บทที่ 29 เห็นหน้าเขาก็ของขึ้น
บทที่ 29 เห็นหน้าเขาก็ของขึ้น
###
จริงอยู่ ฮั่วสุ่ยตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมาก็เจอเรื่องประหลาดมามากพอสมควร แต่ตั้งแต่วันที่นางได้พบกับเย่เทียนอี้ เรื่องราวประหลาดที่เคยเจอมากลับดูจืดจางไปถนัดใจ เพราะสิ่งที่เรียกว่า "ประหลาด" อย่างแท้จริงเพิ่งจะเริ่มจากวันนั้น!
ไป๋หานเสวี่ยจู่ ๆ ก็จูบเย่เทียนอี้ต่อหน้าผู้คน มาตอนนี้ซือเจียอีกับเย่เทียนอี้ก็... จูบกันถึงขั้นนั้นอยู่กลางห้องนั่งเล่น!
ไม่ใช่แค่จูบแบบธรรมดา นางเห็นกับตาว่า มือของเย่เทียนอี้อยู่ในตำแหน่ง... นั้น!
ถ้าแค่จูบยังพออ้างเหตุผลได้บ้าง แต่นี่มันเกินเลยไปแล้ว...
ฮั่วสุ่ยมาจากต่างจักรวรรดิ อยู่ที่สถาบันเทียนสุ่ยมาได้หนึ่งเดือนแล้ว และก็อยู่ร่วมกับซือเจียอีในฐานะรูมเมตหนึ่งเดือนเต็ม นางรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ใช่หญิงสาวใจง่าย แต่... ทำไมล่ะ? นางคิดไม่ออกเลยจริง ๆ!
เย่เทียนอี้มีเสน่ห์อะไรนักหนา? ถ้าเขาหลอกสาวใสซื่อมันยังพอเข้าใจ หรือหลอกหญิงใจโลเลก็ยังพอว่าได้ แต่กับคนอย่างไป๋หานเสวี่ยและซือเจียอีเนี่ยนะ...
สวรรค์ช่วยด้วย!
ซือเจียอีก็แทบอยากร้องไห้ ใจจะขาด... ความบริสุทธิ์ของข้า!
"คือว่า... ฮั่วสุ่ย เรื่องมันมีเหตุผลนะ เจ้าเองก็รู้ ข้าตาถึงขนาดไหน จะไปตกหลุมรักผู้ชายสารเลวได้ยังไง ใช่ไหมล่ะ?"
เดิมทีซือเจียอีกำลังเดือดจัด กะจะตบหน้าเย่เทียนอี้สักฉาดใหญ่—นางอุตส่าห์ให้จูบแล้วยังไม่พอใจ ยังจะได้คืบเอาศอกอีก! แต่พอมาเจอสายตาของฮั่วสุ่ยเท่านั้น ความโกรธก็ถูกกลบด้วยความอับอายและกระดากใจ
เย่เทียนอี้ล่ะมีแต่ฟิน ตอนนี้เขาเพิ่งทำภารกิจใหญ่สำเร็จถึงสองรายการ ตอนนี้เขามีค่าความเทพอยู่ที่สิบสามล้านหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นแต้ม!
ใช้ไม่หมดแล้วล่ะ! ฮืออออ~
อยากให้มีใครหาเรื่องเขาจัง จะได้ใช้สักสิบล้านแลกสติ๊กเกอร์ยมทูตมาเขียนชื่อมันใส่เลย ฮี่ฮี่ฮี่...
ฮั่วสุ่ยมองพวกเขาทั้งคู่
เหตุผล?
ใช่ นางก็อยากเชื่อว่ามันมีเหตุผล แต่เหตุผลแบบไหนล่ะที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้? บอกตรง ๆ นางไม่เชื่อ!
"เอ่อ... พวกเจ้าอย่ากังวลกัน ข้าแค่รู้สึกถึงพลังสองสายระเบิดขึ้นข้างนอกเลยออกมาดูเฉย ๆ ไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนเลยจริง ๆ"
ฮั่วสุ่ยคิดว่านางคงเข้าผิดจังหวะไปเต็ม ๆ
"ไม่เป็นไรหรอก มานั่งก่อนก็ได้ จริง ๆ ข้าก็กำลังจะอธิบายกับเจ้าหมอนี่อยู่พอดี ไหน ๆ เจ้าก็เห็นหมดแล้ว ข้าจะได้อธิบายทีเดียวเลย"
"ซือเบบี๋ เจ้าจะว่าเย่เทียนอี้ว่าไอ้สารเลวก็ไม่ได้นะ เจ้าเองก็ลวนลามข้าจนพอใจแล้วยังจะมาต่อว่าอีก เจ้าร้ายนักนะ..." เย่เทียนอี้กล่าวด้วยท่าทีแสนจะน้อยใจ
ซือเจียอี: ???
