บทที่ 1456 ไข่มุกพิษลึกลับ
บทที่ 1456 ไข่มุกพิษลึกลับ
### บทที่ 1456 ไข่มุกพิษลึกลับ
เย่เทียนอี้ทนไม่ไหวแล้ว
ให้ตายสิ!
จากไปเงียบๆ ก็ดีอยู่แล้ว! เหตุใดเจ้าถึงให้เขามาเห็นของสิ่งนี้อีกโดยไม่มีเหตุผล?
ท่านว่าสิ คนปกติธรรมดาคนใดจะทนต่อการล่อลวงเช่นนี้ได้? ย่อมไม่ได้!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเย่เทียนอี้รู้ดีว่าเครื่องหมายคำถามสามตัวนี้หมายถึงของวิเศษระดับใด!
“เป็นอะไรไปหรือ?”
อีเหรินเสวี่ยเห็นเย่เทียนอี้หยุดฝีเท้าก็ประหลาดใจเล็กน้อย
โดยปกติแล้วนางย่อมไม่ใส่ใจเรื่องเหล่านี้ แต่เย่เทียนอี้ค่อนข้างพิเศษ เขาเป็นผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตนาง อีกทั้งนางยังชื่นชมเย่เทียนอี้อยู่มาก อย่างน้อยพวกเขาก็นับว่าเป็นสหายกันกระมัง?
ด้วยเหตุนี้ ทัศนคติของนางต่อเย่เทียนอี้จึงดีเป็นพิเศษ
“นี่... ข้างหน้าดูเหมือนจะมีของวิเศษ”
เย่เทียนอี้กล่าว
“ที่นี่มีของวิเศษอยู่มากแล้ว จะไปดูหรือ?”
เย่เทียนอี้กล่าว “ข้างหน้าอาจจะไม่ธรรมดา ข้าจะไปดูสักหน่อย พวกเจ้าสองคนอยู่ที่นี่เถิด”
เย่เทียนอี้ส่งโอสถเม็ดหนึ่งให้อีเหรินเสวี่ย
“โอสถถอนพิษ?”
“อืม พิษที่นี่ไม่ธรรมดา โอสถถอนพิษเม็ดนี้น่าจะมีสรรพคุณดีกว่าที่เจ้ามี หากข้ายังไม่กลับมาในเร็วๆ นี้ พวกเจ้าก็กลับไปหลบยังสถานที่ที่หลิงเอ๋อร์เคยอยู่ก่อนหน้านี้”
“อืม”
จากนั้นเย่เทียนอี้ก็เดินจากไป
“ให้ตายสิ!”
เย่เทียนอี้รู้สึกว่าตนเองกำลังจะค้นพบความลับของทะเลดาวแห่งนี้แล้ว!
เหตุใดน่ะหรือ?
เพราะยิ่งเย่เทียนอี้เดินมาทางนี้ เขาก็ยิ่งสัมผัสได้ว่าพิษในอากาศยิ่งรุนแรงขึ้น หรือกระทั่งรุนแรงจนน่าเหลือเชื่อ!
เป็นความรู้สึกที่ชัดเจนยิ่งนัก!
“หรือว่าของที่แสดงเป็นเครื่องหมายคำถามนี้คือต้นตอของพลังพิษอันแข็งแกร่งนี้กันแน่?”
เย่เทียนอี้ครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วเดินไปข้างหน้าต่อ!
พิษนี้รุนแรงเกินกว่าที่เย่เทียนอี้คาดไว้เล็กน้อย!
ยิ่งเข้าใกล้ ความรู้สึกนี้ก็ยิ่งรุนแรงขึ้น!
แม้ว่าอสูรพิษสวรรค์ปฐพีระดับหลายแสนปีจะสามารถมีพลังเช่นนี้ได้ แต่ก็ขึ้นอยู่กับระยะทางด้วย ระยะห่างระหว่างเย่เทียนอี้กับอสูรพิษสวรรค์ปฐพีนี้มีถึงสิบกว่ากิโลเมตร ในระยะห่างเท่านี้ ต่อให้พิษจะแผ่กระจายมาได้ ก็ไม่น่าจะรุนแรงถึงเพียงนี้ อีกทั้งทั่วทั้งทะเลดาวอันกว้างใหญ่ล้วนมีพิษ นี่ไม่ใชสิ่งที่อสูรพิษสวรรค์ปฐพีระดับหลายแสนปีตัวเดียวจะทำได้อย่างแน่นอน
พื้นที่หลายร้อยกิโลเมตรกลายเป็นเขตพิษ พิษในเขตพิษนี้ยังรุนแรงอย่างยิ่ง
อย่างไรก็ตาม จากความรู้ของเย่เทียนอี้ เขาย่อมรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา
เย่เทียนอี้ทานโอสถระดับเก้าเข้าไปเม็ดหนึ่ง จากนั้นก็ปลดปล่อยพลังวิญญาณของตนเองเพื่อต้านทานพลังพิษนี้
“ไม่ได้ ต้านไม่ไหว! การ์ดไร้เทียมทาน!”
