บทที่ 1329 คนผู้นี้เป็นบ้าไปแล้วหรือ

### บทที่ 1329 คนผู้นี้เป็นบ้าไปแล้วหรือ

นี่มันไม่ถูกต้อง!

พวกเขาคิดว่าเย่เทียนอี้จะใช้การสะกดพลังวิญญาณ แต่เขากลับไม่ได้ใช้!

หากเขาไม่ได้ใช้ เหล่ายอดฝีมือก็คาดเดาว่าเย่เทียนอี้ผู้นี้ยังมีวิชาลบล้างพลังวิญญาณอยู่กับตัว เขาอาจจะประหยัดพลังวิญญาณจึงไม่ได้ใช้ การลบล้างพลังวิญญาณเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ฝึกตนขอบเขตจักรพรรดิเทพขั้นที่สิบย่อมมีประโยชน์อยู่แล้ว... ทว่าหมัดนั้นกลับเป็นการปะทะกันซึ่งๆ หน้า ระหว่างพละกำลังของเย่เทียนอี้กับหมัดเปล่าของสือเฉิง!

แม้ว่านั่นจะเป็นเพียงหมัดเปล่าๆ ของสือเฉิง แต่ขอบเขตพลังของเขาสูงกว่าเย่เทียนอี้สิบกว่าขั้น แถมยังต่างกันถึงหนึ่งขอบเขตใหญ่ เขาไม่ได้อ่อนแอกว่าเย่เทียนอี้เลยแม้แต่น้อย

แต่...

เสียงกรีดร้องโหยหวนนั่นมันเกิดอันใดขึ้น

เสียงกรีดร้องนั้นทำให้พวกเขารู้สึกราวกับว่า... แขนของเขาหักถึงได้ส่งเสียงออกมาเช่นนั้น

แต่พอพินิจดูดีๆ ก็ไม่เห็นเป็นอะไร

ในทางกลับกันคือเย่เทียนอี้... หลังจากทั้งสองแลกหมัดกันแล้ว เย่เทียนอี้กลับเป็นฝ่ายถอยหลังไม่หยุด พื้นดินใต้เท้าถึงกับยุบตัวลง ซึ่งหมายความว่าพลังของหมัดนี้สือเฉิงได้เปรียบอย่างสมบูรณ์! แม้กระทั่งอาภรณ์ที่แขนของเย่เทียนอี้ก็ฉีกขาดเป็นริ้ว เมื่อเพ่งมองอย่างละเอียดก็เห็นว่าแขนของเย่เทียนอี้หนังเปิดเนื้อปริ

เห็นได้ชัดว่าหมัดนี้สือเฉิงได้เปรียบอย่างเด็ดขาด!

แล้วเหตุใดคนที่กรีดร้องจึงไม่ใช่เย่เทียนอี้ แต่เป็นสือเฉิงผู้นี้เล่า

พลังหมัดของเย่เทียนอี้นั้นไม่แรงนัก แขนของเขาก็เจ็บมากเช่นกัน แต่...

ทว่าแขนที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตนั้นกลับฟื้นฟูสภาพเดิมในชั่วพริบตา... กายาอมตะ!

แล้วสือเฉิงเล่า

เขาเจ็บ!

บัดซบ! เจ็บปานจะขาดใจตาย!

เหตุใดกัน

ปกติคนสองคนแลกหมัดกัน เขายังได้เปรียบ ต่อให้เจ็บก็เป็นเพียงความเจ็บปวดเล็กน้อยจากการปะทะกันของหมัดของคนสองคนเท่านั้น เหตุใดถึงได้... เจ็บปวดถึงเพียงนี้

เขารีบกระโดดถอยหลัง รักษาระยะห่างจากเย่เทียนอี้

เจ็บชะมัดเลย

เขารู้สึกราวกับว่าแขนของตัวเองหักไปแล้ว

จากนั้นสือเฉิงก็ยกแขนขึ้นมาดู

ไม่เป็นอะไรนี่นา... มือของเขายังคงสมบูรณ์ดีทุกประการ ผิวพรรณแดงระเรื่อมีเลือดฝาด เหตุใดจึงเจ็บปวดถึงเพียงนี้

หรือว่าเย่เทียนอี้แข็งแกร่งเกินไป

ไม่ใช่สิ... เห็นได้ชัดว่าเป็นข้าที่กดดันเย่เทียนอี้ แขนของเจ้าเด็กนั่นถึงกับเลือดตกยางออก ไม่ควรจะเป็นข้าที่เจ็บปวดรวดร้าวถึงเพียงนี้

จากนั้นสือเฉิงก็สะบัดแขน

คนภายนอกต่างก็มองหน้ากันไปมา

“ช่างเป็นเรื่องประหลาดจริงๆ นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย”

ยอดฝีมือคนหนึ่งขมวดคิ้วแน่น

ไม่สิ พูดให้ถูกคือทุกคนต่างขมวดคิ้วแน่นมองดูฉากนี้!

