บทที่ 127 เย่เทียนอี้ถึงที่ตาย

###

"พ่อพอได้แล้วมั้ง" ซือเจียอีกรอกตามอง

"ฮ่า ๆ ๆ ——"

"แต่เรื่องโชว์เทพน่ะไม่ต้องให้ข้าสอนเจ้าแล้ว เจ้าทำไปเรียบร้อยแล้วต่างหากล่ะ"

ซือเจียอี: "???"

สาว ๆ คนอื่น: "???"

"เหนื่อยแล้ว ๆ ข้าจะกลับบ้านล่ะ เสี่ยวหานเสวี่ย เจ้าจะกลับพร้อมข้าไหม?" เย่เทียนอี้หันไปมองไป๋หานเสวี่ยพลางยิ้ม

ไป๋หานเสวี่ยส่ายหน้า "ไม่เป็นไร แต่คืนนี้เจ้าดูโดดเด่นจริง ๆ ไว้มีเวลาก็ต้องขอเรียนรู้จากเจ้าบ้างล่ะ คืนนี้ดึกแล้ว ข้ากลับก่อน พรุ่งนี้เจอกันนะ"

คำพูดเช่นนี้จากปากไป๋หานเสวี่ย แสดงว่านางยอมรับในตัวเย่เทียนอี้อย่างจริงจังแล้ว

ซือเจียอี: "ข้าก็กลับล่ะนะ ฮั่วสุ่ย เราไปกันเถอะ คืนนี้เจ้าหมอนี่โชว์ครบโควต้าแล้ว ไม่ตื่นเต้นละ!"

"งั้นข้าก็กลับเหมือนกัน" เย่เทียนอี้กล่าวต่อ "เฮ้อ ที่บ้านข้ายังมีสาว ๆ จากโลกออนไลน์อีกหลายคน รอวันนัดเจอตัวจริงอยู่เลยนะ"

"ระวังโดนหลอกล่ะ" ฮั่วสุ่ยว่า

เย่เทียนอี้หัวเราะ "ไม่เป็นไร เจอตัวจริงต้องพกมีด ถ้าไม่เหมือนในรูป เจอกันหน้าสถานีฟาดฟันให้รู้เรื่อง!"

"พรวด——"

ไป๋หานเสวี่ยและพวกสาว ๆ กลั้นขำไม่ไหว หัวเราะออกมาดังลั่น

"ไปล่ะ ๆ พรุ่งนี้เจอกัน หวังว่าข่าวพรุ่งนี้จะรายงานว่าเจ้าถูกฟันตายที่หน้าสถานีรถไฟนะ!"

ซือเจียอีและฮั่วสุ่ยก็พากันจากไป

"พี่สาวเทพธิดา เรากลับกันเถอะ"

มู่เชียนเสวี่ยพยักหน้าเบา ๆ "บทกวีที่เจ้าร่ายเมื่อครู่ ข้าชอบมาก เขียนให้ข้าอ่านหน่อยได้ไหม?"

"แน่นอนอยู่แล้ว"

"ขอบใจนะ"

...

ชานเมืองนครศักดิ์สิทธิ์เทียนสุ่ย หญิงสาวในชุดกระโปรงขาวล้วนยืนอยู่บนหลังนกกระเรียนขาวกลางอากาศ นางกระโดดลงเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าสู่งานเทศกาลที่สว่างไสวด้วยแสงโคม

อาจารย์ของนางส่งนางมายังเมืองนี้ ให้นางไปลงชื่อในสถาบันแห่งหนึ่งก่อน เพราะจะมีเหล่าอัจฉริยะจากทั่วหล้ามาชุมนุมกัน และให้นางใช้โอกาสนี้ทดสอบฝีมือพวกเขา เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับมหาประลองทั่วหล้าในอนาคต

ในฝูงชน เย่เทียนอี้กับมู่เชียนเสวี่ยเดินเคียงกัน ขณะที่เฟิงหยาเดินตรงมาจากอีกฟาก

"พี่สาวเทพธิดา เจ้ากินสายไหมไหม?" เย่เทียนอี้ยิ้มยื่นสายไหมให้มู่เชียนเสวี่ย

ฝีเท้าของเฟิงหยาหยุดชะงัก เมื่อเย่เทียนอี้กับมู่เชียนเสวี่ยเดินผ่านนางไป

พี่สาวเทพธิดา? ช่างแปลกประหลาด ยังมีคนเรียกหญิงสาวแบบนี้อีกหรือ?

