TWO Chapter 235 การประชุมการปกครองและการทหาร

TWO Chapter 235 การประชุมการปกครองและการทหาร

หลังจากคำนับทักทายเขา เจ้าซีฮูก็รายงานว่า “เรียนท่านลอร์ด พวกโจรที่พยายามจะหลบหนี ได้ถูกสังหารทั้งหมดแล้วขอรับ!”

โอหยางโชวพยักหน้า “ขุนพลเจ้า เจ้าทำงานได้ดีมาก ทำลายสิ่งกีดขวางได้ถึง 2 แห่ง และยังล่อกองกำลังของพวกเขาออกมาได้กว่าครึ่ง เจ้าสมควรได้รับรางวัล!”

“มันเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว ข้าไม่สมควรได้รับรางวัลใดๆ!” เจ้าซีฮูตื่นเต้นเล็กน้อย

โอหยางโชวโบกมือ แล้วนำคู่มือเทคนิคลับเพลงกระบี่หวู่ฮูที่เขาได้รับออกมา แล้วมอบมันให้กับเจ้าซีฮู พร้อมกล่าวว่า “ข้าจะตอบแทนเจ้าด้วยคู่มือเทคนิคลับฉบับนี้ ข้าหวังว่าเจ้าจะตั้งใจฝึกฝนมันเป็นอย่างดี และกลายเป็นเสือให้กับกองทัพของเรา”

เจ้าซีฮูรับเอาคู่มือเทคนิคลับมาด้วยอารมณ์ที่ลึกซึ้ง เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง แล้วกล่าวว่า “ของคุณท่านลอร์ด!”

โอหยางโชวหยิบกล่องเงินออกมาจากถุงเก็บของของเขาอีก 1 ใบ แล้วกล่าวว่า “แบ่งมันให้กับทหารของเจ้า พวกเขาสมควรจะได้รับมัน!”

“ขอรับท่านลอร์ด!”

หลังจากที่เขาได้ให้รางวัลเจ้าซีฮูแล้ว พวกเขาก็เดินทางกลับ

……………………………………………………………………………

ไกอา ปีที่ 1 เดือนที่ 9 วันที่ 25 ช่วงบ่าย

โอหยางโชวได้นำกองกำลังของเขากลับมาถึงเมืองซานไห่

เมื่อกลับมาถึง เขาได้ส่งเชลยและทรัพยากรทั้งหมดให้กรมกิจการทหารและกรมกิจการภายใน เพื่อให้พวกเขาดำเนินการต่อไป

ฝ่ายกิจการทหารรับหน้าที่ตรวจสอบเชลย และประหารผู้ที่ชั่วร้าย เหล่าโจรที่เหลือจะถูกจัดให้อาศัยอยู่นอกเมืองชั่วคราวโดยฝ่ายทะเบียน สำหรับโจรกลุ่มนี้ โอหยางโชวมีแผนอื่นสำหรับพวกเขา

กลับไปที่คฤหาสน์ของลอร์ด โอหยางโชวนำกล่องเงิน 2 ใบ และกล่องเพชรพลอยมอบให้กับฉีสือ เธอจะรับผิดชอบในการจัดเก็บพวกมันในคฤหาสน์ของลอร์ด

แน่นอนว่าเขาไม่ลืมบอกให้เธอเตรียมขนมหวานให้กับเซว่เอ๋อด้วย

สำหรับกล่องทองคำที่เหลืออีก 2 ใบ โอหยางโชวนำเหรียญทองออกมารวมกับที่เขามี และเมื่อรวมกับที่โอหยางโชวยึดได้จากโจรภูเขาทั้งหมดแล้ว ในถุงเก็บของของโอหยางโชวตอนนี้ มีเงินอยู่ทั้งสิ้น 31,000 เหรียญทอง

หลังจากจัดการเรื่องปลีกย่อยต่างๆ โอหยางโชวก็หยิบรางวัลใหญ่จากการโจมตีของเขาในครั้งนี้ออกมา นั่นก็คือ เหรียญการอัญเชิญระดับกษัตริย์

โอหยางโชวเปิดใช้งานเหรียญ และแสงสีขาวก็เปล่งออกมา จากนั้น ขุนพลหนุ่มขี่ม้าสีขาวก็ปรากฎตัวขึ้น

“แจ้งเตือนระบบ : ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นฉีเยว่หวู่ยี่ สำหรับการประสบความสำเร็จในการอัญเชิญบุคคลทางประวัติศาสตร์ระดับกษัตริย์ ลั้วซีสิน, รางวัลพิเศษ : คะแนนชื่อเสียง 50 แต้ม”

เมื่อเขาเห็นโอหยางโชว ขุนพลหนุ่มก็ลงจากหลังม้า คุกเข่าลงกับพื้น แล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ขุนพลลั้วซีสิน คำนับท่านลอร์ด!”