คนสองคนแลกหมัดกัน เย่เทียนอี้มีขอบเขตพลังต่ำกว่า สือเฉิงสูงกว่า จากนั้นอาภรณ์ที่หมัดขวาของเย่เทียนอี้ก็ฉีกขาด แขนอาบไปด้วยเลือด นี่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่เหตุใดคนที่กรีดร้องจึงเป็นสือเฉิงเล่า

การกรีดร้องมีเพียงเหตุผลเดียว นั่นก็คือพลังของเย่เทียนอี้ทำให้สือเฉิงเจ็บปวดมาก แต่เห็นได้ชัดว่าเย่เทียนอี้เป็นฝ่ายบาดเจ็บ และสือเฉิงก็เป็นฝ่ายกดดันเย่เทียนอี้อย่างสมบูรณ์ แม้กระทั่งพื้นหิมะใต้เท้าของเย่เทียนอี้ยังยุบตัวลงไป จะเป็นไปได้อย่างไร ไม่น่าจะเป็นอาวุธวิญญาณได้

“เป็นพลังภายในหรือ ไม่ใช่ แขนของสือเฉิงไม่เป็นอะไรเลย ท่านจ้าวแดนฉางเทียน ขยายภาพหมัดของสือเฉิงให้ดูหน่อย”

ยอดฝีมือคนหนึ่งกล่าว

จากนั้นท่านจ้าวแดนฉางเทียนก็โบกมือ ภาพก็ขยายใหญ่ขึ้น จนกระทั่งเห็นรูขุมขนบนมือของสือเฉิงได้

ไม่เป็นอะไรนี่

พวกเขาย่อมมองออกว่ามือข้างนี้บาดเจ็บหรือไม่ การที่จะทำให้ยอดฝีมือเช่นเขากรีดร้องออกมาได้ถึงเพียงนั้น จะต้องเป็นอาการบาดเจ็บที่รุนแรงอย่างยิ่ง ทว่า... กลับไม่มีบาดแผลใดๆ ปรากฏให้เห็นเลย

“เรื่องประหลาด เรื่องประหลาดจริงๆ”

ในสนามประลอง สือเฉิงผู้นั้นเงยหน้าจ้องมองเย่เทียนอี้

“เหอะ นี่คือพลังของเจ้างั้นหรือ เจ้าช่างน่าสมเพชจริงๆ ดูแขนขวาของเจ้าสิ นี่คือผลลัพธ์ของการแลกหมัดกับนายน้อยผู้นี้”

สือเฉิงรู้สึกว่าแขนไม่เจ็บแล้ว จากนั้นเขาก็แสยะยิ้มเยาะเย้ยเย่เทียนอี้

เหตุใดเมื่อครู่ถึงได้เจ็บปวดนัก เขาไม่รู้ ตอนนี้ไม่เจ็บแล้วก็ไม่เป็นไร

“โอ้? แล้วเมื่อครู่ผู้ใดกันที่ร้องโหยหวน”

เย่เทียนอี้หัวเราะออกมา

“หึ! ลบล้างพลังวิญญาณแล้วอย่างไรเล่า มาอีก! นายน้อยผู้นี้จะดูสิว่าเจ้ายังกล้าแลกหมัดกับข้าอีกหรือไม่! ฮึ่ย!”

ครั้งนี้สือเฉิงขี้เกียจที่จะปล่อยพลังวิญญาณแล้ว ซัดหมัดเข้าใส่เย่เทียนอี้โดยตรง

เย่เทียนอี้ก็ซัดหมัดสวนกลับไปเช่นกัน

ครั้งนี้ แขนของเย่เทียนอี้หนังเปิดเนื้อปริอีกครั้ง

ต่อให้ร่างกายของเขาจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็มิอาจจะไร้รอยขีดข่วนหรือแม้กระทั่งเสมอกับเขาได้ในสภาพที่ขอบเขตพลังแตกต่างกันขนาดนี้!

แน่นอนว่า นั่นเป็นเพราะเย่เทียนอี้ไม่ได้ใช้พลังเสริมอะไรมากนัก ตัวเย่เทียนอี้เองก็ตั้งใจจะใช้ [ระบบความเจ็บปวดร้อยเท่า] เพื่อเอาชนะอยู่แล้ว ตอนนี้เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น ต้องรอดูว่าหลังจากหนึ่งนาทีผ่านไปจะเป็นเช่นไร

“อ๊า...”

จากนั้นก็เป็นเสียงกรีดร้องของสือเฉิงอีกครั้ง

เจ็บ! บัดซบ เหตุใดจึงเจ็บปวดถึงเพียงนี้!