เฟิงหยายิ้มเล็กน้อย แล้วเดินจากไปต่อ

อีกด้านหนึ่ง เหอฉางอวี่เดินออกมาด้วยสีหน้าอำมหิต กำหมัดแน่น

เขาจะต้องฆ่าเย่เทียนอี้! สับให้เป็นหมื่นชิ้นยังไม่สาสม!

......

เย่เทียนอี้กับมู่เชียนเสวี่ยกลับถึงบ้าน เย่เทียนอี้ทิ้งตัวลงบนโซฟาราวกับหมดแรง ไม่อยากขยับตัวอีกเลย โทรทัศน์เปิดค้างอยู่กำลังฉายรายการกฎหมาย ไม่มีใครสนใจเป็นพิเศษ

"จะกินข้าวไหม? เดี๋ยวข้าทำให้" เย่เทียนอี้เอ่ยถาม

มู่เชียนเสวี่ยส่ายหน้าเบา ๆ "ไม่ล่ะ ที่งานกวีข้ากินไปเยอะแล้ว เริ่มเลี่ยนแล้วด้วย"

"ก็ได้ เอาโทรศัพท์มานี่ ข้าจะโอนเงินที่ได้เมื่อคืนให้เจ้า ถือว่าเป็นจำนวนไม่น้อย เจ้าช่วยข้าไว้มากเหมือนกัน ต่อไปเห็นเครื่องประดับอะไรสวย ๆ ก็ซื้อได้เลยนะ!"

ว่าแล้วเย่เทียนอี้ก็โอนเงินแปดสิบล้านให้มู่เชียนเสวี่ยทั้งหมด!

เขาไม่รู้สึกเสียดายเลย เพราะสิ่งที่เขาได้มามากยิ่งกว่า

"ขอบคุณนะ" มู่เชียนเสวี่ยกล่าวเบา ๆ

นางไม่มีแนวคิดเรื่องตัวเลขเท่าไร แต่ในใจก็รู้สึกพอใจมาก

"งั้นข้าไปอาบน้ำก่อนนะ" มู่เชียนเสวี่ยพูดขึ้น

จริง ๆ แล้วนางบอกเช่นนี้เพราะต้องการให้เย่เทียนอี้รู้ ว่านางกำลังจะไปอาบน้ำ ให้เขารู้ตัวและระวังตัว

"ให้ข้าอาบก่อนเถอะ สองวันแล้วไม่ได้อาบเลย"

"ก็ดีเหมือนกัน" มู่เชียนเสวี่ยเองก็ไม่ชอบให้เย่เทียนอี้ไปอาบน้ำต่อจากนาง

เย่เทียนอี้ถอดเสื้อคลุมกับกางเกงชั้นนอกออก พลางฮัมเพลงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ความรู้สึกหลังจากได้โชว์เทพนั้นมันยอดเยี่ยมจริง ๆ แล้วเขาก็ถอดแหวนมิติวางไว้กับเสื้อผ้าโยนลงโซฟาอย่างลืมตัว

นี่เป็นความเคยชินที่ติดมาจากตอนอยู่กับเย่เซียนเอ๋อร์ เพราะเขามักทำแบบนี้แล้วนางจะคอยเก็บไปซักให้

วันนี้รู้สึกดีจริง ๆ! เขาคิดว่าในใจของเสี่ยวหานเสวี่ย ตัวเขาคงมีคะแนนเพิ่มขึ้นมากแน่นอน!

