บทที่ 60 - ไอ้หนุ่ม เอ็งเองเหรอที่ขังข้าไว้ในส้วม!

บทที่ 60 - ไอ้หนุ่ม เอ็งเองเหรอที่ขังข้าไว้ในส้วม!

ได้ยินเสียงห้าวๆ ตะโกนชื่อไวน์เนอรี่ ทุกคนหันขวับไปมองด้วยความงุนงง

เห็นชายวัยกลางคนอายุราว 50 ปี หน้าตาตื่น เบียดเสียดผู้คนเข้ามาอย่างทุลักทุเล

ฝูงชนเห็นท่าทางรีบร้อนเลยแหวกทางให้

พอน้าแกมาถึงหน้าเวที ก็เห็นลูกสาวชิงเหอยืนอยู่

รีบพุ่งเข้าไปถาม "ลูกสาว งานเริ่มรึยัง? พ่อคงไม่มาสายนะ?"

แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือหน้าเอ๋อๆ ของชิงเหอ อ้าปากพะงาบๆ ไม่รู้จะเริ่มเล่ายังไง

ด้วยความร้อนใจ คุณพ่อเหลียงไม่ได้สังเกตบรรยากาศรอบข้างเลย

จนถึงตอนนี้ แกเพิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติ

พอมองไปรอบๆ พบว่าสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่แก

สายตาพวกนั้น... เหมือนกำลังมองคนปัญญาอ่อน!!

ฉากนี้ทำเอาใจแกสั่นไหว

เริ่มลนลาน!

รีบถามย้ำ "พ่อมาสายเหรอ? ตลาดวายแล้วเหรอ?"

หลินหยวนมองหน้าแก ทำหน้าแปลกๆ ตอบเสียงเรียบ "คุณน้า เป็นพ่อของชิงเหอเหรอครับ? งานจบแล้วครับ!"

ได้ยินคำนี้ คุณพ่อเหลียงเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางกบาล ตาถลน!

ค่อยๆ หันขวับไปจ้องหลินหยวนเขม็ง พูดเสียงเข้ม "ไอ้หนุ่ม เอ็งพูดอีกทีซิ"

"หา?" หลินหยวนเกาหัวงงๆ "เป็นไรครับ? ผมเห็นเขาไม่ตอบ น้าจะมาดุผมทำไม"

ตากล้องรีบช่วยเสริม "ใช่ครับ พี่ชายผมเพิ่งช่วยบ้านน้า..."

แต่พูดยังไม่ทันจบ

คุณพ่อเหลียงก็ระเบิดลงทันที ตะโกนลั่น "เชี่ยเอ้ย! ไอ้เด็กเปรต!! พวกเอ็งสองคนนี่เอง เสียงพวกเอ็งสองคนต่อให้กลายเป็นเถ้าถ่านข้าก็จำได้!"

พูดจบก็ถลกแขนเสื้อ จะพุ่งเข้ามาต่อย

ฉากบู๊กะทันหันนี้ทำเอาทุกคนอึ้งกิมกี่

อีหยังวะ?

ช่วยบ้านแกคว้าแชมป์ แต่จะโดนแกกระทืบ?

คนเนรคุณแบบนี้ก็มีด้วย?

ทันใดนั้น หลายคนเตรียมจะพุ่งมาช่วยหลินหยวน

"นี่คุณ มันจะเกินไปแล้วนะ มาถึงก็ใช้กำลัง ไม่ดูสถานที่เลย"

"นั่นสิ ถึงจะไม่ชอบหน้าเขา ก็ไม่ควรลงไม้ลงมือ พ่อหนุ่ม ฉันมีลูกสาวหน้าตาดีนะ สนใจมาเป็นเขยบ้านฉันไหม"

"เฮ้ย ลุงนี่ขี้โกงว่ะ มาบ้านฉันสิ ฉันยกไวน์เนอรี่ให้เลย"

ฟังเสียงเชียร์รอบข้าง หลินหยวนยืนงงเป็นไก่ตาแตก ไม่รู้ไปทำเวรทำกรรมอะไรกับพ่อคุณเหลียงไว้

แต่คนที่งงกว่าคือคุณพ่อเหลียง

แกเพิ่งจะพุ่งเข้าไป คนแรกที่มายืนขวางไม่ใช่ใครที่ไหน ลูกสาวแกเอง!!

หรือว่าลูกสาวแกกิ๊กกับไอ้หมอนี่จริงๆ เหมือนที่เขาเม้าท์กัน?

ที่เจ็บใจกว่าคือ แขกเหรื่อทั้งงานดันเข้าข้างหลินหยวนหมด

นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!

กูโดนกระทำย่ำยีขนาดนั้น พวกมึงไม่ช่วยกู ดันไปช่วยมัน ยังมีความยุติธรรมอยู่ไหม

คุณพ่อเหลียงฟิวส์ขาด ตะโกนด่ากราด "ทำไมพวกแกเข้าข้างมัน? แล้วลูก พ่อจะตีกบาลมัน ลูกมาขวางทำไม? รู้ไหมว่าไอ้สองตัวนี้ทำอะไรไว้?"

ทุกคนส่ายหน้า งงเป็นตาแตก

"มัน... พวกมัน..." คุณพ่อเหลียงชี้หน้าหลินหยวน ตัวสั่นเทิ้ม พูดเสียงสั่น "ไอ้สองตัวนี้มันแบกบันไดพับ ไปวางหน้าส้วม ขวางประตูห้องน้ำห้องที่ข้าเข้า ดันยังไงก็ไม่ออก"

"ที่ซวยบัดซบคือ กระดาษทิชชู่ดันหมด มือถือก็ไม่ได้เอาไป ต้องติดอยู่ในส้วมจนถึงเมื่อกี้ถึงจะถีบประตูออกมาได้!"

