บทที่ 2321 สังหาร
บทที่ 2321 สังหาร
บทที่ 2321 สังหาร
เจ้าประตูจางจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ไม่สำคัญ
อย่างไรเสียเย่เทียนอี้ก็เพียงต้องการเส้นผมของเขาเพียงเส้นเดียว
มีหรือที่เขา, เย่เทียนอี้, จะยอมให้เฒ่าผู้นี้สังหารตนเองได้จริงๆ?
“อืม… ท่านจ้าวแดนซิน เรื่องนี้ต้องวางแผนระยะยาว ว่ากันว่าเย่เทียนอี้ผู้นี้มีลูกไม้แพรวพราวนัก หากต้องการสังหารเขาอาจจะต้องจ่ายค่าตอบแทนไม่น้อย หรืออย่างน้อยก็ต้องมีแผนการที่รัดกุมเสียก่อน นี่มิใช่ความแค้นจากการสังหารบิดา ยิ่งมิใช่ความแค้นจากการสังหารบุตร ตระกูลไห่ที่บุตรชายถูกสังหารยังทนได้นานถึงเพียงนี้ ท่านจ้าวแดนซินทนไม่ได้รึ?”
เย่เทียนอี้ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
“ที่ท่านเจ้าประตูจางพูดก็ถูก ต้องโทษที่ข้าเป็นคนยอมให้มีสิ่งไม่ถูกต้องในสายตาไม่ได้”
เจ้าประตูจางตบไหล่เย่เทียนอี้
“ไม่เป็นไร ต่อไปหากมีโอกาส ผู้เฒ่าผู้นี้จะช่วยเจ้าอย่างแน่นอน”
“ขอบคุณท่านเจ้าประตูจาง เช่นนั้นผู้ใต้บังคับบัญชาขอตัว”
เจ้าประตูจางพยักหน้า “อืม ถอยไปเถอะ”
เย่เทียนอี้จึงจากไป
ให้ตายเถอะ!
ไม่ได้มาเลย!
ไม่มีโอกาสได้เส้นผมของเขามาเลยสักนิด
บางทีบนพื้นอาจจะมีเส้นผมอยู่ แต่ว่า…
เย่เทียนอี้จะไปค้นหาต่อหน้าเขาได้อย่างไรกัน
เมื่อเดินออกมาข้างนอก เย่เทียนอี้ก็หยุดยืนอยู่ตรงนั้น
สายตามองดูหญิงสาวหลายคนเดินเข้าไปในตำหนักใหญ่
“เฒ่าผู้นี้ ช่างรู้จักเล่นเสียจริง”
จากนั้นเย่เทียนอี้ก็เดินไปข้างหน้า
ทันใดนั้น ความสนใจของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่กองขยะกองหนึ่ง
ตำหนักใหญ่นี้มิใช่สถานที่ลับของเขา ปกติจะมีคนมาส่งอาหารและทำความสะอาด
ดังนั้น ขยะที่ทำความสะอาดในนี้จะมีเส้นผมของเขาหรือไม่?
มีสิ!
อีกทั้ง เส้นผมของเจ้าประตูจางผู้นี้เป็นสีขาว สังเกตเห็นได้ง่าย!
เย่เทียนอี้ยื่นมือออกไป เขาก็รวบกองขยะกองนั้นไปในทันที
แน่นอนว่าเขาจะคุ้ยขยะอยู่ที่นี่ไม่ได้ หากถูกพบจะอธิบายอย่างไร? พฤติกรรมนี้แปลกประหลาดเกินไป และเจ้าประตูจางที่อยู่ข้างในก็มีระดับพลังสูงถึงเพียงนั้น เขาต้องรับรู้ได้อย่างแน่นอน
จากนั้นเย่เทียนอี้ก็กลับไป
หลังจากกลับไปแล้วก็คุ้ยขยะอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พบเส้นผมของเจ้าประตูจางเข้าจริงๆ
“หึ”
เย่เทียนอี้เผยรอยยิ้มเย็นชา
“เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจเลย”
จากนั้นเขาก็เริ่มสร้างตุ๊กตาฝันร้ายในเรือนทันที
เหตุที่ต้องสร้างในเรือนก็เพราะจากที่นี่จะสามารถสังเกตได้ว่าเจ้าประตูจางจากไปแล้วหรือไม่
เผื่อว่าเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่อยู่กับพวกเจ้าสำนักกุ่ยอีเนี่ยน แล้วเกิดตายขึ้นมาอย่างกะทันหัน แผนของเย่เทียนอี้ก็จะล้มเหลว
ฟ้าเริ่มสาง
เย่เทียนอี้สร้างตุ๊กตาฝันร้ายเสร็จแล้ว
“น่าจะใกล้แล้วกระมัง”
แม้ว่าความตายที่เกิดจากตะปูดับเทพจะไม่เกิดขึ้นในทันที แต่ความเร็วในการเสียชีวิตนั้นรวดเร็วอย่างยิ่ง!