เย่เทียนอี้ทำได้เพียงใช้การ์ดไร้เทียมทาน มิฉะนั้นเขาคงทนไม่ไหวเป็นแน่
เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ เย่เทียนอี้ก็มาถึงตำแหน่งนั้น!
“พิษนี้...”
ตอนนี้เย่เทียนอี้มีการ์ดไร้เทียมทานอยู่ จึงไม่เป็นอะไร แต่ ณ ตำแหน่งนี้ กลับไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ หลงเหลืออยู่เลย
สถานที่อื่น ต่อให้ในอากาศจะมีพิษ อย่างน้อยสิ่งเหล่านั้นก็ยังสามารถอยู่รอดได้ แต่ที่นี่ไม่สามารถอยู่รอดได้โดยสิ้นเชิง!
เบื้องหน้า สายตาของเขาจับจ้องไปยังลำแสงสีเขียวสายหนึ่ง นี่ไม่ใช่ไอพิษ แต่เป็นแสงจริงๆ!
เย่เทียนอี้เชื่อมั่นว่า ตอนนี้ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตราชันย์เทพบรรพกาลมาถึงตำแหน่งที่เขาอยู่ เกรงว่าก็คงกลายเป็นน้ำเลือดไปแล้ว
“ให้ข้าลองพิษนี้ดูหน่อย”
จากนั้นเย่เทียนอี้ก็หยิบกระบี่ระดับวิถีนักบุญชั้นสูงออกมาเล่มหนึ่ง!
นี่คือระดับสูงเชียวนะ ใช้กระบี่ระดับวิถีนักบุญเป็นของทดลอง คงมีเพียงเย่เทียนอี้เท่านั้นที่ทำได้
ซี่—
ถูกต้อง! ท่านไม่ได้ตาฝาด หลังจากนำกระบี่ระดับวิถีนักบุญเล่มนั้นออกมา มันก็ถูกพิษในอากาศกัดกร่อนโดยตรง
เอื๊อก—
เย่เทียนอี้กลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่
ให้ตายเถอะ
นี่มันไม่น่าเหลือเชื่อเกินไปหน่อยหรือ?
โชคดีที่ยังมีการ์ดไร้เทียมทาน
จากนั้นเย่เทียนอี้ก็ข้ามเนินเขาเล็กๆ ลูกนั้นไป
เห็นได้ชัดว่า สถานที่แห่งนี้ไม่มีผู้ใดย่างกรายเข้ามาเป็นเวลาหลายปีแล้วอย่างแน่นอน ไม่มีร่องรอยการย่างกรายเข้ามาเลยแม้แต่น้อย!
พิษปรากฏขึ้นที่นี่เมื่อหนึ่งแสนเก้าหมื่นปีก่อน ซึ่งเป็นช่วงเวลาหลังจากยุคแห่งทวยเทพ ดังนั้นสิ่งที่แผ่พลังพิษออกมาเบื้องหน้า ก็คือต้นตอของพิษที่นี่ และยังมาจากยุคแห่งทวยเทพด้วย!
เย่เทียนอี้มองไปเบื้องหน้า
“นี่... ตกลงมาหรือ?”
เขาเห็นหลุมขนาดใหญ่อยู่ที่นั่น ถึงแม้จะผ่านไปหลายปี โดยปกติแล้วน่าจะถูกลมและทรายกลบไปแล้ว แต่พลังพิษนั้น กลบไม่มิด!
นั่นคือไข่มุกเม็ดหนึ่ง!
