บทที่ 1021 เทวทูตเหยียนปรากฏกาย
บทที่ 1021 เทวทูตเหยียนปรากฏกาย
### บทที่ 1021 เทวทูตเหยียนปรากฏกาย
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ถังซานจั้งผู้นี้เอ่ยว่าตนยังมีท่าไม้ตายเก็บซ่อนไว้ จากนั้นก็เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ระเบิดปรมาณูขนาดมหึมาสูงหลายสิบเมตรพลันปรากฏขึ้นบนพื้น สะเทือนเลื่อนลั่นจนฝุ่นตลบอบอวล เป้าหมายของมันคือคนของนิกายเทียนเยว่!
“ให้ตายเถอะ! ตกใจแทบสิ้นสติ!”
“ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเป็นกระสุนปืน ระเบิดมือ หรือเครื่องยิงจรวดที่พระไร้ผมนี่นำออกมา ล้วนไม่ใช่ของธรรมดาทั่วไปเลยสักนิด แม้แต่ยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะแท้จริงยังต้องบาดเจ็บสาหัสโดยไม่อาจตอบโต้ได้! เช่นนั้นแล้ว สิ่งที่ดูคล้ายระเบิดปรมาณูนี่ ก็ย่อมไม่ใช่ระเบิดปรมาณูธรรมดาเป็นแน่! พลังทำลายล้างของมัน... คงจะมหาศาลอย่างยิ่ง!”
“หรือว่าจะสามารถระเบิดยอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะแท้จริงทั้งกลุ่มได้จริงๆ? หรือแม้กระทั่งระดับขอบเขตเทพเจ้า?”
“…”
อึก—
หลิงเยว่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ดวงตาเบิกกว้างจับจ้องไปยังระเบิดปรมาณูขนาดมหึมาที่เล็งมายังพวกตน หลังจากม่านฝุ่นเริ่มจางลง!
ให้ตายเถอะ!
หากเป็นของธรรมดา เขาย่อมไม่หวาดหวั่น แต่ก่อนหน้านี้ อาวุธอย่างกระสุนปืนของภิกษุไร้ผมผู้นี้กลับทำให้ผู้อาวุโสของเขาต้องตกอยู่ในสภาพน่าอนาถเช่นนั้น ดังนั้นเมื่อได้เห็นของชิ้นมหึมานี่ เขาก็เผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว!
นี่มัน...??
เย่เทียนอี้ก็กลืนน้ำลายเช่นกัน!
“เจ้าหมอนี่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวรึ?”
“อมิตาภพุทธ พระพุทธองค์ทรงเมตตา สามารถโปรดสรรพสัตว์ได้!”
เย่เทียนอี้ยกนิ้วโป้งให้เขา!
แข็งแกร่งจริง!
แต่ว่านะ…
เย่เทียนอี้กล่าวว่า “เก็บไว้ก่อนเถิด อย่าใช้สิ้นเปลือง!”
“อมิตาภพุทธ ไม่เป็นไร! อาตมายังมีอีก!”
ตูม ตูม ตูม—
จากนั้นก็มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวตามมาอีกหลายระลอก ขีปนาวุธขนาดหลายสิบเมตรหรือกระทั่งยาวหลายร้อยเมตรหลายสิบลูก พร้อมด้วยสิ่งที่คล้ายระเบิดปรมาณูขนาดมหึมาซึ่งบรรทุกอยู่บนรถถัง ต่างถูกนำออกมาจัดเรียงอยู่ตรงนั้น
เย่เทียนอี้: “…”
ขออภัย! เขาคิดผิดไปแล้ว! เจ้าหมอนี่แข็งแกร่งของจริง!
“บ้าเอ๊ย!”
หลิงเทียนอ้าปากค้าง!
“นี่มันอะไรกันวะ!”
เย่เทียนอี้มือสั่นเล็กน้อย เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดแล้วสูบเข้าเต็มปอด
จากนั้นเขาก็ยกมุมปากขึ้น หันหน้าไปมองคนของนิกายเทียนเยว่ที่กำลังยืนตะลึงงัน!
“ไม่ต้องรีบร้อนไป! เจ้าสำนักหลิงมิใช่ว่าอยากจะประลองเดี่ยวกับข้างั้นรึ? เช่นนั้นศึกครั้งนี้ พวกท่านก็ต้องรับคำท้าแล้ว!”
“ท่านเจ้าสำนัก ข้าไปเอง!”
จักรพรรดิพิษเอ่ยขึ้น!
“แม้ว่าเฒ่าผู้นี้จะยังไม่ได้เลื่อนระดับสู่ขอบเขตเทพเจ้า แต่ก็พอจะต่อกรกับเทพเจ้าได้!”
