บทที่ 85 คารวะท่านเย่

###

ท่านผู้เป็นอมตะอาวุโสฉางเซิงเดินไปทั่วนครศักดิ์สิทธิ์เทียนสุ่ย ผู้คนที่เห็นเขาต่างรีบหลบเลี่ยง เพราะตอนนี้สภาพของเขานั้นดำเป็นถ่านจนไม่น่าเข้าใกล้

"คุณหนู ข้าขอถามอะไรหน่อย..."

ท่านฉางเซิงยืนขวางหญิงสาวคนหนึ่ง แล้วเผยรอยยิ้มที่เขาคิดว่าแสนใจดี

"กรี๊ด! ตาเฒ่าลามก!"

หญิงสาวผู้นั้นเห็นเขาทั้งตัวมอมแมม เสื้อผ้าขาดวิ่น แล้วยังยิ้มให้เธอแบบน่ากลัวอีก จึงร้องลั่นก่อนวิ่งหนีไปทันที

ท่านฉางเซิง: "..."

ต่อมาเขาเห็นเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่ง เด็กย่อมใสซื่อ ไม่น่าจะกลัวเขา

"เด็กน้อย ข้าขอถามหน่อย เจ้ารู้จักคนชื่อเย่เทียนอี้ไหม ถ้าบอกข้าได้ ข้าจะให้ลูกอมเจ้ากินนะ"

เขายิ้มให้อย่างอ่อนโยนที่สุด

"บ้าสิ! แก่แล้วยังพูดจาลามก!"

แม่ของเด็กน้อยเดินมาได้ยินพอดี รีบพาลูกสาววิ่งหนีไปพร้อมกับถุยน้ำลายใส่เขา

ท่านฉางเซิง: "???"

ทำไมผู้คนถึงด่าเขา? ไม่เป็นไร! อดทนไว้! หาตัวเย่เทียนอี้ให้เจอก่อน!

"น้องชาย ข้าขอถามหน่อย..."

ท่านฉางเซิงเดินเข้าไปหาหลี่ปังซึ่งกำลังเคี้ยงไก่อยู่

"เอ้านี่ ๆ รับไปแล้วรีบไปเถอะ ๆ"

หลี่ปังควักเงินสองร้อยยื่นให้เขาเหมือนไล่ขอทาน

ท่านฉางเซิงมือสั่นขณะรับเงิน รู้สึกเหมือนถูกเหยียดหยามสุด ๆ

อ๊ากกกก! ไม่ไหวแล้ว!!

เขาข่มอารมณ์ไว้ก่อนฝืนยิ้มออกมา

"น้องชาย ข้าอยากตามหาผู้หนึ่ง เขาชื่อเย่เทียนอี้"

"หาพี่เย่? เจ้าเป็นใคร?"

"เจ้ารู้จักเขาเหรอ?"

ท่านฉางเซิงถามอย่างตื่นเต้น

"รู้จักสิ! ใครไม่รู้จักพี่เย่กันเล่า! เขาคือคนดังประจำเมืองเลยนะ!"

"งั้นเจ้านำข้าไปหาเขาได้ไหม? นี่คือโอสถเล็กหวนคืนระดับห้าขั้นหนึ่ง ช่วยเจ้าทะลวงพลังได้เลย!"

"เหอะ อย่ามาตอแหลเลย ระดับห้าเหรอ? เอาไปซะ!"

หลี่ปังรับโอสถมาแล้วดีดทิ้งเหมือนหินไร้ค่า

ท่านฉางเซิง: "..."

นั่นมันโอสถระดับห้าจริง ๆ นะ! ทิ้งได้หน้าตาเฉยเลยเรอะ!?

"เรื่องนี้สำคัญมาก ข้าขอร้องล่ะ พาไปเถอะ"

"โอเค! ตามข้ามา!"

ในที่สุด ท่านฉางเซิงก็โล่งใจได้เล็กน้อย แล้วเดินตามหลี่ปังไปทางสถาบันเทียนสุ่ย

"น้องชาย เย่เทียนอี้ผู้นั้นเป็นใครหรือ? มีความพิเศษใด?"