"ไปอาบน้ำละน้า~"

เย่เทียนอี้ร้องเสียงใส วิ่งเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูและนอนแช่ตัวในอ่างอย่างสบายใจ ฮัมเพลงไปด้วย

มู่เชียนเสวี่ยนั่งอยู่บนโซฟา มองดูรายการโทรทัศน์ซึ่งกำลังเล่าเรื่องคู่สามีภรรยาแต่งงานกันแล้วฝ่ายชายใช้ความรุนแรง จนฝ่ายหญิงตัดสินใจหนีไป ในขณะที่ฝ่ายชายก็ร้องเรียกขอร้องไม่หยุด...

เดิมทีนางก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่คำว่า "ภรรยา" ที่ชายในโทรทัศน์เอ่ยขึ้น ทำให้นางสะดุดใจ

(老公 / 老婆 เหล่ากง-เหล่าผอ /ผัว-เมีย,สามี-ภรรยา,ที่รัก แบบไม่เป็นทางการ เป็นคำสมัยใหม่

丈夫/妻子 เป็นคำสุภาพ

夫君/娘子 เป็นคำโบราณ

ที่มู่เชียนเสวี่ยไม่รู้จักคือ老公/老婆)

คำว่า "สามีภรรยา" ไม่ใช่คำที่เพื่อนใช้เรียกกันหรือ? แต่ในโทรทัศน์สองคนนั้นมีลูกหลายคนแล้ว ยังเรียกกันแบบนี้อยู่?

นี่เป็นครั้งแรกที่มู่เชียนเสวี่ยรู้สึกสงสัยจริงจังในเรื่องนี้ ก่อนหน้านี้นางเชื่อคำของเย่เทียนอี้มาตลอด แต่ตอนนี้ นางเริ่มลังเลแล้ว

และนางก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ค้นหาความหมายของคำนี้เป็นครั้งแรก

ในขณะที่เย่เทียนอี้กำลังนอนแช่น้ำอย่างสบายจู่ ๆ เขาก็รู้สึกขนลุกซู่!

อะไรกัน? เขาอยู่ในน้ำร้อนแท้ ๆ ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงรู้สึกสั่นขึ้นมาได้?

ในห้องนั่งเล่น มู่เชียนเสวี่ยขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าเริ่มไม่พอใจและมีโทสะ

เขาหลอกนางอย่างนั้นหรือ?

มู่เชียนเสวี่ยมองไปยังแหวนมิติที่วางอยู่บนเสื้อผ้าของเย่เทียนอี้! นางไม่ได้คิดอะไรอื่น แค่อยากเอาคืนของที่มอบให้เขากลับคืน นางรู้สึกว่าทุกอย่างก่อนหน้านี้เป็นคำโกหก และนางเกลียดการถูกหลอกที่สุด โดยเฉพาะจากคนที่นางจริงใจด้วย!

นางหยิบแหวนมิติขึ้นมา แล้วเพียงแค่ขยับจิตสำนึก สิ่งของทั้งหมดภายในก็ปรากฏอยู่บนโต๊ะหน้าทีวี สายตานางตกอยู่บนชุดชั้นในสีขาวตัวหนึ่ง!

ในชั่วพริบตาเดียว ดวงตาสีม่วงของนางยิ่งเปล่งประกาย ผมยาวพลิ้วไหวขึ้นมาอย่างไร้ลม...

"ข้าชอบอาบน้ำ ผิวพรรณข้านี่ดีจริง ๆ โอ้โหโฮโฮ~"

เย่เทียนอี้ร้องเพลงออกมาแล้วเปิดประตูห้องน้ำเดินออกมาอย่างสบายใจ แต่แล้วเขาก็ชะงักค้าง เมื่อเห็นมู่เชียนเสวี่ยกำลังถือชุดชั้นในที่เขาเกือบลืมไปแล้วอยู่ในมือ...

กลืนน้ำลายดังเอื๊อก——

มู่เชียนเสวี่ยหันขวับมาทางเขา ดวงตาสีม่วงลึกล้ำแฝงพลัง กดดันเขาราวกับล่ามโซ่ไว้

จบแล้ว... จบสิ้นแล้ว!!!