"ทำเอาข้าไม่ได้เช็ดตูด! ทำเอาข้าตกรอบแข่ง! คนพรรค์นี้ พวกแกจะปกป้องมันทำซากอะไร!"

ฟังคำระบายความแค้นของคุณพ่อเหลียงจบ เสียงสูดปากดังซู้ดดดทั่วงาน

ทุกคนทำหน้าพะอืดพะอม ถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ

โดยเฉพาะคนที่อยู่ใกล้คุณพ่อเหลียง ถอยห่างไปหลายเมตร

สีหน้าขยะแขยงปิดไม่มิด สาวๆ บางคนถึงกับปิดปากทำท่าจะอ้วก

แต่พอตั้งสติได้ สีหน้าทุกคนก็เปลี่ยนไปมาอย่างน่าขัน

พวกเขาจำได้แม่นว่าหลินหยวนแบกบันไดปลอมตัวเป็นช่างเข้ามา

นึกว่าแค่นั้นก็พีคแล้ว

ที่ไหนได้ มีพีคกว่านี้อีก?

เอาบันไดไปขวางประตูส้วม?

นี่มันโคตรจะระยำตำบอน

มิน่าล่ะเขาถึงจะมาคิดบัญชี เป็นใครเจอก็ต้องสติแตก

ชาวเน็ตในไลฟ์สดตอนนี้ขำกลิ้งลิงกับหมา

【ความนิยม】+1+1+1+1

【ความนิยม】+1+1+1+1

——【ขำจนตดแตก! โลกกลมพรหมลิขิตชัดๆ เอาบันไดไปขวางส้วม ขังตัวจริงไว้ แล้วตัวเองขึ้นไปแข่งแทน แถมยังคว้าแชมป์ให้เขาอีก นี่มันพล็อตหนังตลกชัดๆ!】

——【จากตอนที่หลินหยวนเข้ามาจนถึงตอนนี้ก็น่าจะ 40 นาทีได้ แม่เจ้า... ติดอยู่ในส้วม 40 นาที กระดาษไม่มี มือถือไม่มี... ถ้าเป็นฉัน ออกมาได้ฉันจะบีบคอหลินหยวนให้ตายคาเมือ!】

——【แต่ประเด็นคือพี่แกไม่ได้ตั้งใจนะ เห็นบันไดล้มไหม? ฉันไม่เห็นนะ โทษดวงซวยเถอะ อีกอย่างหลินหยวนก็ตอบแทนบุญคุณไปแล้ว ถ้าเป็นฉัน ฉันจะกราบขอบคุณเขาด้วยซ้ำ】

——【ทำไมเรื่องที่เกิดกับหลินหยวนมันต้องพิสดารขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าเป็นบท ถ้าใช่ ฉันขอมอบรางวัลออสการ์ให้ทุกคนในงาน แสดงได้สมจริงชิบหาย ความโกรธนั่น ของจริงแน่นอน!】

หลินหยวนเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณพ่อเหลียงถึงมองเขาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

ใครจะไปตรัสรู้!!

อุตส่าห์หาห้องน้ำมุมอับ ดันมีคนอยู่ ดันบันไดล้ม

แต่ยังไงซะ ตัวเองก็เป็นต้นเหตุ ขังเขาไว้ตั้งนาน ก็รู้สึกผิดนิดหน่อย

หลินหยวนยิ้มแห้งๆ อธิบาย "เอ่อ... คุณน้าครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ ใครจะรู้ว่ามันจะล้ม"

ตากล้องรีบพยักหน้าสนับสนุน "ใช่ครับๆ!"

แต่คุณพ่อเหลียงไม่ฟังคำแก้ตัว ไฟโทสะยังพุ่งพล่าน ถ้าสายตาฆ่าคนได้ สองคนนี้คงตายไปร้อยรอบแล้ว

ในที่สุด ชิงเหอก็ทนไม่ไหว ตะโกนลั่น "พ่อ!! ใจเย็นก่อน!!"

"หนูจะบอกข่าวดีให้ เราชนะประมูลแล้ว!"

คำพูดนี้เหมือนน้ำเย็นสาดรดหัว คุณพ่อเหลียงชะงัก ความโกรธหายวูบ กลายเป็นความสงสัย หันไปถามลูกสาว "เกิดอะไรขึ้น? พ่อยังไม่ได้ขึ้นแข่ง ชนะได้ไง?"

ชิงเหอชี้ไปที่หลินหยวนด้วยความมั่นใจ "ก็เขาไง ขึ้นไปแข่งในนามชิงเหอไวน์เนอรี่ ไม่เชื่อถามทุกคนดู!"

"ห๊ะ?" คุณพ่อเหลียงอ้าปากค้าง โลกทั้งใบถล่มทลาย ยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์

โดยเฉพาะเมื่อหันไปมองรอบๆ เห็นทุกคนพยักหน้ายิ้มให้

แม้แต่อาจารย์หลิวและท่านผอ.บนเวทีก็พยักหน้ายืนยัน

ซี๊ด~~~

พอมั่นใจว่าเรื่องจริง คุณพ่อเหลียงสูดหายใจลึก สมองตื้อไปหมด

วินาทีที่หันกลับมามองหลินหยวน แววตาที่เคียดแค้นหายวับไปกับตา แทนที่ด้วยความตกตะลึง สงสัย คาดหวัง ตื่นเต้น ประหม่า และดีใจสุดขีด!

วินาทีถัดมา โดยไม่มีใครทันตั้งตัว แกพุ่งเข้าใส่หลินหยวน สวมกอดหมับ!

[จบแล้ว]