บทที่ 821 ศึกแห่งทวยเทพที่กำลังจะเริ่มขึ้น
บทที่ 821 ศึกแห่งทวยเทพที่กำลังจะเริ่มขึ้น
### บทที่ 821 ศึกแห่งทวยเทพที่กำลังจะเริ่มขึ้น
เย่เทียนอี้มองหญิงสาวแสนสวยสองคนในหน้าจอ ทั้งสองมีนิสัยคล้ายคลึงกันมาก สตรีประเภทเย็นชาเช่นนี้คือแบบที่เขาโปรดปรานที่สุด!
จากนั้นเย่เทียนอี้ก็กระแอมเบาๆ แล้วกล่าวว่า “เสี่ยวหานเสวี่ย ข้าก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน”
“เจ้าคนหลายใจ!”
ไป๋หานเสวี่ยพึมพำ
ช่างเถิด... เขาก็ชินเสียแล้ว! ส่วนเซี่ยอวี่หานนั้นไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เพียงแต่... อืม เขาก็เป็นคนหลายใจจริงๆ นั่นแหละ
“อย่าพูดเช่นนั้นสิ พวกเจ้าคือคนที่ข้ารักที่สุดนะ”
เย่เทียนอี้กล่าวพลางยิ้ม
“ข้าเคยได้ยินแต่ 'เจ้าคือคนที่ข้ารักที่สุด' แต่การเติมคำว่า 'พวก' เข้าไปด้วย คงมีแต่คุณชายใหญ่เย่อย่างเจ้าที่พูดออกมาได้” ไป๋หานเสวี่ยกล่าว
เซี่ยอวี่หานพยักหน้า
“แค่กๆ—ว่าแต่พวกเจ้าสองคนมาอยู่ด้วยกันได้อย่างไร?”
เซี่ยอวี่หานเอ่ยว่า “อืม... ก่อนหน้านี้วังเทพเหมันต์มีภารกิจฝึกฝน ข้ากับไป๋หานเสวี่ยถูกจัดให้อยู่ด้วยกัน จึงกลายเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน แล้วก็…”
“แล้วก็อะไร?”
“แล้วก็พบว่าเมื่อพูดถึงเจ้า... ความคิดเห็นของพวกเราก็ตรงกันมาก”
“แค่กๆ—”
เย่เทียนอี้กระแอมเบาๆ
“เรื่องนั้น เสี่ยวหานเสวี่ย พี่เขยติดต่อเจ้าแล้วใช่หรือไม่?”
ไป๋หานเสวี่ยพยักหน้า “อืม เขาบอกข้าแล้ว ทั้งยังเล่าเรื่องล่าสุดของพวกเจ้าให้ข้าฟังด้วย”
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว อีกไม่นานพวกเราคงได้เจอกันที่ดินแดนแห่งทวยเทพ”
“ได้!”
ไป๋หานเสวี่ยพยักหน้า
ต้องยอมรับเลยว่า เรื่องที่มีความสุขที่สุดของเย่เทียนอี้คืออะไร? ก็คือสตรีทุกคนข้างกายเขาล้วนดีเป็นพิเศษ ทั้งใจกว้างและยอมรับซึ่งกันและกัน ไม่มีการแก่งแย่งชิงดี สามารถกลายเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันได้
“เจ้าอยู่ที่ใดรึ?”
เซี่ยอวี่หานเอ่ยถาม
“ข้า... เรื่องนั้น ข้าเพิ่งฝึกฝนเสร็จ กำลังเตรียมตัวรับมือศึกแห่งทวยเทพแห่งแปดดินแดนรกร้างอยู่”
เย่เทียนอี้กล่าว
“ก่อเรื่องให้น้อยลงหน่อยเถิด” ไป๋หานเสวี่ยเอ่ยขึ้น
ในความทรงจำของนาง เย่เทียนอี้ช่างเป็นตัวก่อเรื่องอย่างยิ่ง
“อะไรกัน ข้าเป็นคนเรียบร้อยที่สุดแล้วนะ”
“ถุย!”
หญิงสาวแสนสวยทั้งสองได้ยินคำพูดของเย่เทียนอี้ก็อดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงออกมาพร้อมกัน
“เดี๋ยวนะ สถานที่ที่เจ้าอยู่งดงามถึงเพียงนี้ ดูอย่างไรก็เหมือนเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ ที่นั่นยังมีเสื้อผ้าของสตรีตากอยู่ด้วย”
ทันใดนั้นไป๋หานเสวี่ยก็สังเกตเห็นบางสิ่ง
เย่เทียนอี้: ???
เย่เทียนอี้หันศีรษะไปมอง
แย่แล้ว! ด้านหลังที่อยู่ไกลออกไปนั่นคือเสื้อผ้าที่เหล่าสตรีข้างกายฮันหย่าเอ๋อร์ตากไว้นี่นา!
“พูดมา! กำลังทำอะไรอยู่กันแน่!”