พิษจะแพร่กระจายไปทั่วร่างกายในรูปแบบที่ไม่อาจจินตนาการได้ในทันที
เฒ่าผู้นั้นน่าจะกำลังนอนอยู่กับหญิงสาวหลายคน
เย่เทียนอี้เดินไปยังที่แห่งนั้น พร้อมกับหยิบตะปูดับเทพออกมาแทงลงบนตุ๊กตาฝันร้ายทันที
ครั้นแล้ว เขาก็ปลดปล่อยพลังคุณสมบัติความมืดและแสงสว่างออกมา พร้อมกับกฎแห่งการสร้างสรรค์ ทำให้ตนเองอยู่ในสภาพที่ซ่อนเร้นปราณได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ด้วยระบบปลอมโฉม แม้เขาจะไม่ปลอมแปลงใบหน้า ก็สามารถเปลี่ยนแปลงหรือซ่อนเร้นปราณได้อย่างสมบูรณ์
เย่เทียนอี้เดินผ่านการคุ้มกันของเหล่าศิษย์ได้อย่างง่ายดาย และมาถึงนอกตำหนักใหญ่
เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังออกมาจากในตำหนักใหญ่
ที่เย่เทียนอี้ต้องมาแต่เช้าเช่นนี้ ก็เพราะว่าเขาต้องการแน่ใจว่าจะสังหารหญิงสาวเหล่านั้นได้ด้วย
แกร๊ก—
เย่เทียนอี้ผลักประตูเดินเข้าไป
เสียงดังมาจากห้องที่อยู่ลึกเข้าไปในตำหนักใหญ่ ขณะนี้มีเสียงข้าวของแตกกระจายดังออกมาจากข้างใน
เย่เทียนอี้เปิดใช้งานดวงตาแห่งสรรพชีวิต เพื่อหลีกเลี่ยงการไปสัมผัสกับกับดักอันตรายใดๆ แล้วจึงเดินเข้าไป
แกร๊ก—
เขาเปิดประตูออก
เจ้าประตูจางในตอนนี้ทั่วร่างเขียวคล้ำกำลังคลานอยู่บนพื้น ดูเหมือนว่าเขากำลังพยายามจะเอื้อมไปหยิบขวดหยกใบหนึ่งในตู้เก็บของในห้อง
แต่เขาไม่มีแม้แต่แรงจะลุกขึ้นยืน
ในห้องไม่มีผู้หญิงอยู่!
บางทีเจ้าประตูจางผู้นี้อาจจะระวังตัวเกินไป หลังจากเสร็จกิจแล้วเขาไม่ต้องการให้มีคนอื่นนอนอยู่ข้างหมอน บางทีอาจจะรู้สึกไม่ปลอดภัย
“ท่าน… ท่านจ้าวแดนซิน มาได้ถูกเวลา… เร็ว… รีบเข้า เอาขวดหยกบนตู้นั่น... มาให้ข้า”
เจ้าประตูจางพูดอย่างอ่อนแรง
เย่เทียนอี้อดชื่นชมในความร้ายกาจของศาสตราพิษเสวียนเทียนชิ้นนี้มิได้!
เย่เทียนอี้เดินเข้าไป แล้วหยิบขวดหยกใบหนึ่งขึ้นมา
“ใช่อันนี้หรือไม่?”
“ใช่… ใช่! อันนี้แหละ เร็ว… เร็วเข้า เอามาให้ผู้เฒ่าผู้นี้”
ตอนนี้ เจ้าประตูจางไม่มีเวลามาคิดแล้วว่าเหตุใดท่านจ้าวแดนซินถึงมาปรากฏตัวที่นี่
เขาต้องการมีชีวิตรอด
ให้ตายเถอะ!
เขาทั้งคนมึนงงไปหมดแล้ว!
เกิดอะไรขึ้น?
เหตุใดเขาถึงถูกพิษอย่างกะทันหัน?
ต่อให้ถูกพิษ ก็ควรจะมีเวลาให้เขาได้ตอบสนองบ้างสิ?
นี่จู่ๆ พิษก็กำเริบขึ้นมา รู้สึกว่าพิษได้แพร่กระจายไปทุกซอกทุกมุมของร่างกาย อวัยวะภายในถูกพิษกัดกร่อน
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?
