บทที่ 440 - รับเงินมาทำงานมันผิดตรงไหน

บทที่ 440 - รับเงินมาทำงานมันผิดตรงไหน

หลินหยวนแกล้งทำเป็นถึงบางอ้อ!

"อ๋อ เรื่องที่ผมส่งนกฟีนิกซ์ทมิฬเข้าคุกเหรอ?"

โจรโกรธจนกัดฟันกรอด "ไม่ใช่โว้ย!"

หลินหยวนเดาต่อ "งั้นก็ติ่งเฉินอี้เฟยมาล้างแค้น?"

โจรยิ่งเดือด ตะคอกใส่หน้า!

"มึงนี่มันกวนตีนจริงๆ จะบอกให้นะ มึงไปลบเหลี่ยมตระกูลจ้าว ใครใช้ให้มึงไปโพสต์มั่วซั่วในเน็ต มึงมีหลักฐานใช่มั้ย?"

หลินหยวนคิดในใจว่ากะแล้วเชียว เขารีบส่ายหน้า แกล้งทำเป็นใสซื่อ

"ผมไม่รู้นะ"

โจรแค่นเสียง "อย่ามาตอแหล มึงไม่รู้แล้วมึงโพสต์ทำไม?"

หลินหยวนยักไหล่ ทำท่าไม่ยี่หระ

"ก็ผมรับเงินมาอ่ะ มีคนให้เงินผมสามล้านจ้างให้โพสต์"

พวกโจรมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่คิดว่าหลินหยวนจะยอมรับหน้าตายแบบนี้

โจรคนหนึ่งอดถามไม่ได้ "มึงรับเงินมาโพสต์ รู้มั้ยว่าทำคนเดือดร้อนไปกี่คน?"

หลินหยวนสวนกลับทันควัน "พวกพี่ก็รับเงินมาลักพาตัวผมป่ะ ก็รับจ้างทำงานเหมือนกัน มีหน้ามาด่าผมอีก?"

พวกโจรถึงกับพูดไม่ออก แม่งเอ๊ย ไอ้เด็กนี่พูดถูกว่ะ!

บรรยากาศในรถมาคุขึ้นทันที พวกโจรไม่คิดว่าจะมาเจอคนเคี้ยวยากแบบนี้

หลินหยวนฉวยโอกาสสำรวจในรถ หาทางหนีทีไล่

หัวหน้าโจรระแอมแก้เก้อ ทำลายความเงียบ "พอๆ เลิกคุยไร้สาระ หน้าที่พวกเราคือพามันกลับไป เรื่องอื่นช่างแม่ง"

หลินหยวนยิ้มบางๆ รู้ว่าตอนนี้ยังไม่ควรปะทะ

"รับทราบครับ ผมจะให้ความร่วมมือ"

หัวหน้าโจรมองหลินหยวน แววตาเย็นชา "ดี อย่าหาเรื่องใส่ตัว"

รถตู้ซิ่งฝ่าความมืด ไปจอดที่อู่ซ่อมรถร้างแห่งหนึ่ง

รอบข้างรกร้างว่างเปล่า มีแค่แสงไฟวับแวมไกลๆ บรรยากาศวังเวงน่าขนลุก

พวกโจรลากหลินหยวนลงจากรถ พาเข้าไปในโรงงานเก่าๆ

แสงไฟสลัวในโรงงานส่องให้เห็นเศษซากอะไหล่รถยนต์เกลื่อนพื้น

กลิ่นน้ำมันเครื่องกับสนิมเหล็กลอยคละคลุ้ง

หลินหยวนโดนผลักล้มลงกับพื้น พวกโจรช่วยกันมัดเขาติดกับเสาเหล็กเย็นเฉียบ

มัดแน่นหนาจนขยับไม่ได้

หัวหน้าโจรหยิบมือถือขึ้นมา โทรออกแล้วป้องปากรายงานเสียงเบา

"ลูกพี่ เรื่องมันทะแม่งๆ ว่ะ ไอ้เด็กนี่บอกว่ารับเงินมาทำงาน เหมือนจะไม่รู้อะไรเรื่องเบื้องหลังเลย"

เสียงหัวหน้าโจรเจือความสงสัย

ชายในสายปลายทางดูจะคาดไม่ถึง เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเย็น

"ขอคุยกับมันหน่อย"

หัวหน้าโจรพยักหน้า เดินไปหาหลินหยวน ยื่นมือถือให้ สายตาข่มขู่

"คุยให้รู้เรื่องนะมึง ไม่งั้นเจ็บตัวแน่"

หลินหยวนสูดหายใจลึก "ฮัลโหล ผมก็แค่คนรับจ้างโพสต์ มีปัญหาอะไรครับ?"

เสียงชายในสายทุ้มต่ำ เต็มไปด้วยอำนาจ

"ใครจ้างแก? ใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้?"

หลินหยวนยักไหล่ ทั้งที่โดนมัดอยู่ แต่ท่าทางยังชิล

"ผมก็แค่รับเงินมาทำงาน อย่างอื่นไม่รู้จริงๆ ใครสั่งก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าเป็นผู้ชาย หน้าตายังไม่เคยเห็นเลย"

ชายในสายดูเหมือนกำลังครุ่นคิด แล้วพูดช้าๆ "แกอย่ามาลูกไม้นะ ไม่งั้นรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง"

หลินหยวนหัวเราะเยาะ "ผมจะโกหกทำไม? โดนมัดอยู่เนี่ย จะไปมีลูกไม้อะไรได้?"

ชายคนนั้นเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะสั่ง "เรื่องนี้ แกกลับไปรีบโพสต์แก้ข่าวเดี๋ยวนี้! ไม่สิ! โพสต์ตอนนี้เลย!"

