บทที่ 61 ไป๋หานเสวี่ยภรรยาสาวงามของข้า
บทที่ 61 ไป๋หานเสวี่ยภรรยาสาวงามของข้า
###
เย่เทียนอี้ไปสมัครเข้าร่วมการแสดงอย่างจนใจ ส่วนจะแสดงอะไรค่อยคิดระหว่างทาง
ส่วนอีกด้านหนึ่ง ซือเจียอีนำรายชื่อไปให้หลี่ป๋อเหริน หลี่ป๋อเหรินคนนั้นพลันเห็นชื่อของเย่เทียนอี้ ก็ถอดแว่นตาออกทันที
“อาจารย์ซือ หมายความว่าอย่างไร? เย่เทียนอี้? ไม่ควรจะเป็นฮั่วสุ่ยหรอกหรือ?”
“แล้วไง? นักเรียนของข้ามีความสามารถพิเศษ อยากจะก้าวหน้า หน้าตาก็หล่อ เขาอยากจะแสดงมันผิดตรงไหน?”
ซือเจียอีนั่งลงบนโต๊ะแล้วหยิบแอปเปิลขึ้นมาลูกหนึ่ง แกว่งขาไปมาพลางกัดไปพลางกล่าว
“ผิดก็ไม่ผิด แต่การเข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ก็จะต้องไปเข้าร่วมการประลองกับสถาบันเทียนซิงด้วย ท่านนี่ไม่ใช่ว่าทำให้สถาบันเทียนสุ่ยของพวกเราต้องเสียคะแนนไปฟรี ๆ หนึ่งคะแนนหรอกหรือ? ข้าไม่เห็นด้วย”
หลี่ป๋อเหรินถอนหายใจแล้วกล่าว
“อ้อใช่ เย่เทียนอี้คนนั้นบอกข้าว่าช่วงนี้เขาดูเหมือนจะสนิทกับลูกสะใภ้ของท่านมากอยู่ เฮ้อ เขาอยากจะแสดง ท่านผู้เฒ่าถ้าไม่เห็นด้วยล่ะก็ เขาเกิดไม่พอใจขึ้นมา...”
ซือเจียอีถอนหายใจ แล้วส่ายหน้า
“อะไรนะ!”
หลี่ป๋อเหรินถึงกับกระโดดขึ้นมา!
เย่เทียนอี้นี่... ลูกสะใภ้ของเขา...
ไม่ดีแน่! อันตราย!
ซือเจียอีจึงถอนหายใจแล้วพูดต่อว่า “ถ้าเขาไม่พอใจขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าจะทำเรื่องบ้า ๆ อะไรออกมาบ้าง ช่างเถอะ ช่างเถอะ ถ้าไม่เห็นด้วยเช่นนั้นข้าก็ยังคงให้ฮั่วสุ่ยเข้าร่วมแล้วกัน” พูดจบซือเจียอีก็กระโดดลงจากโต๊ะเตรียมจะเดินจากไป
“เดี๋ยวก่อน!”
หลี่ป๋อเหรินตะโกนเรียกนาง
“ผู้อำนวยการยังมีธุระอีกหรือ?”
“ได้! ให้เขาเข้าร่วมก็ให้เขาเข้าร่วม!”
หลี่ป๋อเหรินกัดฟันกล่าว
“ช่างเถอะ ช่างเถอะ ผู้อำนวยการดูเหมือนจะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ ข้ายังคงให้ฮั่วสุ่ยเข้าร่วมดีกว่า”
ซือเจียอีส่ายหน้ากล่าว
“ให้เย่เทียนอี้เข้าร่วม!”
เสียงของหลี่ป๋อเหรินดังขึ้นหลายส่วน
“ยังคงเป็นฮั่วสุ่ยเถอะ ผู้อำนวยการพูดถูก ฮั่วสุ่ยมีพลังแข็งแกร่ง ถึงตอนนั้นเย่เทียนอี้ประลองกับนักเรียนของสถาบันเทียนซิงก็เท่ากับส่งคะแนนให้เปล่า ๆ เป็นข้าที่พิจารณาไม่รอบคอบเอง ข้าไปหาฮั่วสุ่ยแล้ว”
“ให้เย่เทียนอี้มา!”
หลี่ป๋อเหรินตะโกนเสียงดัง
มุมปากของซือเจียอียกขึ้นเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า “ได้ ๆ ๆ เย่เทียนอี้ก็เย่เทียนอี้ เฮ้อ เงินเดือนที่จ่ายเมื่อวานรู้สึกว่าจะน้อยไปหน่อย... ผู้อำนวยการท่านคงจะยังไม่ได้จ่ายโบนัสให้ข้าใช่ไหม?”
หลี่ป๋อเหริน: “...”
“ซือเจียอี เจ้า...”
หลี่ป๋อเหรินชี้ไปที่ซือเจียอี
“เอ๊ะ? ผู้อำนวยการท่านชี้ข้าทำไม?”
