้าง
แต่เขาเป็นเทพสังหารนะ
พรวด—
มู่เชียนเสวี่ยกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง
สภาพของคนอื่นๆ ก็ไม่สู้ดีนัก!
“ไปต่อ!”
ดวงตาคู่สวยของมู่เชียนเสวี่ยแข็งกร้าวขึ้น!
“ขอรับ!”
พลังปะทุออกมาอีกครั้ง!
“บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว!”
ยอดฝีมือกลุ่มหนึ่งมองดูภาพเบื้องหน้า ก็รู้สึกว่าคนเหล่านี้บ้าไปแล้วจริงๆ
คุ้มค่าหรือ?
สมควรหรือ?
เพียงเพื่อจะลองดูว่าจะช่วยเย่เทียนอี้ได้หรือไม่?
นั่นคือค่ายกลทวยเทพ!
ต่อให้พวกเจ้าเข้าไปได้จริงๆ แล้วจะทำอะไรได้!
อย่าลืมว่ายังมีวิชาชั้นยอดของวังจันทราเทพอย่าง ‘แสงจันทร์สาดส่องลงมา’ อยู่อีก!
ต่อให้พวกเจ้าจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่การจะทำลายพันธนาการของวังจันทราเทพนั้น! เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง!
เว้นเสียแต่ว่าพวกท่านทั้งหมดจะบุกเข้าไปพร้อมกัน! ทุ่มกำลังทั้งหมดเข้าโจมตี จึงอาจเป็นไปได้
แต่ทว่า เงื่อนไขนี้เป็นไปไม่ได้เลย
“ใกล้แล้ว!”
เทพจันทราและพวกนางยังคงกระตุ้นค่ายกลทวยเทพอย่างเต็มกำลัง
เพียงแค่สำเร็จ เย่เทียนอี้ต้องตายอย่างแน่นอน!
พวกนางหันไปมองดูสถานการณ์ด้านหลัง
แม้จะตกใจมากที่คนเหล่านี้กลับต้านทานพลังของเหล่าเทพสูงสุดมากมายถึงเพียงนี้ได้อย่างแข็งขัน และกำลังเข้าใกล้มาทีละก้าว
แต่ก็ไร้ประโยชน์!
พวกเขาไม่มีทางเข้าใกล้ได้หรอก
ยอดฝีมือมากมายถึงเพียงนี้ หากยังปล่อยให้พวกเขาเข้ามาใกล้ได้
นั่นก็คงเป็นเรื่องตลกแล้ว
เย่เทียนอี้ยังคงรวบรวมกฎแห่งการสร้างสรรค์อย่างต่อเนื่อง
เขามีโอกาสเพียงครั้งเดียว!
เพียงแค่พลังของตนเองแข็งแกร่งพอ!
ก็น่าจะไม่มีปัญหา!
น่าจะเป็นเช่นนั้น!
“ไม่ได้! ท่านเทพอสูร! ต้องถอย!”
ยอดฝีมือจากเผ่าจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางมองไปยังมู่เชียนเสวี่ยแล้วรีบตะโกนขึ้น
“ไปต่อ!”
มู่เชียนเสวี่ยกัดฟันแน่น คำรามเสียงต่ำ
“ท่านเทพอสูร! เป็นเช่นนี้ต่อไปจะต้องตาย! ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราไม่มีทางทะลวงเข้าไปได้! เป็นไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”
“ไปต่อ!”
“ขอรับ!”
…
เย่เซียนเอ๋อร์หยุดการต่อสู้
นางมองดูสถานการณ์ตรงนี้
คิ้วงามขมวดมุ่น
สายตาของนางมองไปยังร่างที่อยู่ห่างไกลออกไป
จากนั้นนางก็มองดูคนเหล่านั้นที่ยังคงพยายามก้าวไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก พยายามที่จะบุกเข้าไป
“บุกเข้าไปแล้วมีประโยชน์อันใด? จะเข้าไปได้กี่คนกัน? อย่างไรก็ทำลายวิชาลับของวังจันทราเทพไม่ได้หรอก”
เย่เซียนเอ๋อร์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ซู่ว—
นางมาปรากฏกายอยู่ข้างๆ เทพจันทรา
“มาได้จังหวะพอดี! เจ้ารีบเสริมพลังให้แก่วิชาแสงจันทร์สาดส่องลงมาเร็วเข้า”
เทพจันทราเอ่ยกับเย่เซียนเอ๋อร์
“เจ้าค่ะ!”
จากนั้น เย่เซียนเอ๋อร์ก็รวบรวมพลังใช้วิชาลับของวังจันทราเทพ
สายตาของนางจับจ้องไปที่เย่เทียนอี้ในค่ายกลทวยเทพ
“เทพสังหาร!”
ชั่วพริบตาต่อมา เย่เทียนอี้ก็ปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมา!
พลังเทพสังหารก็ถูกปลดปล่อยออกมาโดยตรงเช่นกัน!
“พลังเทพสังหาร!”
ทุกคนสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้ พลันขมวดคิ้ว!
“เร็วเข้า!”
เทพจันทราตะโกนใส่เย่เซียนเอ๋อร์อีกครั้ง
“เจ้าค่ะ!”
แสงสายหนึ่งสาดส่องครอบคลุมค่ายกลทวยเทพอีกครั้ง
ตูม—
วินาทีต่อมา พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ปะทุขึ้นภายในค่ายกลทวยเทพ!
กระทั่งผืนดินที่อยู่ห่างออกไปไกลสุดคณานับ ก็ยังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
แต่ทว่า…
ถึงแม้จะเป็นพลังที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ก็ยังไม่อาจทำให้เย่เทียนอี้ทะลวงออกมาได้
“ไร้ประโยชน์”
เทพจันทรามองไปยังเย่เทียนอี้ที่อยู่ข้างใน
“ก่อนหน้านี้ แม้แต่เทพสังหารในยุคบรรพกาล ก็ยังเกือบจะพินาศในค่ายกลทวยเทพนี้ ผ่านการปรับปรุงและพัฒนามาหลายปี ตอนนี้ต่อให้เทพสังหารที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์มาอีกครั้ง ก็มีเพียงจุดจบคือถูกกักขังจนตายในค่ายกลทวยเทพเท่านั้น ยิ่งมิต้องพูดถึงเจ้าที่แค่ควบคุมพลังเทพสังหารได้ แต่ยังไม่ได้เป็นเทพสังหารที่แท้จริง”
ในเมื่อการโจมตีครั้งนี้ไม่อาจทำลายค่ายกลทวยเทพได้ เช่นนั้นแล้ว เขาก็ตายแน่นอน
“เร็วเข้า! ยังขาดอีกแค่ก้าวเดียว!”
เทพจันทราตะโกนลั่น
“ขอรับ!”
ในขณะเดียวกัน
บนฟากฟ้าที่ว่างเปล่า
พลังอันน่าสะพรึงกลัวกำลังรวมตัวกัน
พลังทั้งหมดรวมตัวกันเป็นจุดเดียว
“พลังที่รวมตัวกันเป็นจุดเดียวนั้น แม้ภายนอกจะดูไร้ซึ่งพลังทำลายล้าง แต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจพิฆาตเทพ!”
เย่เซียนเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมอง
(จบตอน)