เย่เทียนอี้ตบไหล่ของจักรพรรดิพิษแล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องรีบร้อน!”
จากนั้นเย่เทียนอี้ก็รวบรวมสมาธิ
“ติ๊ง… ขอแสดงความยินดี ท่านอัญเชิญ 【เทวทูตเหยียน】 สำเร็จ”
ดวงตาของเย่เทียนอี้สว่างวาบ!
เทวทูตเหยียน! บ้าจริง!
นางน่าจะเป็นคนที่เก่งกาจมากเลยสินะ? อย่างไรเสียนางก็มีชื่อเสียงโด่งดังถึงเพียงนั้นมิใช่รึ? ต้องเก่งมากแน่ๆ
ฟุ่บ—
เหนือท้องฟ้า แสงสีทองสว่างวาบ จากนั้นหญิงสาวผู้งดงามในชุดเกราะทอง ในมือถือกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ ด้านหลังกางปีกสีขาวบริสุทธิ์ ค่อยๆ ร่อนลงมาจากฟากฟ้า!
น่าเสียดายที่เย่เทียนอี้มองไม่เห็นระดับพลังของพวกเขา ทำได้เพียงคาดเดาจากการต่อสู้เท่านั้น
เย่เทียนอี้ยกศีรษะขึ้นมอง!
บ้าเอ๊ย!
จะปล่อยให้นางไปไม่ได้! ต้องรีบสู้ให้จบ แล้วพานางไปดื่มชา ไปเดินเล่นในป่าเล็กๆ! จะปล่อยให้โอกาสดีๆ เช่นนี้หลุดลอยไปได้อย่างไร!
“อมิตาภพุทธ…”
ถังซานจั้งประสานมือ “คนสวย งดงามมาก!”
มุมปากของเย่เทียนอี้กระตุก!
ให้ตายเถอะ!
ทุกคนต่างตกตะลึงมองดูหญิงสาวที่อาบร่างด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์!
“บ้าเอ๊ย! เท่มาก! สวยมาก! นางเป็นแม่ทัพใหญ่ของจักรวรรดิไหนกันแน่? ดูแล้วคล้ายยิ่งนัก!”
“น่าจะใช่กระมัง? ดูจากเกราะทองที่นางสวมใส่ น่าจะเป็นยอดฝีมือสายขุนพล แต่ข้าไม่เคยเห็นนางมาก่อนเลย! แล้วเหตุใดนางถึงมาช่วยเจ้าสำนักเย่ผู้นี้ได้? หรือว่ามีราชวงศ์ของจักรวรรดิใดยืนอยู่เบื้องหลังเขากัน?”
“ว้าว! งดงามเหลือเกิน! ดูสง่างามมาก บ้าเอ๊ย! ผิวของนางจะขาวปานนี้ได้อย่างไร? ไหนจะผมยาวสีทองตรงสลวยนั่นอีก!”
“…”
เย่เทียนอี้เช็ดน้ำลายที่มุมปาก
นางไม่ได้สวมหมวกเกราะ ดังนั้นจึงงดงามยิ่งนัก! ทนไม่ไหวแล้ว! ขาคู่นั้น... ผิวพรรณนั่น…
ซู๊ด…
ใครจะไปทนไหวกันเล่า?
เทวทูตเหยียนร่อนลงตรงหน้าผู้อาวุโสสาม!
“ราชันย์ จะสู้แบบไหน? สังหารทิ้งหรือว่า…”
แม่มดผมขาวดึงแขนเย่เทียนอี้ “ท่านเจ้าสำนัก นางเรียกท่านอยู่”
“หา? อ้อๆๆ เรียกข้ารึ”
จากนั้นเย่เทียนอี้ก็กล่าวว่า “ไม่ต้องฆ่า”
“เจ้าค่ะ!”
ผู้อาวุโสสามผู้นั้นหรี่ตาลงอย่างเย็นชา!
“หาที่ตาย! โอหัง! ก็แค่ระดับพลังขอบเขตเทพเจ้าเท่านั้น กลับกล้าพูดจาโอ้อวดถึงเพียงนี้!”
ผู้อาวุโสสามยื่นมือออกไป ในมือพลันปรากฏดาบเล่มหนึ่ง!
“ขอบเขตเทพเจ้า! ไม่เลวเลย! คาดว่าน่าจะแข็งแกร่งกว่าถังซานจั้ง แต่พลังอันแปลกประหลาดของถังซานจั้งผู้นั้นกลับร้ายกาจกว่า!”
เย่เทียนอี้ครุ่นคิดในใจ
“ไปตายซะ! นังหนู! โทสะอสนีสวรรค์!”
เปรี้ยงปร้าง—
เหนือท้องฟ้า เมฆดำรวมตัวทะมึน สายฟ้าฟาดคำรามกึกก้อง!