นัยน์ตางามของไป๋หานเสวี่ยจ้องเขม็งไปที่เย่เทียนอี้
“นี่คือเกาะของสถาบัน แน่นอนว่าย่อมต้องมีศิษย์หญิงมิใช่หรือ?”
เย่เทียนอี้กล่าว
“ศิษย์หญิงตากเสื้อผ้าไว้ข้างนอกรึ? ไม่มีหอพักหรือ?”
“เอ่อ—”
“บนคอของเจ้าคือรอยจูบหรือ?”
ไป๋หานเสวี่ยถาม
เย่เทียนอี้: “...”
แย่ล่ะ! ลืมลบออกไปนี่นา!
“มิใช่ รอยฟันต่างหาก ดูสิ นี่คือรอยฟัน!”
เย่เทียนอี้รีบอธิบาย
เซี่ยอวี่หานกล่าวว่า “นั่นต้องเป็นรอยกัดของสตรีเป็นแน่ และที่แห่งนี้ก็มิใช่สถาบันอย่างแน่นอน”
ในขณะเดียวกัน ฮันรุ่ยกับฮันหย่าเอ๋อร์ก็เดินมาอยู่ด้านหลังของเย่เทียนอี้ ชำเลืองมองแวบหนึ่งแล้วทั้งสองคนก็เดินไปนั่งอีกทางหนึ่ง
“พวกนางคงจะไม่ใช่ศิษย์พี่ของเจ้าหรอกนะ?”
ไป๋หานเสวี่ยถาม
“อืมๆ!”
“เจ้าคนหลายใจ พอแค่นี้แหละ ข้าจะไปฝึกฝนต่อแล้ว!”
พวกนางจะไปเชื่อได้อย่างไร!
เย่เทียนอี้เกาศีรษะ!
โชคดีที่พวกนางเป็นคนดี! เพียงแต่...
เย่เทียนอี้กังวลว่าในช่วงเวลาต่อไป เขาอาจจะหมดสิทธิ์ขึ้นเตียงของพวกนางไปอีกพักใหญ่!
“ท่านพี่สาว ดูเจ้าเย่เทียนอี้นั่นสิ เขาต้องกำลังคุยกับสตรีอื่นผ่านจอนั่นอยู่แน่ๆ”
ฮันรุ่ยแค่นเสียงอย่างไม่พอใจพลางนั่งลงบนม้านั่งที่ไม่ไกลออกไป
ฮันหย่าเอ๋อร์เหลือบมองเย่เทียนอี้คนที่นางอยากจะบีบคอให้ตาย
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้า?”
นางกล่าวอย่างราบเรียบ
“เกี่ยวข้องสิเจ้าคะ อย่างไรเสียเมื่อคืนนี้ท่านพี่สาวก็เพิ่งจะ…”
ฮันหย่าเอ๋อร์จ้องมองฮันรุ่ยเขม็ง นางจึงรีบหุบปากทันที
“ฮิฮิ ท่านพี่สาว แล้วตอนนั้น... มันรู้สึกอย่างไรหรือเจ้าคะ? รู้สึกดีหรือไม่?”
จากนั้นฮันรุ่ยก็เอ่ยถามพลางยิ้มกริ่ม
ฮันหย่าเอ๋อร์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพยักหน้า
“ว้าว! จริงหรือเจ้าคะ?”
นางถูกฮันรุ่ยหลอกเข้าให้แล้ว!
เดิมที ก่อนจะทำเรื่องพรรค์นั้น นางได้ยินฮันรุ่ยบอกว่ามันสบายมาก ฮันรุ่ยยังบอกอีกว่านางไปสืบเสาะมาจากหลายที่ หลายคน รวมทั้งค้นหาข้อมูลมาแล้วด้วย
นางเชื่อ!
แล้วก็...
ช่างน่าเจ็บใจนัก!
แต่พูดตามตรง มันก็ใช่ แต่ว่า... นางรู้สึกว่าความอึดอัดใจมันมากกว่าความสบาย
แต่ว่า นางเตรียมใจไว้แล้วว่าจะไม่มีความเจ็บปวดใดๆ มีแต่ความสุขเท่านั้น ใครจะไปรู้ว่า...
ดังนั้น อย่างไรเสียฮันรุ่ยผู้นี้ก็หนีไม่พ้น ให้นางได้ลิ้มลองดูบ้าง
“อืม”
ฮันหย่าเอ๋อร์พยักหน้าเบาๆ
“ขนาดท่านพี่สาวยังบอกว่ารู้สึกดี เช่นนั้นก็คงไม่เลวเลยสินะ!”
ฮันรุ่ยกล่าวพลางยิ้มกว้าง!
“ใช่!”
ฮันหย่าเอ๋อร์พยักหน้า
ในขณะนั้นเย่เทียนอี้ก็เดินเข้ามานั่งลงข้างฮันหย่าเอ๋อร์ พลางวางมือลงบนเรียวขาของนาง!
