บทที่ 646 บัวใจศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานและบีโกเนียเซียนเหมันต์หทัยสวรรค์
บทที่ 646 บัวใจศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานและบีโกเนียเซียนเหมันต์หทัยสวรรค์
### บทที่ 646 บัวใจศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานและบีโกเนียเซียนเหมันต์หทัยสวรรค์
เซี่ยเทียนเซี่ยเหลือบมองเย่เทียนอี้แวบหนึ่ง แล้วส่ายหน้า “จะเป็นไปได้อย่างไร? แม้ว่าพวกเขาจะท้าทายสวรรค์เพียงใด แต่ก็ยังถูกจำกัดด้วยอายุ อีกทั้งในดินแดนแห่งทวยเทพก็ยังมีผู้ท้าทายสวรรค์มากกว่าพวกเขาอีกมาก! พวกเขาเป็นได้เพียงอันดับหนึ่งในรุ่นของตนเอง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาคือสี่อันดับแรกของทั้งหมด”
“อย่างนี้นี่เอง…”
“อันดับสวรรค์นั้น แม้แต่ข้าก็ไม่รู้ว่ามีใครบ้าง ข้ายังไม่ถึงระดับที่จะเข้าถึงอันดับสวรรค์ได้ ในอนาคตเจ้าคงจะได้สัมผัสกับมันอย่างแน่นอน! แต่ข้ารู้เพียงเรื่องเดียว อันดับหนึ่งของอันดับสวรรค์คือศิษย์คนแรกของยอดเขาใจอสูร และยังเป็นศิษย์คนแรกของผู้อาวุโสท่านนั้น ศึกแห่งทวยเทพในครั้งนั้นของนางได้รับการยกย่องว่าเป็นศึกที่มีคุณภาพสูงสุดในประวัติศาสตร์!”
เย่เทียนอี้กล่าวว่า “ข้าเคยได้ยินมาแล้ว ศึกในครั้งนั้นเจ็ดวิหารเบื้องบนต่างส่งบุตรศักดิ์สิทธิ์ ธิดาศักดิ์สิทธิ์ และนายน้อยที่มีสถานะสูงสุดในรุ่นนั้นเข้าร่วม!”
“ถูกต้อง! ศึกแห่งทวยเทพในครั้งนั้น ศิษย์พี่ใหญ่ของยอดเขาใจอสูรคว้าอันดับหนึ่งมาได้! ช่างท้าทายสวรรค์เกินไปแล้ว! และหลังจากศึกครั้งนั้น นางก็ได้ขึ้นสู่อันดับหนึ่งของอันดับสวรรค์! สามอันดับใหญ่จะนับเฉพาะคนรุ่นใหม่ที่อายุต่ำกว่ายี่สิบแปดปีเท่านั้น การดำรงอยู่ในระดับนั้นเป็นสิ่งที่ไม่อาจจินตนาการได้ อายุเพียงยี่สิบกว่าปีกลับบรรลุถึงระดับพลังที่คนอื่นต้องใช้เวลาหลายร้อยปี หลายพันปี หรือแม้แต่เกือบหมื่นปีจึงจะบรรลุได้! ช่างน่าทอดถอนใจในความกว้างใหญ่ไพศาลของโลกใบนี้เสียจริง!”
เซี่ยเทียนเซี่ยถอนหายใจยาว
เย่เทียนอี้คิดแล้วก็รู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่าน
นั่นแหละคือคู่ต่อสู้ของเขา!
ทำไมเย่เทียนอี้ถึงต้องไปยอดเขาใจอสูรให้ได้?
การคัดเลือกผู้สืบทอดของนิกายเทพมารในอีกสามปีข้างหน้า เขาต้องบรรลุถึงขอบเขตราชันเทพเป็นอย่างน้อยจึงจะมีคุณสมบัติ มีเพียงแรงกดดันเช่นนี้เท่านั้นจึงจะมีความเป็นไปได้ที่จะบรรลุเป้าหมาย และมีเพียงแรงกดดันเช่นนี้เท่านั้น เขาจึงจะสามารถท้าทายสวรรค์ได้มากขึ้นในระดับพลังเดียวกัน!