เย่เทียนอี้มองเห็นได้อย่างชัดเจน นั่นคือไข่มุกสีเขียวสลับน้ำเงินเม็ดหนึ่ง
ไม่ใหญ่นัก ใหญ่กว่าลูกปิงปองเล็กน้อย สว่างเป็นพิเศษ และพลังพิษนี้ก็แผ่ออกมาจากไข่มุกเม็ดนี้
“อาวุธวิญญาณ? อาวุธวิญญาณระดับใดกันแน่จึงจะสามารถแผ่พลังพิษระดับนี้ออกมาได้? หรือว่าข้างในจะมีกฎเกณฑ์? แต่ในสิบสองกฎเกณฑ์ก็ไม่มีกฎแห่งพิษนี่นา”
เย่เทียนอี้ครุ่นคิดเล็กน้อย
ในบรรดาสิบมหาศาสตราศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียน สังสารวัฏนำพาก็อยู่ในมือของเย่เทียนอี้ เย่เทียนอี้รู้ถึงความแข็งแกร่งของสังสารวัฏนำพา แต่ก็ยากจะเปรียบเทียบนัก เพราะสังสารวัฏนำพามิใช่อาวุธวิญญาณประเภทโจมตี
และในสิบมหาศาสตราพิษเสวียนเทียนก็ไม่มีสิ่งนี้เช่นกัน
หวี่ๆๆ—
ในขณะนั้น ไข่มุกเม็ดนี้ก็สั่นไหวขึ้นมา
เย่เทียนอี้ขมวดคิ้วแน่น มองดูไข่มุกเม็ดนี้บินขึ้นไปอย่างไม่ละสายตา
“อะไรกัน?” เย่เทียนอี้มีสีหน้างุนงง
เหตุใดพอตนเองมาถึง ไข่มุกเม็ดนี้ก็บินขึ้นมาเลยล่ะ?
ฟิ้ว—
ไข่มุกเม็ดนั้นยิงลำแสงสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่ร่างของเย่เทียนอี้โดยตรง
ไม่รู้สึกอะไร เพราะเย่เทียนอี้ใช้การ์ดไร้เทียมทาน!
แต่ว่า เย่เทียนอี้ก็ไม่รู้สึกถึงอันตรายใดๆ แล้วจากนั้น...ไข่มุกเม็ดนี้ก็ทะลวงตามลำแสงนั้นเข้าไปในร่างกายของเย่เทียนอี้
ดวงตาทั้งสองข้างของเย่เทียนอี้เบิกโพลงขึ้นทันที เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย
“อึก—”
สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวขึ้นมา
เพราะมีการ์ดไร้เทียมทาน ทำให้เย่เทียนอี้ค่อนข้างผ่อนคลายความระแวดระวังลง เหตุผลหลักคือเย่เทียนอี้ไม่คาดคิดเลยว่าไข่มุกเม็ดนี้จะสามารถทะลุการป้องกันของการ์ดไร้เทียมทานได้
ตุบ—
เย่เทียนอี้คุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้น
“อ๊าก—”
เสียงคำรามต่ำดังออกมาจากลำคอของเขา
ความรู้สึกนี้ทรมานอย่างยิ่ง!
พลังสายหนึ่งปะทุออกมาจากร่างกายของเย่เทียนอี้!
พลังเทพสังหาร!
นี่คือพลังที่เย่เทียนอี้ฝืนโคจรขึ้นมาเอง เพราะเขาต้องใช้พลังเทพสังหารเพื่อต้านทานพลังบางอย่างที่ไม่อาจทนทานได้!
เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ...
เย่เทียนอี้นอนอยู่บนพื้นพลันลืมตาขึ้น จากนั้นก็ลุกขึ้นนั่ง
“เกิดอะไรขึ้น?”
เย่เทียนอี้รีบตรวจสอบร่างกายของตนเอง
ไม่มีบาดแผล พลังบำเพ็ญตบะไม่ได้เพิ่มขึ้น ไม่มีพิษด้วย
พลังพิษอันแข็งแกร่งรอบๆ กำลังค่อยๆ สลายไป
“มันเข้ามาในร่างกายของข้าแล้ว!”
เย่เทียนอี้ขมวดคิ้วแน่น!
บ้าเอ๊ย!
อะไรกันนี่!
เย่เทียนอี้สามารถสำรวจได้ว่าไข่มุกเม็ดนั้นได้เข้าไปในทะเลเทพของตนเองแล้ว หากเปรียบทะเลเทพของเขาเป็นจักรวาล ไข่มุกเม็ดนี้ก็กลายเป็นดาวฤกษ์ดวงหนึ่งอยู่ที่นั่น ไม่ได้แผ่พลังใดๆ ออกมา และไม่ได้ทำอันตรายใดๆ ต่อเขา
ช่างไร้เหตุผลโดยแท้
“ไข่มุกเม็ดนี้ถึงกับทะลุการป้องกันของการ์ดไร้เทียมทานของข้าได้ ถึงแม้ข้าจะรู้ว่าระบบไม่ได้ไร้เทียมทานอย่างสมบูรณ์ แต่สิ่งนี้คืออะไรกันแน่ ถึงกับทะลุการป้องกันของการ์ดไร้เทียมทานได้อย่างง่ายดายเช่นนี้!”
เย่เทียนอี้รู้สึกสับสนนัก! และตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรเย่เทียนอี้ก็ไม่ทราบ ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี
“ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย จากไปก่อนแล้วกัน”