“บ้าเอ๊ย! นี่คือพลังของระดับขอบเขตเทพเจ้า! น่ากลัวเกินไปแล้ว!”
“นี่ไม่ใช่พลังที่เจ้าของเล่นอย่างระเบิดปรมาณูนั่นจะเทียบเทียมได้เลย! สุดท้ายแล้ว พลังฝีมือที่แท้จริงก็ยังคงสำคัญที่สุด!”
“ทว่าสตรีสูงศักดิ์ปริศนาที่เจ้าสำนักเย่เรียกมาผู้นั้น ก็ดูแข็งแกร่งมากเช่นกัน!”
“…”
เทวทูตเหยียนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เส้นผมสีทองของนางปลิวไสวในทันใด!
“นังหนูรึ? เจ้าต้องเรียกข้าว่าท่านย่า! หมื่นอสนีบาต!” ดวงตาของเทวทูตเหยียนหรี่ลง พลันเปลี่ยนเป็นสีครามของอสนีบาต ราวกับมีสายฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่ภายใน!
เปรี้ยงปร้าง—
ในอากาศ สายฟ้ายิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ทว่าฉากที่เหลือเชื่อก็บังเกิดขึ้น!
สายฟ้าของผู้อาวุโสสามนั้นทรงพลังอย่างยิ่ง ส่องประกายเจิดจ้าอยู่บนนั้น แต่เมื่อสายฟ้าของเทวทูตเหยียนปรากฏขึ้น ก็ราวกับบุตรชายได้พบพานมารดาแท้ๆ สายฟ้าเหล่านั้นต่างพากันหลอมรวมเข้าไปในอสนีบาตที่เทวทูตเหยียนรวบรวมไว้ ประหนึ่งต้องการกลับคืนสู่อ้อมอกของผู้ให้กำเนิด!
พลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวของวิชาโทสะอสนีสวรรค์ที่ผู้อาวุโสสามรวบรวมไว้ พลันอ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็ว และอ่อนลงเรื่อยๆ!
“นี่!!? เป็นไปได้อย่างไร!?”
ผู้อาวุโสสามเบิกตากว้าง หลิงเยว่และคนอื่นๆ ก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง!
พวกเขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก เห็นได้ชัดว่าเป็นวิชายุทธที่ผู้อื่นรวบรวมขึ้นมา เหตุใดพลังของมันถึงถูกช่วงชิงไปได้เช่นนี้?
“สุดยอด!”
เย่เทียนอี้เห็นฉากนี้แล้วดวงตาก็สว่างวาบขึ้นมาทันใด!
สิ่งที่ระบบนี้อัญเชิญออกมา นอกจากเจ้าเด็กกำพร้าคนนั้นแล้ว สองคนนี้ล้วนแต่ไม่ธรรมดา!
น่าเสียดายที่ไม่อาจเก็บพวกเขาไว้ได้! หากสามารถรั้งยอดฝีมือทั้งสองนี้ไว้ในนิกายเทวะอันดับหนึ่งแห่งหมื่นบรรพกาลของเขาได้ นิกายของเขาก็จะมีตัวตนระดับสุดยอดเพิ่มขึ้นมาอีกสองคน และในเมื่อเป็นคนที่เขาอัญเชิญออกมาด้วยตนเอง ย่อมเป็นคนที่สามารถเชื่อใจและไว้วางใจได้อย่างแน่นอน!
น่าเสียดาย!
“ราชโองการ! ตัดสินลิขิตสวรรค์!”
ฟุ่บ—
สายฟ้าฟาดลงมา!
พลังทั้งสองสายปะทะกัน!
ผู้อาวุโสสามไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง! ระดับพลังของเขาสูงกว่าเทวทูตเหยียนผู้นี้ถึงหนึ่งขั้นย่อย เขาอยู่ขั้นที่สาม ส่วนนางอยู่เพียงขั้นที่สอง เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าจะพ่ายแพ้ให้แก่สตรีที่ระดับพลังต่ำกว่าตนเองได้!
จากนั้น…
สติของเขาก็ดับวูบลง ร่างลอยกระเด็นออกไปไกลนับหมื่นเมตร จนกระทั่งตกลงบนยอดเขาแห่งหนึ่งจึงหยุดลง!
ทุกคน: “…”
นี่มันเกินไปแล้ว! เกินไปจริงๆ!
“อมิตาภพุทธ สมกับเป็นคนสวย! เก่งกาจ!”
ถังซานจั้งเงยหน้าขึ้นมองอะไรบางอย่าง แล้วใช้หลังมือเช็ดเลือดกำเดาที่ไหลซึมออกมาอย่างเงียบๆ