“แต่เจ้าก็มีความเป็นไปได้นี้ อวี่หานก็มีเช่นกัน! พยายามเข้า!”
เย่เทียนอี้พยักหน้า “ข้ารู้ครับ!”
“จริงสิ”
เย่เทียนอี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ข้าอยากจะยึดครองจักรวรรดิเป่ยโต่ว”
เซี่ยเทียนเซี่ย “…”
คนผู้นี้พูดเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ออกมาได้อย่างง่ายดายขนาดนี้เชียวหรือ?
“ทำไมเจ้าถึงอยากจะยึดครองจักรวรรดิเป่ยโต่ว? เจ้าอยากจะเป็นจักรพรรดิด้วยหรือ?”
เซี่ยเทียนเซี่ยถามอย่างไม่เข้าใจ
เย่เทียนอี้ส่ายหน้า “ไม่ใช่ครับ แค่รู้สึกว่าจะได้สบายใจขึ้นหน่อย!”
“ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ ด้วยสถานะของเจ้าในตอนนี้ การจะยึดครองจักรวรรดิเป่ยโต่วไม่ใช่เรื่องยาก จักรวรรดิเป่ยโต่วก็มีแค่ยอดฝีมือขอบเขตราชันเทพไม่กี่คนเท่านั้น แต่เจ้าอย่าลืม องค์หญิงเจ็ด…”
เย่เทียนอี้เกาหัว “ใช่ครับ นี่แหละคือประเด็นสำคัญ ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันอีกที! ข้าขอดูเรื่องการรักษาอวี่หานให้หายดีเสียก่อน!”
“อืม! งั้นเจ้าก็อยู่เป็นเพื่อนนางสักหน่อย ข้าไม่รบกวนพวกเจ้าแล้ว”
เซี่ยเทียนเซี่ยพูดจบก็เดินจากไป
เย่เทียนอี้มองเซี่ยอวี่หาน
คุณสมบัติของนางคือ น้ำแข็ง มิติ และลม สามคุณสมบัติ ซึ่งหาได้ยากมาก! แม้แต่ในทวีปนี้ ผู้มีสามคุณสมบัติก็ยังหาได้ยากอย่างยิ่ง อีกทั้งยังมีคุณสมบัติมิติระดับสูงสุดอีกด้วย!
แต่สำหรับนางแล้ว น้ำแข็งย่อมเป็นวิธีการโจมตีหลักอย่างแน่นอน ดังนั้นเย่เทียนอี้จึงต้องยกระดับพลังเหมันต์ของนาง!
“บัวใจศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานหรือ?”
เย่เทียนอี้ครุ่นคิดเล็กน้อย
บัวใจศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน แม้จะเป็นเพียงของวิเศษระดับศักดิ์สิทธิ์ แต่ในแง่ของการเสริมพลังให้แก่นักสู้คุณสมบัติน้ำแข็งแล้ว แม้แต่วัตถุเทพสวรรค์ปฐพีระดับวิถีนักบุญบางชนิดก็ยังไม่อาจเทียบเทียมได้ บัวใจศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานนั้นเกือบจะเทียบเท่าการดำรงอยู่ของระดับวิถีนักบุญแล้ว มันแข็งแกร่งเพียงใด สามารถยกระดับได้มากแค่ไหน เย่เทียนอี้รู้ดีอย่างยิ่ง!
