บทที่ 2521 เขาจะไม่ใช่เผ่ามนุษย์หรอกหรือ
บทที่ 2521 เขาจะไม่ใช่เผ่ามนุษย์หรอกหรือ
บทที่ 2521 เขาจะไม่ใช่เผ่ามนุษย์หรอกหรือ
การต่อสู้จริงโดยไร้พลังวิญญาณ กล่าวอย่างง่ายก็คือการต่อสู้โดยไม่ใช้พลังวิญญาณ และในขณะเดียวกันก็ไม่ใช้อาวุธ!
ด้วยความแข็งแกร่งทางกายภาพของแต่ละคน หากต่อสู้โดยไม่ปลดปล่อยพลังวิญญาณ ก็จะไม่ก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่ร้ายแรงจนเกินไปนัก!
ดังนั้น ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาจึงสามารถต่อสู้กันได้อย่างเต็มที่
เป่ยไห่จึงกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าในหมู่พวกเจ้าบางคน หากไร้ซึ่งกระบี่และอาวุธวิญญาณ พลังต่อสู้จะลดลงอย่างมาก แต่นั่นไม่สำคัญ ในฐานะนักรบ จะต้องสามารถสำแดงพลังที่แข็งแกร่งออกมาได้ในทุกสภาวการณ์ โดยไม่ใช้พลังวิญญาณ พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องออมมือ แค่อย่าเอาชีวิตกันก็พอ อย่าโจมตีจุดตายก็พอ ข้าต้องการดูความสามารถในการต่อสู้จริงของพวกเจ้าเป็นหลัก”
เพราะอัจฉริยะหลายคน แม้ว่าระดับพลังของพวกเขาจะไม่เลว แต่หากว่ากันตามตรงแล้ว ความสามารถในการต่อสู้จริงกลับไม่ได้โดดเด่นเป็นพิเศษ
แดนเทพแห่งนี้กว้างใหญ่เกินไป แข็งแกร่งเกินไป!
ยอดฝีมือมีมากเกินไป!
ขุมอำนาจที่แข็งแกร่งก็มีมากเกินไปเช่นกัน ซึ่งทำให้มีคนหนุ่มสาวจำนวนมากที่มีระดับพลังสูง แต่ก็มีเพียงระดับพลังที่สูงเท่านั้น
และสถาบันจำต้องสอนพวกเขาทุกด้าน ในเมื่อพวกเจ้ามาแล้ว ก็ต้องฝึกฝนให้ดีในทุกๆ ด้าน!
“เข้าใจแล้ว!”
ทุกคนพยักหน้า
“ดี คนที่มีระดับพลังเท่ากันจับคู่กันสองคน ให้เวลาหนึ่งนาที พวกเจ้าจัดสรรกันเอง คนที่เหลือหรือระดับพลังไม่เท่ากันค่อยมาหาข้า”
เป่ยไห่กอดอกกล่าว
“ขอรับ!”
จากนั้น เหอเหวินอวี่ก็เดินเข้าไปหาเย่เทียนอี้
“เย่เทียนอี้ พวกเราสองคนจับคู่กันเถิด”
เหอเหวินอวี่มองเย่เทียนอี้แล้วกล่าว
ในสายตาของเขา เย่เทียนอี้ผู้นี้เก่งกาจไม่เบา ทั้งคุณสมบัติน้ำแข็งและคุณสมบัติมิติ!
แต่ทว่า ในสถานการณ์ที่ไม่ใช้คุณสมบัติ เขาจะเอาอะไรมาสู้กับตนเองได้
เมื่อครู่เขาพ่ายแพ้ แต่ตอนนี้ เขาจะทวงคืนศักดิ์ศรี!
