บทที่ 3111 ข้อเสียของวิชามาร
บทที่ 3111 ข้อเสียของวิชามาร
บทที่ 3111 ข้อเสียของวิชามาร
กระบวนท่านี้ของเจียงเจิ้น อานุภาพรุนแรงยิ่งนัก!
ขอบเขตก็กว้างใหญ่ไพศาล!
ความคิดของเขานั้นเรียบง่ายยิ่งนัก!
อี้เทียนที่อยู่เบื้องหน้านี้ คิดจะลากเวลาเพื่อสังหารเขา
เขาจะปล่อยให้อี้เทียนสมหวังได้อย่างไร
กระบวนท่านี้ เขามั่นใจว่าอี้เทียนผู้นี้มิอาจต้านทานได้!
หนึ่ง มันผู้นี้ไม่ว่าจะอย่างไร ก็มิอาจใช้มิติหลบหนีไปได้อีก
พลังอันเกรียงไกรของเขาเพียงพอที่จะฉีกกระชากมิติของมันให้แหลกสลายได้โดยตรง!
สอง มันมิอาจต้านทานได้!
เพราะข้ายังมีพลังแห่งกฎเกณฑ์!
มันย่อมมิอาจต้านทานได้โดยสิ้นเชิง
เช่นนั้นแล้ว ภายใต้การโจมตีนี้ ผลลัพธ์ของมันมีเพียงหนึ่งเดียว!
คือต้านทาน...
แต่ก็ต้านไม่ไหว!
จากนั้นก็ไม่ตายก็บาดเจ็บสาหัส!
เว้นเสียแต่ว่ามันจะมีอาวุธวิญญาณป้องกันระดับสุดยอด
แต่ก็ไม่เป็นไร!
หากกระบวนท่าหนึ่งถูกต้านได้ เขาก็ยังสามารถปลดปล่อยกระบวนท่าที่สองได้!
กระบวนท่าที่สาม!
มาดูกันว่าอาวุธวิญญาณป้องกันของมันจะยอดเยี่ยมเพียงใด!
ยิ่งไปกว่านั้น มันอาจจะไม่มีอาวุธวิญญาณป้องกันที่แข็งแกร่งถึงเพียงนั้นก็เป็นได้
หากเป็นอาวุธวิญญาณป้องกันธรรมดาทั่วไป ย่อมไม่เพียงพออย่างแน่นอน
เหตุผลง่ายดายยิ่ง
พลังลดทอนจากกฎเกณฑ์ของเขายังคงส่งผลต่ออาวุธวิญญาณ!
ขอเพียงเป็นพลังที่เจ้าปลดปล่อยออกมา เขาก็สามารถลดทอนพลังนั้นลงได้อย่างมหาศาล!
ดังนั้น ต่อให้เจ้ามีอาวุธวิญญาณป้องกัน ขอเพียงความแข็งแกร่งไม่สูงพอ เจ้าก็ยังคงต้องตายอยู่ดี!
ทว่า เย่เทียนอี้กลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
จะว่ามีอาวุธวิญญาณป้องกันหรือไม่นั้น...
เขายังมี ‘นิ่งสงบดั่งขุนเขา’
ต่อให้พลังของเจียงเจิ้นผู้นี้สามารถลดทอนพลังใดๆ ที่เขาปลดปล่อยออกมาได้อย่างมหาศาล!
แต่... ก็เพียงพอแล้ว!
ความแข็งแกร่งของ ‘นิ่งสงบดั่งขุนเขา’ ของเขา แม้แต่เทพสูงสุดก็ยังสามารถรับได้กระบวนท่าหนึ่ง
พลังของยอดฝีมือระดับเทพเจ้าขั้นที่สิบ ต่อให้พลังของ ‘นิ่งสงบดั่งขุนเขา’ จะถูกลดทอนลงไปมากเพียงใด ก็ยังเพียงพอที่จะต้านทานได้
จากนั้น เย่เทียนอี้ก็ใช้นิ่งสงบดั่งขุนเขา ณ ที่นั้นทันที
ตูม—
พลังอันน่าสะพรึงกลืนกินเย่เทียนอี้ในพริบตา!
“เหอะ!”
เจียงเจิ้นผู้นั้นเผยรอยยิ้มเย็นชา
“ช่างโง่เง่านัก! รู้ทั้งรู้ว่าพลังของข้าแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ทั้งยังมีพลังลดทอน เจ้ากลับยังคิดจะปลดปล่อยพลังออกมาต้านทาน? แทนที่จะทำเรื่องโง่ๆ เช่นนี้ สู้ลองพยายามหนีดูเสียยังดีกว่า อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสไม่ถูกส่วนหลักของพลังนี้โจมตี เหอะ”
เจียงเจิ้นเผยรอยยิ้มเย็นชา
หากเป็นเช่นนี้ ก็น่าจะใกล้เคียงแล้ว
อี้เทียนผู้นี้ อย่างน้อยก็บาดเจ็บสาหัส!