“แต่เสี่ยวอวี่หานอยู่ในระดับเทพสวรรค์ นางสามารถดูดซับวัตถุเทพสวรรค์ปฐพีระดับวิถีนักบุญได้พอดี หากใช้ของที่ทรงพลังกว่านี้ แม้ข้าจะนำออกมาได้ แต่นางก็คงดูดซับได้ไม่เต็มที่นัก!” เย่เทียนอี้ครุ่นคิด
“เอาแบบนี้แหละ! บัวใจศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานและบีโกเนียเซียนเหมันต์หทัยสวรรค์!”
เย่เทียนอี้คิดได้แล้วว่าจะให้อะไรแก่นาง
บีโกเนียเซียนเหมันต์หทัยสวรรค์เป็นวัตถุเทพสวรรค์ปฐพีคุณสมบัติน้ำแข็งระดับวิถีนักบุญ เมื่อใช้ร่วมกับบัวใจศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน เกรงว่านางจะสามารถพุ่งทะยานสู่ขอบเขตวิถีนักบุญได้โดยตรง และพลังเหมันต์ก็จะเพิ่มขึ้นอย่างน่าสะพรึงกลัว!
เพียงแต่ตอนนี้เย่เทียนอี้ยังนำออกมาไม่ได้ หากนำออกมา เกรงว่าตระกูลเซี่ยทั้งตระกูลคงจะถูกแช่แข็งเป็นแน่!
“เฮ้อ ข้าก็เหนื่อยเหมือนกัน งั้นก็นอนสักงีบแล้วกัน”
เย่เทียนอี้เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ จากนั้นก็ล็อกประตูจากด้านใน แล้วถอดเสื้อผ้าจนหมดก่อนจะมุดเข้าไปในผ้าห่มของเซี่ยอวี่หาน
เขาเหนื่อยมากจริงๆ หลังจากอยู่ในจานเคลื่อนย้ายเวลาถึงสามเดือนโดยไม่ได้หลับไม่ได้นอน แถมวันนี้ยังต้องต่อสู้อย่างดุเดือดอีก เขาจึงอยากจะพักผ่อนให้เต็มที่สักหน่อย
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง ขนตายาวของเซี่ยอวี่หานสั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นนางก็ค่อยๆ ลืมตาคู่สวยขึ้นมา
ปฏิกิริยาแรกคือความรู้สึกผิดปกติ นางกำลังหนุน...
นางจึงหันไปมอง และเห็นใบหน้าด้านข้างอันหล่อเหลาเกินจินตนาการของเย่เทียนอี้ และ... มือของเขา...
ใบหน้าสวยของเซี่ยอวี่หานอดที่จะแดงระเรื่อไม่ได้ รีบเอามือของเย่เทียนอี้ออกไป
เขามาอยู่ในผ้าห่มของนางได้อย่างไร?
เย่เทียนอี้สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหว จากนั้นก็ลืมตาขึ้น สบตากับเซี่ยอวี่หาน
จ๊วบ…
หลังจากสบตากันอยู่หลายวินาที เย่เทียนอี้ก็อดไม่ได้ที่จะจูบลงบนริมฝีปากแดงระเรื่อของนาง
“ท่าน... ทำอะไรอยู่?”
เซี่ยอวี่หานถาม
“มาหาเจ้า แล้วก็ถือโอกาสงีบหลับสักหน่อย”
เย่เทียนอี้ยิ้ม
“อืม...” เซี่ยอวี่หานพยักหน้าเบาๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นนั่ง แล้วรีบมุดกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม
เจ้าคนเลว!
เขาถอดเสื้อผ้าของนางจนหมดเลยหรือ?
เย่เทียนอี้เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มองใบหน้าสวยที่แดงก่ำของนาง
ว้าว! น่ารักจะตายอยู่แล้ว
“ข้ามีเหตุผลนะ” เย่เทียนอี้กล่าว
เซี่ยอวี่หานกัดฟันสีเงิน
ไม่ใช่ว่านางจะรับไม่ได้ เรื่องอย่างว่านางแล้วแต่เย่เทียนอี้อยู่แล้ว แต่การที่ถูกเขาถอดเสื้อผ้าจนหมดในขณะที่หลับสนิท... ใครจะรู้ว่าเขาทำอะไรไปบ้าง มันให้ความรู้สึกแปลกๆ
“ไม่ต้องใส่แล้ว แบบนี้แหละดี ข้าจะได้ช่วยเจ้ารักษาได้สะดวก” เย่เทียนอี้กล่าว
“รักษาอะไร?”
