บทที่ 2251 ระบบชี้เป็นชี้ตาย

บทที่ 2251 ระบบชี้เป็นชี้ตาย

ร้านอาหารแห่งหนึ่งนอกสถาบันเทพสงคราม

ม่อไป๋สวมหมวกแก๊ปนั่งอยู่มุมหนึ่ง

หลังจากเซียวซีหลิงเดินเข้ามาแล้วมองอยู่ครู่หนึ่ง ก็เดินเข้าไปหา

"เหตุใดเจ้าจึงมาหาข้าอีก?"

เซียวซีหลิงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ม่อไป๋เงยหน้าขึ้น ยิ้มให้เซียวซีหลิง

"ซีหลิง เหตุใดจึงทำสีหน้าราวกับข้าเป็นศัตรูเช่นนั้นเล่า? นั่งก่อนสิ ข้าสั่งอาหารไว้แล้ว"

"ไม่จำเป็น เจ้ามีธุระอันใดก็ว่ามาเถิด"

ม่อไป๋จึงยิ้มแล้วกล่าวว่า "เย่เทียนอี้กลับมาแล้วมิใช่หรือ? ข้าอยากขอให้เจ้าช่วยสักเรื่อง"

"ไม่"

เซียวซีหลิงปฏิเสธโดยตรง

"บุญคุณที่ข้าติดค้างเจ้าก็ได้ชดใช้ไปหมดแล้ว ดังนั้นโปรดอย่ามารบกวนข้าอีก"

พูดจบ เซียวซีหลิงก็เตรียมจะเดินจากไป

"ซีหลิงเอ๋ย หากเจ้าไม่ยอม เช่นนั้นข้าก็คงทำได้เพียงเปิดโปงเรื่องราวในอดีตของเจ้าให้ทุกคนได้รู้"

ม่อไป๋กล่าวเสียงเรียบ

แกร็ก!

เซียวซีหลิงกำหมัดแน่น นางหันกลับมาทันที

"เจ้าคนสารเลว!"

นางจ้องม่อไป๋ด้วยความโกรธเกรี้ยว

ม่อไป๋ยิ้มมองเซียวซีหลิง กล่าวว่า "ครั้งสุดท้าย ข้ารับรอง"

"เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะป่าวประกาศที่อยู่ของเจ้าให้ทุกคนได้รู้?"

เซียวซีหลิงพูดด้วยความโกรธ

"ฮ่าๆๆ ข้าไม่กลัวเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว เจ้าคิดว่าต่อให้เจ้าป่าวประกาศออกไป จะมีผู้ใดหาข้าพบได้หรือ?"

เซียวซีหลิงสูดหายใจเข้าลึกๆ

"ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ นี่เป็นครั้งสุดท้าย!"

เซียวซีหลิงกล่าว

"อืม ครั้งสุดท้าย"

...

อีกด้านหนึ่ง เย่เทียนอี้นอนอยู่ในห้องของเขาที่บ้านของตวนมู่ซวน

เวลาก็มาถึงเที่ยงคืน

"ติ๊ง... ขอแสดงความยินดี ท่านได้เปิดใช้งานระบบใหม่ 【ระบบชี้เป็นชี้ตาย】"

เย่เทียนอี้เลิกคิ้ว

"ในที่สุดก็มาจนได้"

จากนั้นเย่เทียนอี้ก็ตรวจสอบระบบใหม่

【ระบบชี้เป็นชี้ตาย】: ระบบใหม่ ในช่วงเวลาที่ระบบนี้ทำงานอยู่ หากความคิดในใจของโฮสต์คือการต้องการสังหารอีกฝ่าย การโจมตีทั้งหมดของโฮสต์ตราบใดที่โจมตีโดนศัตรู จะทำการสังหารทันที ระยะเวลาทำงานของระบบ: 3 วัน

"ไม่ได้เจอกันนานนะสหายเก่า เจ้ายังคงยอดเยี่ยมเหมือนเดิม"

เย่เทียนอี้ยิ้ม

ระบบนี้ยังคงทรงพลังมาก ตราบใดที่เย่เทียนอี้ต้องการฆ่าคนผู้นี้ ต่อให้เย่เทียนอี้แค่ดีดหน้าผากอีกฝ่าย ก็สามารถสังหารได้ในพริบตา

ทรงพลัง!

จากนั้นเย่เทียนอี้ก็นั่งลงแล้วเริ่มฝึกฝน

ประมาณสองชั่วโมงต่อมา

ในห้อง ตวนมู่ซวนพลันลืมดวงตางดงามของนางขึ้น

"มาแล้ว"

นางลุกขึ้นยืน มองไปนอกหน้าต่าง

"หืม?"