“โห”
ฉากนี้ดึงดูดความสนใจของเหล่านักเรียนจากห้องส้ม ห้องหนึ่งเช่นกัน
“สองคนนี้มีเรื่องกันสินะ”
“น่าสนใจดีนี่ เหอเหวินอวี่ผู้นี้ก็ถือว่าเก่งกาจ ไม่แน่ใจว่าหากสู้กันโดยใช้คุณสมบัติเต็มที่ เขาจะเอาชนะเย่เทียนอี้ได้หรือไม่ แต่ในสถานการณ์ที่ไม่ใช้คุณสมบัติ ข้าคิดว่าเขาไม่น่าจะแพ้”
“ใช่แล้ว เพราะเหอเหวินอวี่ผู้นี้มีคุณสมบัติโลหะ ความแข็งแกร่งของร่างกายและพละกำลังที่ได้รับเสริมจากคุณสมบัติโลหะก็นับว่าแข็งแกร่งไม่น้อย”
“…”
และทั้งสองคนก็บังเอิญอยู่ที่ขอบเขตเทวะแท้จริงขั้นที่ห้าเหมือนกัน จึงสามารถจับคู่กันได้พอดี
“ได้”
เย่เทียนอี้กล่าว
เหอเหวินอวี่แย้มรอยยิ้มเย้ยหยัน
จากนั้นทั้งสองก็ไปยืนเข้ากลุ่มด้วยกัน
คนอื่นๆ ก็จับคู่กันได้แล้วเช่นกัน
“เอาล่ะ ตอนนี้พวกเจ้าขึ้นไปบนเวทีทีละคู่เพื่อประลองยุทธ์จริง จำคำพูดของข้าไว้ ไม่ต้องออมมือ และไม่ต้องกลัวบาดเจ็บ หากบาดเจ็บ ข้าจะรักษาให้พวกเจ้าเอง เพียงแค่ระวังอย่าโจมตีจุดตาย”
เป่ยไห่กล่าว
แม้ว่าพวกเขาจะต่อสู้โดยไม่ปลดปล่อยพลังวิญญาณ ทำให้พลังโจมตีไม่รุนแรงนัก แต่ในทางกลับกัน ความสามารถในการป้องกันของพวกเขาก็ลดต่ำลงมากเช่นกัน!
จุดตาย เช่น ลำคอ ศีรษะ หรือตำแหน่งของหัวใจ!
ตำแหน่งเหล่านี้หากถูกโจมตีอย่างรุนแรง ก็อาจถึงแก่ชีวิตได้ง่าย
เพราะอย่างไรเสีย พละกำลังของทุกคนก็ใกล้เคียงกัน
“เข้าใจแล้ว!”
“ตอนนี้ขึ้นไปบนเวทีตามลำดับ”
จากนั้นคนคู่หนึ่งก็ขึ้นไปบนเวที ไม่นานร่างของทั้งสองก็เริ่มปะทะกัน
เมื่อนักรบไร้ซึ่งพลังวิญญาณคอยเสริม และปราศจากอาวุธอันงดงาม การต่อสู้จึงดูไม่สง่างามและน่าตื่นตาตื่นใจนัก
แต่ทว่า ในสายตาของผู้ที่ดูเป็น ก็ยังคงน่าชมอย่างยิ่ง
อิงอวี่รั่วยืนอยู่ข้างต้นไม้ต้นหนึ่ง เฝ้ามองสถานการณ์จากระยะไกล
โดยปกตินอกจากฝึกฝนแล้ว นางก็ไม่มีอะไรต้องทำมากนัก
ตอนนี้นางรออยู่ที่นี่ด้วยเหตุผลเพียงข้อเดียว คือต้องการรอให้เย่เทียนอี้ฝึกซ้อมเสร็จ แล้วค่อยเข้าไปพูดคุยกับเขาสักหน่อย
นางต้องการรู้ว่า เหตุใดเขาจึงสัมผัสของของนางแล้วติดพลังแห่งหายนะเข้าไป แต่กลับไม่เป็นอะไรเลย
นี่อาจจะเป็นเรื่องสำคัญสำหรับนาง!
นั่นหมายความว่า ของบางอย่างบนตัวเขามีผลในการต้านทานพลังแห่งหายนะของนางใช่หรือไม่
เช่นนั้นก็หมายความว่า อาจจะมีวิธีบางอย่างในการสะกดข่มพลังแห่งหายนะของนางได้ใช่หรือไม่
ดังนั้น อิงอวี่รั่วจึงรู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย
การประลองจบลงทีละคู่
ไม่นานก็ถึงคราวของเย่เทียนอี้และเหอเหวินอวี่ขึ้นไปบนเวที
“ขึ้นไปได้”
เป่ยไห่กล่าวกับพวกเขา
เกี่ยวกับความขัดแย้งของทั้งสอง ในฐานะอาจารย์ของห้องส้ม ห้องหนึ่ง เป่ยไห่ย่อมเคยได้ยินมาบ้าง
แต่ทว่า การต่อสู้โดยปราศจากพลังวิญญาณ ทั้งสองก็คงไม่สามารถก่อเรื่องอะไรใหญ่โตได้
ทั้งสองเดินขึ้นไปบนเวทีพร้อมกัน
“พี่เย่ โปรดชี้แนะ”
เหอเหวินอวี่ประสานหมัดให้เย่เทียนอี้พลางกล่าว
“โปรดชี้แนะ”
สิ้นเสียง เหอเหวินอวี่ก็พุ่งเข้าใส่เย่เทียนอี้ทันที
แม้จะไม่มีพลังวิญญาณคอยเสริม แต่ด้วยระดับพลังของพวกเขา ความเร็วย่อมไม่ช้าอย่างแน่นอน
“ฮึ่ม!”