เซี่ยอวี่หานโผล่ออกมาแค่ศีรษะเล็กๆ
“คำสาปของเจ้า!”
เซี่ยอวี่หาน “…”
สองชั่วโมงต่อมา... เย่เทียนอี้ใช้เพลิงมารหมื่นวิถีเผาทำลายเข็มเงินที่พันรอบด้วยไอหมอกสีดำจนหมดสิ้น
“ฟู่— เสร็จแล้ว!”
ดวงตาคู่สวยของเซี่ยอวี่หานจับจ้องไปยังเย่เทียนอี้ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อบนใบหน้าให้เขาอย่างแผ่วเบา
เย่เทียนอี้ชอบความรู้สึกแบบนี้มาก
เมื่อเย่เทียนอี้บอกว่าเรียบร้อยแล้ว นางก็เชื่อสนิทใจว่าจะไม่มีปัญหาใดๆ อีก แม้เรื่องนี้จะน่าเหลือเชื่อเพียงใดก็ตาม
“ท่านจะไปแล้วหรือ?”
เซี่ยอวี่หานมองเย่เทียนอี้แล้วถาม
“อืม อีกไม่กี่วัน”
“งั้นข้าก็จะได้ไปวิหารเทพเหมันต์พอดี”
เย่เทียนอี้หยิกแก้มเนียนของนางแล้วยิ้มกล่าวว่า “ไปเถอะ พัฒนาตัวเองให้ดี ถึงอย่างไรพวกเราก็เป็นเพื่อนกันแล้ว ถ้าคิดถึงก็เปิดวิดีโอคอลคุยกันก็ได้”
“อืม”
เซี่ยอวี่หานพยักหน้า
“ไปกันเถอะ ไปที่ที่ไม่มีคน”
“ทำไม?”
“ข้าจะมอบบัวใจศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานและบีโกเนียเซียนเหมันต์หทัยสวรรค์ให้เจ้าหลอมรวม”
เซี่ยอวี่หาน “…”
“นั่นมันของวิเศษระดับวิถีนักบุญนะ!”
นางกล่าวด้วยความตกใจ
“แล้วข้าจะหลอกเจ้าไปเพื่ออะไรเล่า? ไปกันเถอะ!”
“ได้!”
เซี่ยอวี่หานพยักหน้า สวมเสื้อผ้าแล้วตามเย่เทียนอี้ไปยังป่าเล็กๆ นอกเมือง
ฟุ่บ—
บัวใจศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานถูกนำออกมาเป็นอันดับแรก! ทั้งป่าถูกแช่แข็งในทันที เย่เทียนอี้และเซี่ยอวี่หานต้องปลดปล่อยกลิ่นอายอันทรงพลังออกมาต้านทาน!
เซี่ยอวี่หานสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง...
“ท่านไม่ใช้หรือ?”
เย่เทียนอี้ยิ้มกล่าวว่า “ข้าย่อมต้องใช้มันแล้วสิ ถึงได้นำมาให้เจ้า”
ของสิ่งนี้ ระบบจำกัดไม่ให้เย่เทียนอี้ใช้ มิฉะนั้น บีโกเนียเซียนเหมันต์หทัยสวรรค์จะช่วยยกระดับพลังให้เย่เทียนอี้ได้อย่างมหาศาล!
“ขอบคุณ!”
เซี่ยอวี่หานก็ไม่ได้เกรงใจเย่เทียนอี้ นางนั่งลงแล้วเริ่มหลอมรวม