เขาไม่เข้าใจ
จากนั้นเย่เทียนอี้ก็หยิบขวดหยกใส่เข้าไปในกระเป๋าของตนเองทันที
เจ้าประตูจางเบิกตากว้าง รูม่านตาหดเล็กลงอย่างรุนแรง
มุมปากของเย่เทียนอี้ยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเย็นชา
“เจ้า… เจ้า…”
เจ้าประตูจางชี้ไปที่เย่เทียนอี้อย่างอ่อนแรง
ในตอนนี้ เขาไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อย!
พิษนี้ น่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว!
ตอนนี้เขาใกล้จะตายแล้ว
โอสถในขวดหยกนั้น ไม่ได้ช่วยชีวิตเขาได้ เพียงแค่ช่วยยื้อเวลาได้เล็กน้อยเท่านั้น
“ท่านเจ้าประตูจาง ถูกพิษแล้วก็อย่าดิ้นรนอีกเลย ไม่มีความจำเป็นแล้ว”
เย่เทียนอี้ยิ้มพลางกล่าว
“เป็นเจ้า…”
ฉัวะ—
เย่เทียนอี้ฟันดาบลงไปที่ศีรษะของเขาทันที
แม้ว่าระดับพลังของเจ้าประตูจางผู้นี้จะสูงมาก ร่างกายของเขาก็แข็งแกร่งมาก ทว่าเย่เทียนอี้กลับใช้คมดาบไร้เทียมทาน
บางทีหัวใจนิรันดร์อาจจะได้ผลดีกว่า แต่เย่เทียนอี้ไม่อยากยืดเยื้อ
สังหารเขาโดยตรง!
ขี้เกียจจะพูดมากอีกสักคำ!
หลังจากที่เจ้าประตูจางถูกสังหาร วิญญาณก็ลอยออกมาคิดจะหนีไป
ทว่าในสภาพวิญญาณ เขากลับไม่อาจหนีไปได้ เพราะกฎแห่งวิญญาณของเย่เทียนอี้เชี่ยวชาญในการจัดการกับสิ่งเหล่านี้
ในสถานการณ์ปกติ ผู้แข็งแกร่งระดับนี้ วิญญาณของเขาก็จะแข็งแกร่งมาก หากคิดจะหนี เย่เทียนอี้ก็อาจจะรั้งไว้ไม่ได้จริงๆ!
แต่ว่า มีกฎแห่งวิญญาณอยู่ เขาก็ไม่กังวล!
นี่ก็เป็นหนึ่งในความมั่นใจของเย่เทียนอี้
กฎแห่งวิญญาณดูดกลืนวิญญาณของเขามาอย่างง่ายดาย!
และแล้วเจ้าประตูจาง ผู้แข็งแกร่งขอบเขตราชันย์เทพบรรพกาล ก็ได้กลายเป็นหุ่นเชิดในธงสะกดวิญญาณของเย่เทียนอี้
เย่เทียนอี้ทำความสะอาดที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว
จากนั้นก็เก็บป้ายประจำตัวและเสื้อคลุมของเจ้าประตูจางไว้เป็นของตนเอง
ในชั่วพริบตาต่อมา พลังของระบบปลอมโฉมก็ปลดปล่อยออกมา เย่เทียนอี้ก็กลายเป็นเจ้าประตูจาง!
ตอนนี้ เขาได้กลายเป็นเจ้าประตูของประตูที่แปดแล้ว!
สิ่งที่เขาต้องการบรรลุก็ทำสำเร็จแล้ว
“น่าเสียดาย หากสามารถสืบทอดความทรงจำของเขาได้ด้วยก็คงจะดี”
แต่ไม่เป็นไร…
ตอนนี้เขาคือเจ้าประตูจาง ที่นี่คือถิ่นของเขา เขาจะไปที่ไหนก็ได้ ไม่มีใครสังเกตเห็น!
ยอดเขาภูตโลหิตทั้งหมดนอกจากเขาแล้ว ก็อาจจะมีหญิงสาวอยู่บ้าง คนอื่นๆ ล้วนอยู่ที่อื่นในประตูที่แปด
“ของดีไม่น้อย”
เย่เทียนอี้เก็บของของเขาทั้งหมด
กระทั่งมีโอสถระดับเก้าอยู่หลายเม็ด
ส่วนวิชามาร เขาจะเก็บไว้ก่อน เพื่อไม่ให้การปลอมตัวเกิดช่องโหว่
จากนั้นเย่เทียนอี้ก็เดินออกไป
เขาปลดปล่อยดวงตาแห่งสรรพชีวิต เริ่มค้นหาสถานที่ที่เจ้าประตูจางซ่อนของดีเอาไว้
(จบตอน)