บาดเจ็บเล็กน้อยนั้นเป็นไปไม่ได้!
กระบวนท่านี้ของเขาบวกกับพลังแห่งกฎเกณฑ์ มิอาจต้านทานได้อย่างแน่นอน!
อี้เทียนผู้นี้ ต่อให้มีพลังแข็งแกร่งแล้วจะมีประโยชน์อันใด?
ต่อให้มันประลองพลังจนเอาชนะราชันย์หมีได้ แล้วอย่างไรเล่า?
โชคไม่ดี...
ที่มาพบกับเขา
กฎเกณฑ์ของเขานั้นข่มอี้เทียนผู้นี้ได้ผลดียิ่งนัก
พรึ่บ—
ณ ที่นั้น ผู้ชมต่างก็ลุกขึ้นยืนกันถ้วนหน้า
“อี้เทียนผู้นี้ คงไม่แพ้ให้เจียงเจิ้นจริงๆ หรอกนะ? ข้าทุ่มทรัพยากรไปกับเขาตั้งมากมายนะ”
“พลังของเจียงเจิ้นผู้นี้นับว่าร้ายกาจอยู่บ้าง! อาศัยวิชามาร แล้วยังอาศัยพลังลดทอนอันแข็งแกร่งนี้ ต่อให้เผชิญหน้ากับขอบเขตราชันย์เทพบรรพกาล ก็ยังสามารถลดทอนพลังของอีกฝ่ายจนไม่เป็นภัยต่อตนเองได้ นับประสาอะไรกับการเผชิญหน้ากับอี้เทียนเล่า?”
“รู้สึกว่า... อี้เทียนผู้นี้ยากลำบากจริงๆ แล้ว”
“ทำได้ดีมาก!! เจียงเจิ้น สังหารมันซะ!!”
“…”
ฝุ่นควันจางหายไป
ผู้ชมบนอัฒจันทร์ที่ตะโกนว่า “สังหาร สังหาร สังหาร” พลันหยุดชะงักลง
เพราะ…
เย่เทียนอี้ยืนอยู่ที่นั่นอย่างปลอดภัย
“อะไรกัน!?”
ทุกคนที่เห็นภาพนี้ต่างเบิกตากว้าง เผยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
“นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?”
“หรือจะเป็นอาวุธวิญญาณป้องกันที่แข็งแกร่ง?”
“คงอธิบายได้เพียงเท่านี้ มิเช่นนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้! ยิ่งไปกว่านั้น อี้เทียนผู้นี้ก็ไม่ได้ปลดปล่อยพลังอันใดที่แข็งแกร่งออกมา เขาเพียงแต่ป้องกันอย่างเดียว”
“…”
เจียงเจิ้นขมวดคิ้วแน่น
“เป็นไปตามคาด!”
เขาจ้องมองเย่เทียนอี้
คนผู้นี้ มีอาวุธวิญญาณป้องกันที่แข็งแกร่งจริงๆ
“ไร้ประโยชน์”
เจียงเจิ้นกล่าวอย่างเย็นชา
จากนั้น เขาก็รวบรวมพลังอีกครั้ง!
“ข้าจะดูว่าเจ้าจะต้านทานได้กี่ครั้ง! ขอเพียงข้าโจมตีโดนเจ้าครั้งเดียว เจ้าก็ต้องตาย!”
กล่าวจบ เขาก็ใช้กระบวนท่าใหญ่โจมตีใส่เย่เทียนอี้อีกครั้ง
จากนั้น ฝุ่นควันก็จางหายไป
เย่เทียนอี้ยังคงยืนอยู่ที่นั่นอย่างปลอดภัย
“มาอีก”
เย่เทียนอี้มองเขาอย่างหยอกล้อแล้วกล่าวอย่างเย็นชา
เปรี้ยะๆๆ—
“มาก็มา!”
เจียงเจิ้นซัดกระบวนท่าใหญ่ออกไปอีกครั้ง
เย่เทียนอี้ยังคงปลอดภัย!
“บัดซบ!”
เจียงเจิ้นสบถอย่างเกรี้ยวกราด
ด้วยเหตุใด!
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?
อีกอย่าง เขาดูเหมือนจะไม่เห็นว่าคนผู้นี้ใช้อาวุธวิญญาณอันใด?
หรือจะเป็นอาวุธวิญญาณที่สวมใส่อยู่บนร่างกาย?
ส่วนตัวเขานั้น เพราะปลดปล่อยวิชามาร กฎเกณฑ์ และกระบวนท่าใหญ่ออกมาอย่างต่อเนื่อง พลังวิญญาณจึงเหลือไม่มากแล้ว
เขาต้องรีบจบการต่อสู้!
“เช่นนั้นคงต้องใช้กระบวนท่านี้แล้ว”
เจียงเจิ้นสูดหายใจเข้าลึกๆ
เขตแดน... เขาไม่เคยใช้มาก่อน
แม้แต่ตอนที่เขาเผชิญหน้ากับขอบเขตราชันย์เทพบรรพกาล ก็ยังไม่ได้ใช้เขตแดน!