ฮั่วสุ่ย: ???
"ไสหัวไปเลย! แค่เห็นหน้าเจ้าข้าก็ของขึ้นแล้ว!"
ซือเจียอียกเท้าเล็ก ๆ เตะเย่เทียนอี้หนึ่งที แม้ไม่ได้แรงมาก แต่นั่นก็พอทำให้เขาสะอึกได้ แล้วนางก็หยิบตำราเก่าเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่าน
"ข้าล่ะอยากรู้จริง ๆ ว่าเจ้าจะอธิบายยังไง เหตุผลอะไรนะ? ข้าว่าเจ้าแค่หื่นร่างข้าก็เท่านั้น เฮ้อ... หล่อแล้วก็ลำบากแบบนี้แหละ" เย่เทียนอี้ลูบหน้าผากตัวเองพลางพึมพำ
"เย่เทียนอี้ ไม่มีใครรู้ว่าเจ้ามาที่นี่ใช่ไหม?" ซือเจียอีจู่ ๆ ก็ถามขึ้น
"ไม่มีนะ" เย่เทียนอี้ตอบพลางเลิกคิ้วสงสัย จะถามทำไมล่ะ?
"ดี ถ้าเจ้าพูดอะไรอีกคำเดียว ข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งก็ไม่มีใครรู้ว่าข้าทำเองนะ" ซือเจียอียิ้มแบบหญิงร้ายออกมา
เย่เทียนอี้: "..."
เขากลัวขึ้นมาจริง ๆ แล้ว
"ก็... ก็ยังมีฮั่วสุ่ยอยู่นะ..." เย่เทียนอี้กระแอมเบา ๆ พูดขึ้นมา
ฮั่วสุ่ยหันไปทางซือเจียอีแล้วถามว่า "อาจารย์ซือต้องการผู้ช่วยไหมคะ?"
เย่เทียนอี้: "..."
ว่าแล้วเขาก็รีบหุบปากทันที
ฆ่าเขาคงไม่ถึงขั้น แต่จะโดนซ้อมก็มีสิทธิ์
ซือเจียอีหันมาทางฮั่วสุ่ยต่อ "ในเมื่อเจ้าก็เห็นหมดแล้ว ข้าหวังว่าเจ้าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ"
"ไม่ต้องห่วง ข้ารับปาก"
ฮั่วสุ่ยยังอยากรู้ให้ได้ว่าทำไมซือเจียอีถึงยอมให้เย่เทียนอี้ได้เปรียบขนาดนี้
"ยังจำตอนกลางวันที่เย่เทียนอี้ใช้ศิลาดวงดาวตรวจสอบพรสวรรค์แล้วทำมันระเบิดไปหลายก้อนติด ๆ กันได้ไหม?"
ฮั่วสุ่ยพยักหน้า "ใช่ แปลกมากจริง ๆ ไม่ว่าเมื่อไรที่เจ้าหนอนขยะนี่ใช้ มันก็จะระเบิดทุกครั้ง เขาไม่มีพลังระดับเขตฟ้าดำแน่นอน ก็เลยไม่น่าจะทำลายศิลาดวงดาวได้..."
“เฮ้ ระวังคำเรียกข้าด้วยสิ...”
เย่เทียนอี้พูดเสียงอ่อน
“เงียบไปเลย!”
สองสาวหันมามองเย่เทียนอี้พร้อมกันแล้วตะโกนขึ้นพร้อมกัน
เย่เทียนอี้ยิ่งห่อไหล่หดคอมากขึ้นอีก
“อาจไม่มีใครรู้มากนัก แม้แต่อาจารย์ใหญ่ก็คงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้ มีเพียงพวกแก่คร่ำครึที่มีชีวิตอยู่มาหลายร้อยปีในยุคนั้นเท่านั้นที่อาจรู้—ศิลาดวงดาวนั้นมีประวัติยาวนานมาก ตั้งแต่หมื่นปีก่อนก็มีการใช้มันเพื่อตรวจสอบพรสวรรค์แล้ว ซึ่งการทำให้ศิลาดวงดาวระเบิดมีอยู่สองวิธี หนึ่งคือใช้พลังระดับเขตฟ้าดำขึ้นไปทำลายมัน ส่วนอีกวิธี...”
ซือเจียอีมองเย่เทียนอี้แวบหนึ่งแล้วพูดต่อว่า “เมื่อพรสวรรค์ของคน ๆ หนึ่งแข็งแกร่งเกินขีดจำกัดที่ศิลาดวงดาวสามารถประเมินได้ มันก็จะระเบิดออกมาเอง”
จริง ๆ แล้วเย่เทียนอี้เองก็สงสัยแบบนี้อยู่แล้ว
ฮั่วสุ่ย: “...”
“มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?” ฮั่วสุ่ยหันมามองเย่เทียนอี้ด้วยความตกใจ จากนั้นก็นึกอะไรบางอย่างออก “ไม่ใช่ว่าเย่เทียนอี้เป็นแค่หนอนขยะไร้ค่าหรอกเหรอ? พรสวรรค์ของเขา...”
เย่เทียนอี้ยกมือขึ้นลูบจมูกเบา ๆ
ซือเจียอีก็มองเย่เทียนอี้ด้วยเช่นกันแล้วเอ่ยว่า “เว้นเสียแต่ที่หลี่ปังพูดไว้จะถูกต้อง”
พูดถูกอะไร?
ก็คือ... เย่เทียนอี้ปกปิดความสามารถของตัวเองมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา! แต่มันก็แปลกอยู่ดี เพราะนางสามารถมองเห็นระดับพลังของเย่เทียนอี้ได้ ซึ่งก็แค่ระดับฝึกกายขั้นที่หนึ่ง ไม่ใช่ระดับของอัจฉริยะอายุสิบเก้าปีเลย ยกเว้นแต่ว่า... นางอาจจะมองไม่ครบถ้วนทั้งหมด?
ฮั่วสุ่ยก็มองเย่เทียนอี้ด้วยความไม่เชื่อเช่นกัน
“เอ่อ... ข้าเป็นขยะจริง ๆ นะ ระดับพลังข้าไม่สูงเลย”
เย่เทียนอี้ตอบเสียงอ่อนอีกครั้ง
ซือเจียอีมองเขาอย่างแน่วแน่แล้วกล่าวว่า “บางทีเมื่อก่อนเจ้าจะไร้ค่า แต่นั่นก็เกิดขึ้นบ่อยอยู่แล้ว คนที่ไร้ค่าพอเจอโอกาสก็สามารถพุ่งทะยานขึ้นมาได้ในเวลาอันสั้น ข้าเชื่อว่าร่างกายเจ้ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน อย่างน้อยที่สุดศิลาดวงดาวบอกข้าว่าพรสวรรค์ของเจ้าร้ายกาจมาก เรื่องอื่นข้าไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้”
ทันใดนั้น ฮั่วสุ่ยก็กำหมัดแน่นแล้วต่อยไปที่เย่เทียนอี้ทันที
เย่เทียนอี้: “...”
ซือเจียอีไวกว่า รีบยกมือขึ้นมาขวางไว้
“เจ้าทำอะไรน่ะ?”
ซือเจียอีตกใจจนแทบพูดไม่ออก
“ข้าจะลองทดสอบดูว่าเขาเป็นขยะจริงไหม คนเราพอเจอเหตุการณ์คับขันมักจะแสดงสัญชาตญาณออกมา แต่ดูสิอาจารย์ เขาไม่แม้แต่จะหลบเลย ข้าว่าเขาเป็นขยะจริง ๆ ล่ะ”
ฮั่วสุ่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
เย่เทียนอี้: “...”
เขาไม่ทันตั้งตัวจริง ๆ...
“แล้วถ้าเป็นแบบที่ข้าว่าล่ะ? เมื่อก่อนเขาเป็นขยะ แต่ตอนนี้กลายเป็นอัจฉริยะ แบบนี้ก็อธิบายได้ว่าทำไมระดับพลังเขายังไม่สูงมาก” ซือเจียอีปล่อยมือฮั่วสุ่ยลงแล้วหันมาจ้องเย่เทียนอี้ด้วยสายตานิ่ง
“เฮ้เฮ้ พวกเจ้าคุยกันต่อหน้าข้าแบบนี้มันเกินไปไหม? ให้ข้ารักษาหน้าหน่อยได้ไหม?”
“งั้นเจ้าพูดมาเองสิ!”
“ไม่พูด! จะเดาก็เดาไปเถอะ จะชมข้าจนขึ้นฟ้าก็เอาเลย มีใครพอมีหมากฝรั่งไหม? ปากข้ายังมีรสจูบของใครบางคนอยู่ ขยะแขยงชะมัด”
เย่เทียนอี้ตอบหน้าตาเฉย
ซือเจียอี: “...”
ว้อย! ข้าอยากแทงเขาให้ตายจริง ๆ!
นางสูดหายใจลึก แล้วเลือกจะไม่สนใจเย่เทียนอี้ จากนั้นกล่าวต่อ “ส่วนเหตุผลที่ข้าทำแบบนั้นกับเขา...”
….
ถ้าชอบอย่าลืมเก็บเข้าชั้นด้วยนะ o(^o^)o