หลี่ป๋อเหรินสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วนั่งลง สวมแว่นตาแล้วกล่าวว่า “ข้าคิดว่าอาจารย์ซือระหว่างที่สอนก็ขยันขันแข็ง ทำงานอย่างหนัก แล้วยังคิดถึงสถาบันอีกด้วย มาเป็นพิธีกรงานเลี้ยงสังสรรค์ด้วยตนเอง อาจารย์เช่นนี้จะไปหาที่ไหนได้? โบนัสที่จ่ายไปไม่ค่อยจะพอจริง ๆ พรุ่งนี้งานเลี้ยงสังสรรค์จบแล้วข้าจะจ่ายเพิ่มให้”
“ขอบคุณท่านผู้อำนวยการ ท่านผู้อำนวยการใจกว้าง”
ดวงตาอันงดงามของซือเจียอีเป็นประกาย แล้วก็สะบัดผมยาวของตนเองเส้นหนึ่งพลางฮัมเพลงเบา ๆ เดินออกไป
หลี่ป๋อเหรินส่ายหน้าอย่างจนใจ เด็กคนนี้ก็ซนเกินไปจริง ๆ แต่นางก็สร้างคุณูปการให้สถาบันเทียนสุ่ยมากเกินไป เขาก็แค่ปฏิเสธตามมารยาทเท่านั้น จริง ๆ แล้วเขาอยากจะให้ผลประโยชน์แก่ซือเจียอีมากกว่านี้
เย่เทียนอี้มาถึงห้องฝึกซ้อม ที่นี่มีคนมากมายกำลังฝึกร้องเพลง เต้นรำ หรือแม้กระทั่งละครสั้น ช่วยไม่ได้นะ มีกฎว่าอยากจะเข้าร่วมการประลองก็ต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ บางทีงานเลี้ยงสังสรรค์อาจจะไม่สำคัญ แต่ใคร ๆ ก็อยากจะโดดเด่นในการประลองของสองสถาบันใหญ่ ดึงดูดความสนใจของทุกคน
เย่เทียนอี้มองสาวสวยบางคนกำลังเต้นรำอยู่
“ทำไมถึงหาแม่นางที่หน้าตาเกินเก้าสิบคะแนนไม่ได้เลยนะ? สถาบันเทียนสุ่ยนี่ไม่ใช่ว่าขึ้นชื่อว่าเป็นสถาบันที่มีสาวสวยมากที่สุดหรอกหรือ?”
เย่เทียนอี้ไม่เข้าใจเลย
ใช่แล้ว สาวสวยมีมากมายจริง ๆ แต่สาวสวยที่เกินเก้าสิบคะแนนนั่นสวยเกินไปแล้วจริง ๆ ที่นี่ส่วนใหญ่ก็แปดสิบกว่าคะแนน ล้วนเป็นคนสวย แต่ก็ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นหญิงงามล่มเมืองระดับนั้น
เย่เทียนอี้ยังรอคอยดูว่าจะสามารถเจอพี่สาวคนสวยทำภารกิจสักหน่อยได้หรือไม่
รอบ ๆ มีพี่สาวหลายคนเห็นเย่เทียนอี้ก็ถึงกับคลั่งรักขึ้นมาทันที พวกนางหลบเย่เทียนอี้ไปไกล ๆ โดยไม่รู้ตัว เพราะรู้ว่าเย่เทียนอี้เป็นคนเลว อันตรายมาก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะมองเขา เพราะหล่อเกินไป
“นั่นเย่เทียนอี้แน่ะ ว้าว! หล่อจัง”
“รู้สึกว่าหล่อกว่าหลินฉางเทียนกับฉินเชามากเลยนะ! อ๊าาา! ทำไมล่ะ! ทำไมเย่เทียนอี้ที่หล่อขนาดนี้ถึงไม่เป็นคนดีคนเด่นเหมือนฉินเชาล่ะ”
“...”
เมื่อได้ยินคำพูดของพี่สาวเหล่านั้น มุมปากของเย่เทียนอี้ยกขึ้นมองนาง
“พี่สาวตื่นเถอะ ถ้าข้าดีเด่นเหมือนฉินเชาพวกเขา แล้วยังหล่อเหมือนตอนนี้ ก็ยิ่งมองไม่เห็นเจ้าอยู่ในสายตาแล้ว”
พี่สาว: ???
“เย่เทียนอี้?”
ข้างหน้าพลันมีเสียงหนึ่งดังมา พร้อมกับความสงสัย ความโกรธและความไม่พอใจ
เย่เทียนอี้มองตามไป
“โย่ รุ่นพี่หลิน อรุณสวัสดิ์ สูบบุหรี่ไหม?”