จากนั้น นางก็เห็นร่างของเย่เทียนอี้เดินออกไปแล้ว

ฟุ่บ—

ตวนมู่ซวนรีบพุ่งตามออกไปทันที

"น่าจะเป็นผู้ที่มาเพื่อแก้แค้น" ตวนมู่ซวนกล่าวกับเย่เทียนอี้

เย่เทียนอี้กล่าวว่า "เจ้าอยู่ที่นี่คอยคุ้มครองเสี่ยวเสี่ยวกับหลิงเอ๋อร์ให้ดี คนกลุ่มนี้ข้าจัดการเอง"

"เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่? ไม่แน่ว่าจะมีผู้ฝึกตนขอบเขตราชันย์เทพบรรพกาล แต่...ขอบเขตเทวะแท้จริงกับขอบเขตเทพเจ้าต้องมีแน่นอน"

เย่เทียนอี้กล่าวว่า "วางใจเถิด ไม่มีปัญหา"

"ได้!"

ตวนมู่ซวนก็ถือว่าเคยอยู่กับเย่เทียนอี้มาพักหนึ่งแล้ว สำหรับเย่เทียนอี้ นางรู้ว่าเขาลึกลับและเก่งกาจมาก!

ในเมื่อเย่เทียนอี้พูดเช่นนี้แล้ว นางก็ยอมเชื่อใจเขา

จากนั้นตวนมู่ซวนก็เดินกลับเข้าไป

เย่เทียนอี้มองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้าแล้วกล่าวว่า "ทุกท่าน ในเมื่อมาแล้วก็อย่าซ่อนตัวอยู่เลย ออกมาเถอะ"

"เจ้าเป็นเด็กน้อยมาจากที่ใด?"

ชายชราคนหนึ่งเลิกซ่อนตัว ปรากฏกายขึ้นไม่ไกลจากเบื้องหน้าของเย่เทียนอี้

"เจ้าเด็กน้อยขอบเขตสามวิญญาณจงไสหัวไป! ที่นี่ไม่มีที่ให้เจ้าพูดจา! ให้ตวนมู่ซวนแห่งหอสังหารออกมาพบข้า!"

ชายชราคนนั้นตวาดเสียงเย็น

ที่นี่คือเมืองใหญ่ ตามหลักการแล้วพวกเขาจะไม่ลงมือที่นี่ เพราะผลกระทบจะใหญ่หลวงเกินไป

จักรพรรดินีหวงเหลียนเคยกล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า นักรบมีบุญคุณความแค้น สามารถไปต่อสู้กันในห้วงมิติได้ หากทำให้ผู้บริสุทธิ์ได้รับบาดเจ็บล้มตายและเกิดความเสียหายอย่างใหญ่หลวง ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก

แชะ—

เย่เทียนอี้จุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง

"เฮ้อ... หากต้องการพบประมุขหอ เช่นนั้นพวกท่านก็ต้องผ่านด่านของข้าไปให้ได้เสียก่อน"

ในขณะนั้น ด้านข้างก็มีคนปรากฏตัวขึ้นอีกคนหนึ่ง

"ประมุขตระกูลหวัง จะเสียเวลาไปกับเจ้าขยะขอบเขตสามวิญญาณนี่ทำไม? ลงมือสังหารมันเสียก็สิ้นเรื่อง!"

"ประมุขตระกูลหลิว ท่านก็มาด้วยหรือ?"

พวกเขาสบตากัน

"ก่อนหน้านี้หอสังหารได้ลอบสังหารบุตรชายคนที่สามของข้า ความแค้นนี้หากไม่ได้ชำระสาบานว่าจะไม่ขอเป็นคน!"

ประมุขตระกูลหลิวแค่นเสียงเย็น

ประมุขตระกูลหวังก็กล่าวเสียงเย็นเช่นกัน "เพียงแต่ไม่คิดว่า ประมุขหอสังหารผู้ยิ่งใหญ่จะอาศัยอยู่ในนครจันทราเทพแห่งเดียวกับพวกข้า!"

"ตวนมู่ซวน เจ้าก็นับเป็นยอดฝีมือผู้หนึ่ง คิดจะหลบซ่อนตัวเป็นเต่าในกระดองเช่นนั้นรึ? ประมุขหอสังหารผู้ยิ่งใหญ่มีปัญญาเพียงเท่านี้เองหรือ?"

ประมุขตระกูลหลิวกล่าวว่า "อย่าเสียเวลาเลย ฆ่าเจ้าเด็กนี่ทิ้งเสีย แล้วเข้าไปหาตวนมู่ซวน"

"ได้!"