เพราะตอนนั้นไม่จำเป็นต้องใช้
เช่นนั้นแล้วตอนนี้ อี้เทียนผู้นี้ช่างรับมือยากยิ่งนัก!
เขาทำได้เพียงใช้เขตแดนของตนเอง!
จะถูกเปิดโปงก็ช่าง
ช่วยไม่ได้แล้ว
พลังวิญญาณของเขาเหลือไม่มากแล้ว
เขาต้องรีบจัดการอี้เทียนผู้นี้ให้ได้
“เขตแดน, ดินแดนเทพมาร!”
ชั่วพริบตาต่อมา ทั่วทั้งลานประลองก็พลันมืดสลัวลง
ขณะเดียวกัน บนพื้นดิน สิ่งมีชีวิตจำนวนมากที่ดูเหมือนจะมาจากต่างโลก อสูรมารรูปร่างแปลกประหลาดนานาชนิด ก็พากันโผล่ออกมา
ดูเหมือนจะเป็นเขตแดนประเภทอัญเชิญ
สิ่งมีชีวิตเหล่านี้สามารถเคลื่อนไหวได้เพียงในเขตแดนเทพมารของเขาเท่านั้น
ส่วนความแข็งแกร่ง...
ก็ไม่ได้แข็งแกร่งถึงเพียงนั้น
แต่มีจำนวนมาก!
“บุก!”
พร้อมกับคำสั่งของเจียงเจิ้น อสูรนานาชนิดนับไม่ถ้วนก็พากันพุ่งเข้าใส่เย่เทียนอี้
“เจ้าต้านทานได้มิใช่รึ? ข้าจะดูว่าเจ้าจะต้านทานได้นานแค่ไหน!”
ในเมื่ออี้เทียนผู้นี้มีอาวุธวิญญาณป้องกันที่แข็งแกร่ง
เช่นนั้น ตนเองก็จะให้อสูรในเขตแดนเหล่านี้ไปบั่นทอนพลังของอาวุธวิญญาณป้องกันของมันก่อน
โดยทั่วไปแล้ว การใช้อาวุธวิญญาณป้องกันเช่นนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้ได้อย่างต่อเนื่อง
นี่นับว่าสิ้นเปลืองพลังงานน้อยกว่าการที่ตนเองต้องปลดปล่อยกระบวนท่าใหญ่ออกไปโจมตีมันอย่างต่อเนื่องมิใช่หรือ?
หากอี้เทียนผู้นี้คิดจะใช้วิชายุทธ์ที่แข็งแกร่งมาจัดการกับอสูรที่ตนเองอัญเชิญออกมาเหล่านี้...
เหอะๆๆ!
ไร้ประโยชน์!
เช่นนั้นเขาก็จะปลดปล่อยวิชายุทธ์ออกไปโจมตีอี้เทียน!
เจ้าอี้เทียน ถึงตอนนั้นจะยังคงโจมตีอสูรเหล่านี้ต่อไป หรือจะไม่สนใจพวกมันแล้วหันมาตอบโต้ข้าเล่า?
ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็ไม่รอด!
ส่วนเย่เทียนอี้นั้นกลับรู้สึกเบื่อหน่ายอยู่บ้าง
พูดตามตรง เขาอยากจะจัดการมันให้จบในกระบวนท่าเดียว
หากไม่ใช่เพราะตอนนี้เขายังไม่เจอคู่ต่อสู้ที่แท้จริง!
เขาก็คงไม่ซ่อนไพ่ตายไว้มากมายเช่นนี้
วันนี้ ในการเผชิญหน้ากับเจียงเจิ้นผู้นี้ เขาได้เปิดเผยพลังมิติออกมาแล้ว
นี่ก็เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ
แต่ก็ช่วยไม่ได้
เจียงเจิ้นผู้นี้พูดตามตรง ก็นับว่ามีฝีมืออยู่บ้าง
พลังบางอย่างของเขาก็นับว่าร้ายกาจอยู่
เมื่อรวมเข้าด้วยกัน ประกอบกับวิชามารที่แข็งแกร่งนั่น...
ก็นับว่าร้ายกาจอยู่พอสมควร
พลังต่อสู้ระดับนี้ หากอยู่ในหมู่คนรุ่นเดียวกัน ก็นับว่าอยู่ระดับแนวหน้าแล้ว
แต่ก็จำกัดอยู่เพียงเท่านี้
ขีดจำกัดสูงสุดไม่สูง!
นี่คือวิชามาร!
วิชามาร สามารถทำให้ระดับพลังของเจ้าเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในเวลาอันสั้น หรืออาจกล่าวได้ว่าทำให้พลังต่อสู้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว!
แต่เมื่อถึงระดับขอบเขตราชันย์เทพบรรพกาลขึ้นไป ข้อเสียของวิชามารก็จะปรากฏออกมา!
(จบตอน)