ลั้วซีสินเป็นขุนพลภายใต้จางสูเถาในสมัยราชวงศ์สุ่ย เริ่มเข้าสู่กองทัพครั้งแรกในระหว่างการจราจลของชาวนา โดยอยู่ในกองทัพหวู่กาง และเขาก็ได้เป็นผู้บัญชาการกองทัพหลังจากนั้น แต่เขาก็ถูกจับเมื่อได้ต่อสู้กับหวังซีกง

ในขณะที่เขาพ่ายแพ้หวังซีกง เขาก็ได้นำกองทัพของเขาไปสวามิภักดิ์ต่อราชวงศ์ถัง และได้รับตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพเซี่ยโจวเตาเหิง เขาใช้หอกของเขาสังหารหวังซวนหยินในการยึดประสาทเฉียนจิน และช่วยให้หลี่ซีเหมินนำความสงบสุขกลับมาสู่ลั้วหยาง จากนั้น เขาก็ได้รับตำแหน่งผุ้ควบคุมเจียงโจว และเป็นองครักษ์ของลอร์ด

เมื่อเทียบกับบุคคลทางประวัติศาสตร์อื่นๆ เขาอายุไม่มากนัก เขาเข้าร่วมกับกองทัพตั้งแต่อายุ 14 ปี และถูกจับเมื่ออายุเพียง 19 ปี หลังจากที่ทำผลงานแล้ว เขาก็ถูกสังหารโดยหลิวเฮ่ยถา ในขณะที่อายุเพียง 23 ปีเท่านั้น

เขาเป็นคนที่มีพรสวรรค์มาก แต่น่าเศร้าที่เขาเสียชีวิตเร็วเกินไป ถ้าไม่อย่างนั้น เขาอาจจะได้เป็นขุนพลที่มีชื่อเสียงอย่างมากในยุคของเขา

โอหยางโชวยินดีเป็นอย่างยิ่ง เขาก้าวไปข้างหน้า แล้วประคองลั้วซีสินลุกขึ้น  “ท่านขุนพลลุกขึ้นเถิด!”

หลังจากที่เขาลุกขึ้น โอหยางโชวก็ตรวจสอบสถานของเขา

ชื่อ : ลั้วซีสิน(ระดับกษัตริย์)

อัตลักษณ์ : ขุนพลแห่งเมืองซานไห่

อาชีพ : นายทหารขั้นสูง

ความจงรักภักดี : 80

ความเป็นผู้นำ : 70

กำลัง : 85

สติปัญญา : 50

การเมือง : 35

ลักษณะพิเศษ : ความกล้า(พลังต่อสู้ของกองกำลังเพิ่มขึ้น 20%), การพุ่ง(ความเร็วในการเคลื่อนที่ของกองกำลัง เพิ่มขึ้น 20%)

ฝึกฝน : เพลงหอกป้าหวัง

อุปกรณ์ : หอกเหล็กกล้าป้าหวัง

การประเมิน : ลั้วซีสินสามารถใช้เป็นได้ทั้งทหารแนวหน้าหรือองครักษ์, ปฏิบัติการกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด, ไม่มีญาติสนิท, ไม่ยึดติดกับสิ่งใด

สำหรับโอหยางโชวแล้ว การมาถึงของลั้วซีสินนี้ เปรียบดั่งพรจากสวรรค์ เขากำลังกังวลเรื่องที่มีขุนพลไม่เพียงพอสำหรับการขยายกองทัพ แต่ด้วยการมาของเขานี้ มันได้ช่วยแก้ปัญหาให้กับเขาได้ครึ่งทางแล้ว

เนื่องจากมันเย็นมากแล้ว พวกเขาถึงไม่ได้พูดคุยกันมากนัก โอหยางโชวแนะนำเขาให้กับเก่อหงเหลียง และบอกให้เขาเก่อหงเหลียงช่วยดูแลเขา สำหรับตำแหน่งและหน้าที่ของเขา มันจะถูกกล่าวถึงในวันพรุ่งนี้

ระหว่างมื้อค่ำ โอหยางโชวถามซ่งเจี๋ยว่า “การสร้างนิกายกระบี่ตงหลี่เป็นอย่างไรบ้าง?”