จากนั้นนัยน์ตาของพวกเขาก็แข็งกร้าวขึ้น ในที่มืด มีคนหนึ่งพุ่งเข้าหาเย่เทียนอี้โดยตรง

เย่เทียนอี้ก้มลงเก็บก้อนหินขึ้นมาก้อนหนึ่ง แล้วเดาะเล่นในมือ จากนั้นก็ขว้างไปทางคนผู้นั้น

"ชิ—"

ยอดฝีมือที่พุ่งเข้ามาคนนั้นอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะออกมา

เจ้าคนผู้นี้ เป็นคนโง่เขลาหรืออย่างไร?

ขว้างก้อนหินใส่เขา?

กระทั่งการขว้างหินก้อนนี้ ยังไม่ได้ใช้พลังวิญญาณแม้แต่น้อย

สำหรับยอดฝีมือขอบเขตเจ็ดวิญญาณเช่นเขาแล้ว นี่ก็เป็นเพียงแค่ฝุ่นผงในอากาศเท่านั้น

ดังนั้น เขาจึงไม่ได้หลบเลยแม้แต่น้อย มือขวากลายเป็นกรงเล็บพุ่งเข้าหาเย่เทียนอี้

แกร็ก—

จากนั้นก้อนหินก้อนนั้นก็กระทบร่างของเขา

ไม่มีใครสนใจก้อนหินที่ถูกขว้างมาโดยไม่ได้ใช้พลังวิญญาณเลยแม้แต่น้อย

บนตึก ตวนมู่ซวนก็ถึงกับตะลึงไปเล็กน้อย

นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?

เย่เทียนอี้คิดจะทำสิ่งใด?

จนกระทั่งก้อนหินก้อนนั้นกระทบร่างของคนที่พุ่งเข้ามา...

ร่างของคนผู้นั้นก็ร่วงหล่นจากกลางอากาศ กระแทกพื้นอย่างแรง

"ห๊ะ?"

ทุกคนต่างตกตะลึง

พวกเขามองดูคนที่กระแทกพื้นแล้วนอนแน่นิ่งไม่ไหวติง

"ฝู กุ้ย?" ประมุขตระกูลหลิวลองเรียกชื่อ

ทว่ากลับไม่มีการตอบสนองใดๆ กลับมา

จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกไป ร่างของฝู กุ้ยที่นอนอยู่บนพื้นก็ถูกเขาดูดเข้ามาในมือ

"ตายแล้ว?"

เขามองดูฉากนี้ด้วยความไม่เชื่อสายตา

"อะไรนะ?"

คนอื่นๆ ก็เบิกตากว้างเช่นกัน

"ตายได้อย่างไร?"

พวกเขาไม่เข้าใจเลย

จากนั้นพวกเขาก็หันไปมองเย่เทียนอี้อีกครั้ง

เย่เทียนอี้ก้มลงเก็บก้อนหินขึ้นมาอีกสองสามก้อน

"นี่มันเป็นวิชามารอันใดของเจ้า?"

พวกเขามองเย่เทียนอี้ด้วยแววตาที่หรี่เล็กลง

มนุษย์มักจะหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้จัก

พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดคนขอบเขตเจ็ดวิญญาณถึงถูกก้อนหินธรรมดาๆ ขว้างใส่แล้วตายได้?

สิ่งที่พวกเขารู้ก็คือ การตายของคนผู้นี้ต้องไม่เกี่ยวข้องกับตัวก้อนหินโดยตรงอย่างแน่นอน

ตวนมู่ซวนเองก็งุนงงไปหมด

เย่เทียนอี้ผู้นี้มักจะสร้างปรากฏการณ์ที่ยากจะหยั่งถึงได้เสมอ

"มาสิ"

เย่เทียนอี้เดาะก้อนหินในมือพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ข้าไม่เชื่อว่าจะสังหารเจ้าไม่ได้!"

นัยน์ตาของประมุขตระกูลหวังแข็งกร้าวขึ้น!

เขาไม่ได้ลงมือโดยตรง แต่ปลดปล่อยแรงกดดันอันทรงพลังของตนเองเข้าใส่เย่เทียนอี้

เขาต้องการจะใช้แรงกดดันอันแข็งแกร่งของขอบเขตเทพเจ้าเพื่อบดขยี้คนขอบเขตสามวิญญาณให้แหลกสลาย

ทว่า...

แรงกดดันอันแข็งแกร่งของเขากลับถูกตวนมู่ซวนสลายไปโดยตรง

แม้การรับมือยอดฝีมือเหล่านี้พร้อมกันจะเป็นเรื่องยาก แต่แค่ช่วยต้านทานแรงกดดันให้เล็กน้อยก็ยังไม่นับว่าเป็นปัญหา

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว—

จากนั้นเย่เทียนอี้ก็ขว้างก้อนหินใส่พวกเขาอย่างต่อเนื่อง

"รีบหนี!"

(จบตอน)