ท่านฉางเซิงเอ่ยถาม

เสียงปริศนานั้นเขาไม่รู้ว่าคืออะไร มันเหมือนเป็นเจตจำนงแห่งสวรรค์ เขาอยู่ในจุดสูงสุดของทวีปนี้แล้ว แต่กลับถูกกดดันราวกับเป็นผงธุลี เขานึกได้แค่ว่า... หรือว่านี่คือบททดสอบจากสวรรค์!

"พิเศษเหรอ? พี่เย่พิเศษมาก! เขาคือมังกรในหมู่คน ไม่มีใครเทียบได้ แค่โบกมือก็ทำลายนครศักดิ์สิทธิ์ให้แหลกเป็นจุณได้เลย! หญิงใดคู่ควรกับเขาอย่างน้อยต้องมีระดับพลังถึงขั้นตำนาน ระดับเทพสวรรค์โน่น!"

หลี่ปังพูดด้วยแววตาเลื่อมใส นี่คือจินตนาการในใจเขาล้วน ๆ

ท่านฉางเซิงถึงกับสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

บัดซบ! ระดับนั้นเชียว? หรือว่าจะอยู่ระดับเดียวกับข้า? แล้วทำไมถึงยังต้องการกระบี่เซียนระดับเทพอีก?

"แล้วเขาอายุเท่าไหร่...?"

"พี่เย่เพิ่งสิบเก้าเอง"

"อะไรนะ!"

ท่านฉางเซิงถึงกับเบิกตากว้าง

"หรือว่า... เป็นผู้ยิ่งใหญ่จากยุคโบราณกลับชาติมาเกิด? ไม่สิ! ไม่ใช่การกลับชาติมาเกิด ต้องเป็นการตื่นจากการผนึกพลังต่างหาก! และยังคงไว้ซึ่งรูปลักษณ์หนุ่มแน่นเช่นนี้! สวรรค์! มีคนเช่นนี้อยู่ในโลกได้อย่างไรกัน! ได้พบหน้าเขาสักครั้ง ข้านับว่าเป็นเกียรติสูงสุดของชีวิต!"

ท่านผู้เป็นอมตะอาวุโสฉางเซิงตะลึงงันสุดขีด!

"ข้าว่าพี่เย่ต้องเป็นยอดคนผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งแน่ ๆ เขาเก่งเกินมนุษย์! ตาแก่รู้ไหม พี่เย่ทำนายเหตุการณ์ล่วงหน้าได้หลายอย่างเลย มันเหลือเชื่อมาก!"

"หรือว่า... เขาเป็นยอดผู้บำเพ็ญจากยุคโบราณแห่งหอเทียนจี?"

"หอเทียนจี? ท่านหมายถึงหนึ่งในสี่ประตูเซียนนั่นน่ะนะ? เหอะ ข้าบอกเลยว่า เทียบกับพี่เย่แล้ว หอเทียนจีไม่ต่างอะไรจากฝุ่นธุลี แค่สะบัดมือก็ลบหายได้แล้ว เข้าใจไหม?"

"ฟืด——"

ท่านฉางเซิงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ทันที! หรือว่าเสียงเมื่อคืนกับสายฟ้านั้นคือเขาเป็นคนเรียกมา? เขากำลังเรียกตัวข้าอยู่? ต้องใช่แน่! บุรุษผู้นี้อาจเป็นผู้ที่เหนือกว่าขั้นเทพสวรรค์เสียอีก! น่ากลัวเกินไปแล้ว!

เสียงปริศนา พลังลึกลับที่ต่อต้านไม่ได้ กับคำเพ้อเจ้ออย่างยิ่งของหลี่ปังที่ทำให้เย่เทียนอี้กลายเป็นตำนานในสายตาเขา ทั้งหมดนั่นทำให้เขา... เชื่อ!

...

"พี่เย่คงกำลังกินข้าวกับพี่สะใภ้อยู่ เจ้าไปรอในห้องรับรองก่อนดีไหม ข้าจะไปตามเขามาให้"

"ไม่ ๆ ๆ ข้าเป็นเพียงผู้เยาว์ จะให้ยอดคนอย่างเขาออกมาหาข้าได้อย่างไรกัน ข้าต้องไปหาเขาด้วยตนเอง!"

หลี่ปังลูบคางพลางคิด

"ก็จริงอยู่ แต่พี่เย่ก็เป็นกันเองนะ ไม่ถือสาอะไรหรอก เสื้อผ้าเจ้านี่ก็ต้องเปลี่ยนด้วยนะ ห้องรออยู่ตรงนั้น เข้าไปรอเถอะ!"