“สือเฉิงผู้นี้เป็นอะไรไปหรือเปล่า”

คนภายนอกมองดูด้วยความงุนงง

เจ้าหาได้บาดเจ็บไม่ ทั้งยังมีระดับพลังสูงกว่า ตรงกันข้ามกลับเป็นเย่เทียนอี้ที่บาดเจ็บ และถูกพลังของเจ้าซัดจนถอยร่นไม่หยุด แล้วเจ้าจะมาร้องโอดโอยอันใดกัน

ความเจ็บปวดระดับนี้สำหรับเย่เทียนอี้แล้วเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย เขาเคยทนความเจ็บปวดจากการที่เส้นลมปราณและกระดูกหักมาแล้ว ความเจ็บปวดจากสระโลหิตวิญญาณสวรรค์ปฐพีก็เคยทนมาแล้ว ต่อให้มีผู้ใดมาตัดแขนของเขา เย่เทียนอี้ก็อาจจะเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อยเท่านั้น

จากนั้นเย่เทียนอี้ก็ใช้หมัดซ้ายต่อยเข้าไปที่หน้าอกของสือเฉิงที่กำลังร้องโวยวายและเพิ่งจะดึงมือกลับไป

ปัง—

ในสายตาคนภายนอก หมัดของเย่เทียนอี้นั้นไร้ซึ่งลูกเล่นใดๆ จะว่าพลังรุนแรงก็น่าจะรุนแรงอยู่ แต่การต่อยเข้าที่หน้าอกของคนในขอบเขตจักรพรรดิเทพขั้นที่สิบ พูดตามตรง อย่าว่าแต่หมัดแบบนี้เลย ต่อให้ท่านจะใช้กระบวนท่าใหญ่โจมตีใส่ก็อาจจะไม่เป็นอะไรมากนัก

จากนั้น...

“อ๊า...”

สือเฉิงเจ็บจนน้ำตาไหลพราก ร่างของเขากระเด็นถอยหลังไปนอนบนพื้นหิมะ กุมหน้าอกกรีดร้องโหยหวนพลางดิ้นทุรนทุราย

“ข้าจะตายแล้ว ข้าจะตายแล้ว... กระดูกของข้าหักแล้ว หัวใจของข้าแตกสลายแล้ว... ข้าจะตายแล้ว... ข้าตายไม่ได้ ข้าตายไม่ได้นะ”

สือเฉิงกรีดร้องไม่หยุด

ทุกคน: ???

อะไรกันนี่

ยอดฝีมือเหล่านั้น ผู้เข้าแข่งขันเหล่านั้นต่างก็งุนงง

พวกเขามองเห็นอย่างชัดเจนว่าสือเฉิงไม่ได้รับบาดเจ็บ หมัดของเย่เทียนอี้นั้นแม้จะดูรุนแรง แต่สำหรับสือเฉิงผู้ซึ่งไม่ได้ใช้พลังวิญญาณป้องกันกายเลยแม้แต่น้อย ด้วยความแตกต่างของขอบเขตพลังบวกกับร่างกายที่แข็งแกร่งของเขาเอง ก็ไม่น่าจะได้รับบาดเจ็บอันใด อย่างมากก็แค่ถูกชกไปหนึ่งหมัด หรืออย่างที่สุดหน้าอกของเขาก็อาจจะมีเพียงรอยฟกช้ำเท่านั้น

แล้วคนผู้นี้กำลังทำอะไรอยู่ นอนกลิ้งอยู่บนพื้น กรีดร้องโหยหวน ร้องไห้น้ำตาไหล แถมยังบอกว่าตัวเองจะตายแล้ว...

ไม่ใช่สิ มันเจ็บขนาดนั้นเลยหรือ

อันที่จริง พลังในหมัดของเย่เทียนอี้ที่ชกเข้าหน้าอกของเขานั้น มีความรุนแรงเทียบเท่ากับคนธรรมดาชกหนึ่งหมัดเท่านั้น พูดตามตรงแล้วไม่นับเป็นอะไรได้เลย แต่หากความเจ็บปวดนี้ถูกขยายขึ้นร้อยเท่า ระดับความทรมานนั้นย่อมยากจะจินตนาการได้

เย่เทียนอี้พบว่า ระบบนี้ใช้งานได้ดีจริงๆ

เจ็บไปเจ็บมา สือเฉิงก็พบว่าไม่เจ็บแล้ว เขารีบคลานลุกขึ้นมาดูที่หน้าอกของตัวเอง

ไม่เป็นอะไรนี่

“ออมมือให้สองกระบวนท่า ถึงตาข้าแล้ว!”

ฟิ้ว—

เย่เทียนอี้พุ่งเข้าไปปล่อยหมัดเข้าใส่สือเฉิง

สือเฉิงยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาป้องกันตามสัญชาตญาณ หมัดของเย่เทียนอี้รัวใส่แขนทั้งสองข้างของเขาดังปังๆ

สีหน้าของสือเฉิงดูย่ำแย่มาก

ในเวลาไม่กี่วินาทีถูกรัวหมัดใส่หลายสิบหมัด สือเฉิงก็คุกเข่าลงกับพื้น

“อ๊า...”

เขาใช้มือทั้งสองข้างจิกลงไปในพื้นหิมะ กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

“เจ็บ! บัดซบ!”

ทุกคน: ???

เกิดอันใดขึ้น

คนภายนอกต่างก็ตะลึงงันไป

เห็นได้ชัดว่าเจ้าสามารถเอาชนะเย่เทียนอี้ได้อย่างง่ายดาย พลังของเย่เทียนอี้เมื่อเทียบกับระดับพลังของเจ้าแล้วช่างอ่อนด้อยไร้เรี่ยวแรง แต่เจ้ากลับทำอันใดอยู่กันแน่