“ภรรยาจักรพรรดินี เหตุใดจึงออกมาข้างนอกเล่า ไม่พักผ่อนให้ดีๆ หน่อยหรือ?”
ฮันหย่าเอ๋อร์ปัดมือของเย่เทียนอี้ออก!
“นี่ เจ้าอย่าได้เพ้อฝันไปว่าเมื่อเคยเกิดอะไรขึ้นกับท่านพี่สาวแล้ว นางก็จะเป็นสตรีของเจ้าจริงๆ”
ฮันรุ่ยเอ่ยเตือน
“หุบปาก คืนนี้จะแทงเจ้า!”
ฮันรุ่ย: ???
“เชอะ”
นางทำเสียง "เชอะ"
“อีกสี่วันก็จะถึงศึกแห่งทวยเทพแล้ว กฎการแข่งขันในครั้งนี้ออกมาแล้ว”
ฮันหย่าเอ๋อร์ปัดมือของเย่เทียนอี้ที่วางลงไปอีกครั้งพลางกล่าวอย่างราบเรียบ!
“กฎอะไรหรือ?”
“ก็คล้ายกับที่เคยบอกเจ้าไปก่อนหน้านี้ ส่วนกฎโดยละเอียดก็เป็นแบบที่เจ้าคงจะคุ้นเคยดี”
เย่เทียนอี้เกาศีรษะ
“ศึกแห่งทวยเทพครั้งนี้ใช้ระบบเก็บคะแนน โดยนำคะแนนทีมมารวมกับคะแนนส่วนบุคคล ท้ายที่สุดจะตัดสินผู้เข้ารอบจากคะแนนรวมนี้ พูดง่ายๆ ก็คือ หากหนึ่งในห้าคนของพวกเจ้ามีคะแนนรวมไม่เพียงพอ ก็จะไม่สามารถเข้าสู่ดินแดนแห่งทวยเทพได้ หมายความว่าเมื่อไปถึงที่นั่น คนที่ตกรอบไปแล้วจะไม่สามารถเป็นเพื่อนร่วมทีมของเจ้าได้อีกต่อไป ต้องเลือกใหม่เท่านั้น!”
คนอื่นเย่เทียนอี้ไม่ค่อยกังวลนัก แต่เขาเป็นห่วงเสี่ยวอิ๋งอวี่มากกว่า!
มิใช่ว่าเสี่ยวอิ๋งอวี่ไม่แข็งแกร่ง แต่ความสามารถส่วนใหญ่ของนางคือการสนับสนุน จึงไม่ถนัดการต่อสู้โดยตรง แม้ว่าจะฝึกฝนมานานขนาดนี้ เย่เทียนอี้ก็เน้นฝึกฝนความสามารถในการต่อสู้จริงของนางเป็นพิเศษ แต่ความสามารถในการต่อสู้จริงส่วนบุคคลจะเปลี่ยนแปลงได้ในเวลาเพียงสองเดือนได้อย่างไร?
“แล้วอย่างอื่นเล่า?”
“จะมีผู้เข้ารอบทั้งหมดหนึ่งร้อยคน หรือก็คือยี่สิบทีม แต่ผู้เข้ารอบทั้งหนึ่งร้อยคนนี้อาจไม่ได้มาจากทีมเดิมที่สมบูรณ์ครบห้าคนก็ได้ มันเป็นเพียงการคัดเลือกผู้มีคะแนนสูงสุดหนึ่งร้อยคนเท่านั้น การต่อสู้แบบทีมแต่ละทีมจะต้องต่อสู้ยี่สิบครั้ง ชนะหนึ่งครั้งได้หนึ่งคะแนน แพ้หนึ่งครั้งหักหนึ่งคะแนน การต่อสู้ส่วนตัวก็เช่นเดียวกัน ท้ายที่สุด ผู้ที่มีคะแนนสูงสุดหนึ่งร้อยอันดับแรกจะได้ผ่านเข้าไปยังดินแดนแห่งทวยเทพ! บางทีเมื่อไปถึงที่นั่น กฎอาจจะไม่ใช่เช่นนี้แล้ว แต่ในแปดดินแดนรกร้างเป็นเช่นนี้!”
เย่เทียนอี้ครุ่นคิดเล็กน้อย
นี่มันเหมือนกับกฎตอนที่เขาอยู่ทวีปเทียนหลาน ตอนที่สถาบันเทียนสุ่ยแข่งกับสถาบันเทียนซิงไม่มีผิด! เพียงแต่ว่ามันซับซ้อนกว่าเล็กน้อย!
“เช่นนั้นข้าก็ต้องพาทีมชนะการต่อสู้ทั้งยี่สิบครั้งให้ได้ เพื่อให้เสี่ยวอิ๋งอวี่ได้เปรียบมากขึ้น”
เย่เทียนอี้ครุ่นคิดเล็กน้อย