"บอกว่าตัวเองรับเงินมา ที่โพสต์ด่าจ้าวไท่ไปคือเรื่องโกหกใส่ร้าย"

หลินหยวนพยักหน้า เสียงสบายๆ

"ไม่มีปัญหาครับ โพสต์เดี๋ยวนี้เลยก็ได้"

หัวหน้าโจรเร่งยิกๆ "รีบๆ โพสต์ อย่าลีลา"

หลินหยวนทำหน้าจนใจ "แต่มือถือผมอยู่บนรถนะครับ"

หัวหน้าโจรหน้าเขียว ตะคอกลั่น

"มึงเอามือถือไว้บนรถทำซากอะไรวะ?"

หลินหยวนยักไหล่ ทำหน้ากวนๆ "ก็เปิดจีพีเอสนำทางไง ขับรถไม่เปิดจีพีเอสเหรอ?"

ชายในสายได้ยินบทสนทนา ก็ขัดขึ้น

"ไม่ต้องพล่ามแล้ว ล็อกอินไอดีโซเชียลมันในมือถือพวกแกแล้วโพสต์เลย"

หลินหยวนยิ่งไม่แคร์ "ยังไงก็ได้"

โจรหยิบมือถือตัวเองออกมา เตรียมล็อกอินบัญชีหลินหยวน

บัญชีระดับสิบล้านซับของหลินหยวน ระบบความปลอดภัยแน่นหนามาก

พอบอกไอดีกับรหัสผ่านปุ๊บ ระบบตรวจจับได้ว่าล็อกอินต่างถิ่นทันที

หน้าจอเด้งเตือน: กรุณาใช้เครื่องเก่าสแกนคิวอาร์โค้ดภายในหนึ่งนาที ไม่งั้นบัญชีจะถูกระงับครึ่งเดือน

โจรจ้องหน้าจอ แทบจะปามือถือทิ้ง "กฎบ้าบออะไรวะเนี่ย!"

หลินหยวนทำหน้าแบ๊ว "ช่วยไม่ได้ครับ เดี๋ยวนี้โจรขโมยไอดีมันเยอะ!"

โจรจำใจต้องรายงานเจ้านายไปตามตรง

ชายในสายไม่คิดว่าเรื่องจะวุ่นวายขนาดนี้ เสียงเขาเต็มไปด้วยความโกรธและผิดหวัง

"ไม่ได้เรื่องสักอย่าง แถมยังแหวกหญ้าให้งูตื่น! หักขามันข้างนึงแล้วก็หักแขนอีกข้าง!"

"นี่คือราคาที่มันต้องจ่ายโทษฐานโพสต์มั่วซั่ว จัดการเสร็จแล้วก็โยนมันทิ้งไปซะ!"

หัวหน้าโจรได้รับคำสั่ง แววตาเปลี่ยนเป็นอำมหิต

เขาพยักพเยิดหน้าให้ลูกน้อง พวกโจรล้อมเข้ามาทันที หน้าตาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

หลินหยวนมองพวกโจรที่เดินเข้ามาใกล้ สีหน้ายังคงนิ่งสงบ

เชือกข้างหลังใกล้จะขาดแล้ว โดนจับมาตั้งกี่รอบ จะไม่มีประสบการณ์ได้ไง?

หัวหน้าโจรแสยะยิ้ม หยิบแป๊บเหล็กขึ้นมา เดินย่างสามขุมเข้าหาหลินหยวน

"ไอ้หนู มึงหาเรื่องเองนะ"

ในวินาทีเฉียดเป็นเฉียดตาย หลินหยวนตะโกนลั่น

"เดี๋ยว!"

หัวหน้าโจรชะงัก มองอย่างสงสัย

"มีอะไรจะสั่งเสีย?"

หลินหยวนสูดหายใจลึก รู้ว่าโอกาสมาถึงแล้ว

เขาแกล้งทำเป็นกลัว "ในบัญชีผมมีเงินหลายร้อยล้าน ขอซื้อชีวิตตัวเองได้มั้ย?"

คำนี้ทำเอาพวกโจรตาลุกวาวทันที!

หัวหน้าโจรชะงักไปนิด ก่อนจะยิ้มอย่างโลภมาก

"พูดแต่แรกก็จบ มีเงินก็คุยง่าย"

หลินหยวนฉวยโอกาสถ่วงเวลา "จริงเหรอ? พี่ไม่หลอกผมนะ?"

หัวหน้าโจรโบกแป๊บเหล็กไปมา "แน่นอน พวกเราก็มีจรรยาบรรณนะเว้ย"

จังหวะที่พวกมันเผลอ หลินหยวนออกแรงเฮือกสุดท้าย เชือกข้างหลังขาดผึง!

เขาเคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้า ชกเปรี้ยงเข้าหน้าโจรที่อยู่ใกล้สุด

ตามด้วยลูกถีบเข้ายอดอกโจรอีกคนที่พุ่งเข้ามา!

สถานการณ์โกลาหลทันที พวกโจรไม่คิดว่าหลินหยวนจะมีทีเด็ดซ่อนอยู่

หัวหน้าโจรเห็นท่าไม่ดี ก็โกรธจัด เหวี่ยงแป๊บเหล็กพุ่งเข้ามา!

หลินหยวนหลบฉากอย่างคล่องแคล่ว หาจังหวะสวนกลับ

เขาคว้าปลายแป๊บเหล็กไว้ บิดข้อมือเต็มแรง แย่งแป๊บเหล็กจากมือหัวหน้าโจรมาได้หน้าตาเฉย

[จบแล้ว]