“มันเกือบจะเสร็จแล้ว และพวกเราก็จะจัดพิธีเปิดในวันที่ 1 ของเดือนที่ 10 นี้” ซ่งเจี๋ยกล่าวอย่างตื่นเต้น

โอหยางโชวพยักหน้าและหัวเราะ “โอ้ว ข้าคงต้องเรียกเจ้าว่า ท่านผู้นำนิกายซ่งตั้งแต่ตอนนี้เลยซินะ ใครระหว่างพิธีเปิด ข้าจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้กับเจ้า”

ดวงตาของซ่งเจี๋ยเปล่งประกาย ด้วยฐานะของโอหยางโชว ของขวัญของเขาจะต้องเป็นอะไรที่พิเศษมากแน่ๆ เธอรีบเขาทันที “ของขวัญอะไรหรือ?”

“เจ้าจะได้รู้เมื่อถึงเวลาดังกล่าว” โอหยางโชวเก็บมันเป็นความลับ

“ชิ ก็ได้ ไม่ต้องบอกข้าก็ได้!”

…………………………………………………………………………….

ไกอา ปีที่ 1 เดือนที่ 9 วันที่ 26, เวลา 10.00 น.

ขณะที่กรมทหารที่ 1 และ 3 ไม่ได้กลับมา โอหยางโชวจัดการประชุมการปกครองและการทหารประจำเมืองซานไห่ นี่เป็นครั้งแรกที่เมืองซานไห่จัดการประชุมเช่นนี้ เนื่องจากกิจการทหารและการปกครองถูกแยกออกจากกัน ดังนั้น การประชุมในครั้งนี้จึงมีความสำคัญเป็นอย่างมาก

ทุกคนที่เข้าร่วมการประชุมเป็นระดับหัวหน้าฝ่ายหรือสูงกว่านั้น สำหรับนายทหารที่เข้าร่วม ต้องเป็นระดับนายพันหรือสูงกว่านั้น นอกจากนี้ โอหยางโชวยังให้กลุ่มผู้เชี่ยวชาญมาเข้าร่วมการประชุมด้วย

ในระหว่างเดือนที่ 9 โอหยางโชวใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ภายนอก และไม่มีเวลาสำหรับการจัดการดินแดนของเขามากนัก โชคดีที่เหล่าเจ้ากรมอยู่ที่นี่ และคอยจัดการเรื่องต่างๆให้เขา แต่มันก็ยังไม่มีความสำเร็จใดๆปรากฎขึ้น

ขณะที่โอหยางโชวยุ่งอยู่กับการทหาร นอกเหนือจากการต่อสู้แล้ว เขาใช้เวลาว่างในการคิดแผนสำหรับอนาคตและยุทธศาสตร์ของดินแดน

ในขณะที่ดินแดนขยายตัวอย่างต่อเนื่อง และมีกลุ่มผู้เล่นมาเข้าร่วมอย่างต่อเนื่อง ภายนอกนั้น เมืองซานไห่ดูมั่นคั่งและมั่นคงมาก แต่ภายใน กลับมีปัญหามากมาย ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดก็คือ การไม่มีทิศทางของเป้าหมายทางยุทธศาสตร์ที่ชัดเจน

ดังนั้น โอหยางโชวจึงจัดการประชุมในครั้งนี้ เพื่อรับฟังความคิดเห็นของคนอื่นๆ

โอหยางโชวกล่าวว่า “เจ้ากรมฟ่าน บอกสถานการณ์คร่าวๆของดินแดนให้พวกเรารับรู้ที”