เย่เทียนอี้หยิบบุหรี่ออกมาแล้วยื่นไปให้หนึ่งมวน
สีหน้าของหลินฉางเทียนไม่เป็นมิตรนัก
ใคร ๆ ก็รู้ว่าเขาคือคนที่ตามจีบไป๋หานเสวี่ย แต่ฉากนั้นของไป๋หานเสวี่ยกับเย่เทียนอี้ทำให้ทุกคนตกใจไปตาม ๆ กัน หากจะบอกว่าก่อนหน้านี้ยังมีความไม่เชื่ออยู่บ้าง เช่นนั้นเย่เทียนอี้จูบกับไป๋หานเสวี่ยต่อหน้าธารกำนัล ความสงสัยทั้งหมดก็ถูกทำลายลงไปแล้ว ส่วนใหญ่เชื่อแล้ว แต่หลินฉางเทียนกลับยังคงมีความสงสัยอยู่บ้าง เขาก็แค่ไม่พอใจ ทำไม? เย่เทียนอี้นี่มีดีอะไร ทำไมแม้แต่ไป๋หานเสวี่ยก็ยังพ่ายแพ้ให้แก่เขา?
แน่นอนว่า เขายังโกรธมาก! จำเย่เทียนอี้ไว้ในใจอย่างแน่วแน่ ในสายตาของคนในสถาบัน เขาหลินฉางเทียนกลายเป็นตัวตลกไปแล้ว คุณชายตระกูลหลินแห่งสี่ตระกูลใหญ่ ตามจีบไป๋หานเสวี่ยกลับแพ้ให้กับคนสารเลวอย่างเย่เทียนอี้? ดูเหมือนว่าหน้าตานี่แหละคือเหตุผลที่สำคัญที่สุด
“ไม่สูบ”
หลินฉางเทียนกล่าวอย่างไม่เป็นมิตร
จากนั้นเย่เทียนอี้ก็จุดสูบเองหนึ่งมวน พิงกำแพงสูบเข้าไปหนึ่งคำ ท่าทางนี้ทำเอาพี่สาวรอบข้างหลายคนหลงใหลจนเกือบตาย
“ติง... หล่อจนทำให้พี่สาวสามคนใจละลายได้สำเร็จ ค่าความเทพ +30000”
ช่วยไม่ได้ มีหน้าตาก็เอาแต่ใจแบบนี้แหละ
“ที่นี่คืออาคารฝึกซ้อม มีผู้หญิงมากมาย ห้ามสูบบุหรี่”
หลินฉางเทียนจ้องเย่เทียนอี้แล้วกล่าวอย่างเย็นชา
เย่เทียนอี้หัวเราะออกมา แล้วพ่นควันออกมาเป็นวง ถามพี่สาวหลายคนที่อยู่ข้างหลังว่า “พี่สาวทั้งหลาย ข้าสูบบุหรี่พวกท่านรังเกียจไหม?”
พวกนางชะงักไปครู่หนึ่ง โดยไม่รู้ตัวก็อยากจะบอกว่าไม่รังเกียจ แต่ก็พลันรู้สึกว่าพูดแบบนี้น่าจะไม่ถูกต้อง ดังนั้นจึงเตรียมจะบอกว่ารังเกียจ แต่ในขณะนั้นเย่เทียนอี้ก็ยิ้มแล้วกล่าวอีกประโยคหนึ่งว่า “คิดให้ดีแล้วค่อยพูดนะ”
ว้าว! เขายิ้มแล้วหล่อจัง! จะเมาตายอยู่แล้ว...
“ไม่รังเกียจ...”
จากนั้นพวกนางก็ทำท่าทีเหมือนใจลอย
“ดีมาก”
เย่เทียนอี้ยิ้มแล้วมองไปทางหลินฉางเทียน กล่าวว่า “รุ่นพี่หลิน พี่สาวทั้งหลายก็บอกว่าไม่รังเกียจแล้ว หรือว่าท่านผู้ชายอกสามศอกจะรังเกียจ? ท่านคงจะไม่ใช่ผู้ชายอกสามศอกที่ทนกลิ่นบุหรี่ไม่ได้กระมัง?”
คิ้วของหลินฉางเทียนขมวดแน่น พยายามควบคุมความโกรธอย่างสุดความสามารถ กล่าวว่า “เย่เทียนอี้ ข้าไม่สนว่าเจ้าจะสูบหรือไม่ ที่นี่ข้าเป็นผู้รับผิดชอบ ตอนนี้อนุญาตให้เฉพาะนักเรียนที่เข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์เข้ามาเท่านั้น คนที่ไม่เกี่ยวข้องกรุณาออกไป”
“โอ้โห บังเอิญจัง ข้าก็เข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์พอดี หรือว่าพวกเราสองคนจะแสดงละครสั้นด้วยกัน?” เย่เทียนอี้ยิ้ม
คิ้วของหลินฉางเทียนขมวดแน่น
“แค่เจ้า?”
“ทำไม? ข้าเข้าร่วมไม่ได้เหรอ? ข้าเตรียมจะอ่านบทกวีบทหนึ่งส่งให้เมียข้า ชื่อบทกวีคือ《ไป๋หานเสวี่ยภรรยาสาวงามของข้า》 ท่านว่าอย่างไร?” เย่เทียนอี้ยิ้มถาม
หลินฉางเทียน: ???
ข้าจะด่าแม่เจ้า!