เหอเหวินอวี่คำรามอย่างเกรี้ยวกราด พลางปล่อยหมัดเข้าใส่เย่เทียนอี้
เย่เทียนอี้ไม่หลบหลีก เขาเลือกที่จะปะทะกับพละกำลังของเหอเหวินอวี่โดยตรง
“ไม่จริงน่า เจ้ากล้าดีอย่างไรมาสู้พละกำลังกับข้า แม้คุณสมบัติของข้าจะสู้เจ้าไม่ได้ แต่ในด้านพละกำลังล้วนๆ เจ้าจะเอาอะไรมาสู้ข้าได้”
เหอเหวินอวี่คิดในใจอย่างดูแคลน
ทว่า…
ในชั่วพริบตาที่หมัดทั้งสองปะทะกัน เหอเหวินอวี่ก็รู้ว่าตนเองคิดผิด!
เขาพบว่าหมัดของตนเองราวกับกระแทกเข้ากับแผ่นเหล็กกล้าชั้นดี
แข็งแกร่งจนมิอาจทำลาย มิอาจสั่นคลอนได้
“อึก—”
เหอเหวินอวี่ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด แล้วรีบถอยห่างจากเย่เทียนอี้
“เกิดอะไรขึ้น”
คนอื่นๆ พากันแสดงสีหน้าสงสัย
เพียงหมัดเดียวที่ไม่มีลูกเล่นใดๆ ก็ทำให้เหอเหวินอวี่ต้องถอยกลับไปแล้วหรือ
เหอเหวินอวี่ตกใจอย่างยิ่ง!
ร่างกายของคนผู้นี้ทำมาจากอะไร แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ
เหอเหวินอวี่รู้สึกเจ็บแปลบที่หมัดของตนเอง
และสำหรับเย่เทียนอี้แล้ว หากว่ากันตามตรง คนจากห้องส้มไม่สามารถสร้างแรงกดดันใดๆ ให้เขาได้เลยแม้แต่น้อย
ฟุ่บ—
จากนั้นเย่เทียนอี้ก็เป็นฝ่ายรุกเข้าไป ปล่อยหมัดอย่างรวดเร็วจนเหอเหวินอวี่ต้องถอยร่นอย่างต่อเนื่อง
สายตาของเป่ยไห่จ้องมองเย่เทียนอี้อย่างไม่ละสายตา
“เจ้าเด็กนี่น่าสนใจดีนะ”
เดิมทีข้าคิดว่า เย่เทียนอี้ผู้นี้อาจจะไม่มีอะไรโดดเด่นมากนัก
เพราะอย่างไรเสียเขาก็เพิ่งจะเข้ามาในสถาบันด้วยเส้นสาย บางทีตัวเขาเองอาจไม่มีความสามารถพอที่จะผ่านการประเมินของสถาบันหลวงเซิ่งหยางได้ แต่ต้องการมาที่สถาบันเพื่อพัฒนาตนเอง จึงต้องใช้วิธีนี้เข้ามา
แต่ทว่า…
จากที่เห็นในตอนนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะสามารถเอาชนะเหอเหวินอวี่ได้อย่างง่ายดาย
ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้ด้วยคุณสมบัติเมื่อครู่ หรือทักษะการต่อสู้ล้วนๆ ในตอนนี้ เขาก็เอาชนะเหอเหวินอวี่ได้อย่างง่ายดาย!
เหอเหวินอวี่ผู้นี้ก็ไม่ใช่นักรบธรรมดา เขาเก่งกาจไม่เบาเลยทีเดียว
แต่เย่เทียนอี้ผู้นี้…
ร่างกายของเขาดูจะแข็งแกร่งเกินไปหน่อย!
“หรือว่าเขาจะไม่ใช่เผ่ามนุษย์... แต่ก็คงจะเป็นเผ่ามนุษย์สินะ”
เป่ยไห่ครุ่นคิด!
โดยทั่วไปแล้ว การที่คนที่มีระดับพลังเท่ากันเอาชนะอีกฝ่ายด้วยร่างกายหรือพละกำลังได้ จะทำให้คนอื่นคิดโดยสัญชาตญาณว่าไม่ใช่เผ่ามนุษย์ แต่เป็นเผ่าอสูรที่มีความได้เปรียบในด้านนี้โดยกำเนิด!
แต่ เขาน่าจะเป็นเผ่ามนุษย์
(จบตอน)