“ขอรับท่านลอร์ด!” ฟ่านจงหยานลุกขึ้น แล้วกล่าวว่า “จนถึงวันนี้ นอกเหนือจากเมืองซานไห่แล้ว เรายังมีเมืองสาขาของดินแดนอีก 8 แห่ง ซึ่งเป็นเมืองขนาดกลาง 4 แห่ง และเมืองขนาดเล็กอีก 4 แห่ง เราได้ครอบครองพื้นที่ครึ่งหนึ่งของแอ่งเหลียนโจวแล้ว ซึ่งส่วนใหญ่จะครอบคลุมพื้นที่ทางฝั่งตะวันออกและตะวันตก สำหรับประชากร เมืองซานไห่มีประชากรทะลุ 80,000 คนแล้ว และประชากรทั้งหมดรวมเมืองสาขาก็มีทะลุ 240,000 คนแล้ว”

“สำหรับการเงิน เมืองเป่ยไห่, เมืองฉิวซุ่ย และเมืองมิตรภาพ สามารถอยู่ด้วยตัวเองได้ และระดับรายได้ของพวกเขาก็มีเสถียรภาพมาก แต่เมืองสาขาใหม่ของดินแดนทั้ง 5 แห่ง ยังคงต้องได้รับการช่วยเหลือจากรัฐบาล โดยเฉพาะเมืองเทียนเฟิง ซึ่งต้องเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายครึ่งหนึ่งในการสร้างถนนเทียนไห่ พวกเขาต้องการความช่วยเหลือทางการเงินและทุนสนับสนุนจำนวนมาก”

หลังจากฟ่านจงหยานกล่าวจบและถอยกลับไป เก่อหงเหลียงที่เป็นตัวแทนของกองทัพก็ลุกขึ้น แล้วกล่าวว่า “เรียนท่านลอร์ด ใช้เมืองซานไห่เป็นหลัก รวมเมืองฉิวซุ่ย, เมืองเป่ยไห่ และเมืองมิตรภาพแล้ว ดินแดนของเรามีประชากรมากกว่า 200,000 คนแล้ว ขณะที่กำลังทหารทั้งหมดของเรามีเพียงแค่ 15,000 นายเท่านั้น ข้าแนะนำให้เราขยายกองทัพอีกครั้ง”

ตามที่เขาคาดหวัง คำแนะนำของเก่อหงเหลียงเป็นสิ่งที่เขาต้องการจะได้ยิน

โอหยางโชวพยักหน้า “ข้อเสนอของท่านยอดเยี่ยม มันเป็นเวลาที่เหมาะสมที่เราจะขยายกองทัพจริงๆ เจ้าซีฮู!”

“ท่านลอร์ด!” เจ้าซีฮูก้าวออกมา

“ให้กองพันทหารป้องกันเมือง, กองพันทหารโล่กระบี่ 2 กองพัน และกองพันทหารธนู 1 กองพัน ที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่ มาจัดตั้งเป็นกรมทหารป้องกันเมืองซานไห่ เจ้าจะรับตำแหน่งรักษาการผู้การ และเมื่อเจ้าเลื่อนเป็นนายทหารขั้นกลางแล้ว เจ้าจะได้รับตำแหน่งอย่างเป็นทางการ!”

“ขอบคุณท่านลอร์ด!” เจ้าซีฮูรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

“ในขณะที่ค่ายทิศตะวันตกและตะวันออกได้ขยับออกไปข้างนอก มันยากที่พวกเขาจะกลับมาปกป้องเมืองได้ทันเวลา ดังนั้น เมื่อเทียบกับกองพันทหารป้องกันเมือง กรมทหารป้องกันเมืองจึงเหมาะสมกว่ามาก นอกเหนือจากหน้าที่ในการดูแลกำแพงและประตูเมืองแล้ว พวกเขายังต้องรับผิดชอบในการป้องกันชายแดนที่ใกล้กับเมืองซานไห่อีกด้วย กรมทหารนี้จะประกอบไปด้วย กองพันทหารโล่กระบี่ 2 กองพัน, กองพันทหารธนู 2 กองพัน และกองพันทหารม้า 1 กองพัน ส่วนกองร้อยทหารหน้าไม้ พวกเขาจะถูกย้ายไปขึ้นกับกองพันเครื่องกลพระเจ้าแทน”

“ขอรับท่านลอร์ด!” เจ้าซีฮูรู้สึกได้ถึงความรับผิดชอบที่หนักขึ้นบนไหล่ของเขา

“จางต้าหนิว! ฮูยี่เปียว!”