"อืม ๆ ได้ ๆ ขอบใจมากน้องชาย!"

ท่านฉางเซิงเดินเข้าไปในห้องรับรองด้วยความตื่นเต้น

เขาเป็นหนึ่งในผู้แข็งแกร่งที่สุดของทวีปนี้ แต่ในใจลึก ๆ เขารู้ดีว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า ต่อให้เขาเก่งเพียงใด ต่อหน้าคนเช่นนั้น เขาก็ยังเป็นเพียงรุ่นเยาว์!

"ท่านคือ...?"

หลี่ป๋อเหรินเดินผ่านมาพอดี เห็นเขาเข้าก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย

"ข้าคือเว่ยฉางเซิง ผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักเซียน!"

เว่ยฉางเซิงยืนมือไพล่หลัง พลังอำนาจแผ่ออกเล็กน้อย

"ฟืด——"

หลี่ป๋อเหรินถึงกับสูดลมหายใจ รีบโค้งตัวทำความเคารพ

"คารวะท่านผู้เป็นอมตะอาวุโสฉางเซิง ไม่ทราบท่านมาเยือนสถาบันเทียนสุ่ยของพวกข้าด้วยเหตุอันใด? เชิญท่านนั่งก่อน เชิญ ๆ!"

แม้ท่านผู้นี้จะดูมอมแมม แต่พลังที่แผ่ออกมานั้นไม่ธรรมดาเลย!

"ข้ามีเรื่องสำคัญ ต้องมาด้วยตนเอง เรื่องราวเป็นเช่นไร... เจ้ายังไม่มีคุณสมบัติที่จะล่วงรู้!"

"ขอรับ ๆ ข้าน้อยจะชงชาให้ท่าน เชิญท่านนั่ง!"

ถึงแม้หลี่ป๋อเหรินจะถือเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดของนครศักดิ์สิทธิ์เทียนสุ่ย แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าฉางเซิง เขาก็ไม่ต่างอะไรจากผู้น้อยที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่ถือรองเท้าให้!

"ข้าน้อยหลี่ป๋อเหริน เป็นผู้อำนวยการของสถาบันเทียนสุ่ย"

"ไม่เป็นไร!"

เว่ยฉางเซิงโบกมือ ก่อนจะจิบชาเบา ๆ

"หลี่ปัง ข้าบอกแล้วใช่ไหม ข้ายังต้องไปดูบ้านกับหานเสวี่ยกับพี่สาวข้านะ นี่เจ้าพาข้ามาเจอกับขอทานอีกแล้วเหรอ?"

เย่เทียนอี้เดินตามหลี่ปังเข้ามา ไป๋หานเสวี่ยก็เดินเคียงมาด้วย

"แหะ ๆ พี่เย่ ดูจากอาการแล้ว ตาแก่นี่ดูนับถือเจ้ามากเลย ข้าก็เลย..."

"เอาเถอะ ๆ ก็ได้ ๆ"

เย่เทียนอี้เดินเข้าห้องแล้วมองไปยังเว่ยฉางเซิง

"ตาแก่ เจ้าเป็นคนเรียกหาข้าเหรอ?"

เขาพลางเกาหูไปด้วย

เว่ยฉางเซิงรีบลุกขึ้นมองเขาอย่างรวดเร็ว

แปลก เขาอ่อนแอมาก อายุก็น้อย ไม่เหมือนที่คิดเลย...

แต่เดี๋ยว! คนระดับนี้ต้องสามารถปิดซ่อนกลิ่นอายได้แน่!

ได้ยินคำพูดของเย่เทียนอี้ หลี่ป๋อเหรินถึงกับตกใจสุดขีด

"เย่เทียนอี้ เจ้ารู้ไหมว่าคนตรงหน้านี้คือใคร!? เจ้ายังไม่รีบ..."

ยังไม่ทันจบคำ เว่ยฉางเซิงก็โค้งคำนับต่อหน้าเย่เทียนอี้

"ข้าน้อยเว่ยฉางเซิง ขอคารวะท่านเย่ผู้ยิ่งใหญ่!"

หลี่ป๋อเหริน: "???"

เย่เทียนอี้: "???"