“ท่านลอร์ด!” นายทหารทั้ง 2 ก้าวออกมาพร้อมกัน

“กองพันทหารป้องกันเมืองฉิวซุ่ย และเมืองมิตรภาพ ทั้ง 2 ก็จะกลายเป็นกรมทหารเช่นกัน โดยพวกเจ้าทั้ง 2 จะได้รับตำแหน่งรักษาการณ์ผู้การ” โอหยางโชวจัดการระบบทหารป้องกันเมืองทั้งหมด

“ขอบคุณท่านลอร์ด!”

หลังจากจัดการกองกำลังป้องกันเมืองแล้ว โอหยางโชวก็ตะโกนต่อว่า “หวังเฟิง!”

“ท่านลอร์ด!”

“กองพันทหารองครักษ์ จะได้เลื่อนเป็นกรมทหารองครักษ์ โดยเจ้าจะรับตำแหน่งผู้การ จำเอาไว้ว่า ไม่จำเป็นต้องสร้างกรมทหารให้เร็วจนเกินไป หลังจากกรมทหารถูกจัดตั้งเสร็จสิ้นแล้ว ความแข็งแกร่งโดยรวมของกองกำลังจะเพิ่มขึ้น ถือโอกาสนี้จัดรูปแบบซะ” หวังเฟิงได้เลื่อนเป็นนายทหารขั้นกลาง ในระหว่างการสู้รบที่สันเขาเอ้อซี ซึ่งเป็นการช่วยแก้ปัญหาให้โอหยางโชวอย่างมาก

“ขอรับท่านลอร์ด!”

เมืองซานไห่ในตอนนี้ มีทั้งกรมทหารป้องกันเมืองและกรมทหารองครักษ์ บอกกับความช่วยเหลือของกองพันเครื่องกลพระเจ้า จึงไม่มีอะไรที่เขาจะต้องเป็นห่วงอีก

โอหยางโชวมองไปที่ลั้วซีสินที่อยู่ข้างๆเก่อหงเหลียง “ลั้วซีสิน!”

“ท่านลอร์ด!” เมื่อวานนี้ ลั้วซีสินได้ทำความคุ้นเคยกับโครงสร้างของเมืองซานไห่แล้ว ตอนนี้ เขาจึงดูมั่นใจมาก

“ท่านจะได้เป็นผู้ดูแลกรมทหารที่ 4 ซึ่งจะเป็นกรมทหารม้าเกราะเบา ท่านจะได้รับม้าศึกฉิงฟู่ และตั้งกรมทหารอยู่ที่ค่ายทิศตะวันตก ท่านยังจะได้รับตำแหน่งรองผู้บัญชาการค่าย และผู้การแห่งกรมทหารที่ 4”

“ขอบคุณขอรับท่านลอร์ด!”

“ซีหวานซุ่ย(ขุนพลซี)!”

“ท่านลอร์ด!” ขุนพลซียืนขึ้น

“เมื่อกรมทหารที่ 4 เตรียมพร้อมแล้ว ค่ายทิศตะวันตกจะเริ่มเคลื่อนไหว โดยนำกรมทหารทั้ง 2 ไปตามเส้นทางของถนนเทียนไห่ และกวาดล้างค่ายโจรทั้งหมดที่อยู่ใกล้กับที่นั่น”

“ขอรับท่านลอร์ด!” เมื่อได้ยินว่าจะได้ต่อสู้มากขึ้น ขุนพลซีก็ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

เนื่องจากโอหยางโชวตัดสินใจแล้วว่า จะทำให้ดินแดนของเขาสงบสุข และต้องการให้ขุนพลซีแสดงความสามารถของเขา โอหยางโชวจึงให้พวกเขาเคลื่อนไหวครั้งใหญ่

จากแผนการของเขา เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมที่สงบและปลอดภัยให้ดินแดน ขั้นตอนแรกคือการกวาดล้างพื้นที่ทางตะวันตกของแอ่งเหลียนโจว

แฟนเพจ : TWOแปลไทย