บทที่ 16 - เถ้าแก่ถึงกับเอ๋อ พาคนใบ้มาซื้อบ้านเนี่ยนะ?

บทที่ 16 - เถ้าแก่ถึงกับเอ๋อ พาคนใบ้มาซื้อบ้านเนี่ยนะ?

พอได้ยินว่าเป็นคนมามอบเงินรางวัล หลินหยวนก็รีบเด้งตัวลุกจากเตียงทันที

เขายิ้มร่าเดินไปที่ประตู "อยู่นี่ครับ อยู่นี่!"

ผกก.หยางเห็นหลินหยวนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

เดิมทีเรื่องมอบเงินรางวัลแบบนี้ไม่จำเป็นต้องให้เขาระดับผู้กำกับมาเองก็ได้ ให้ใครมาส่งก็เหมือนกัน

แต่ที่เขาต้องมาด้วยตัวเอง เพราะเรื่องเมื่อวานมันเป็นกระแสใหญ่โตมาก

ทางกองบัญชาการตำรวจภูธรภาคโทรมาชื่นชมเขาแต่เช้า แถมยังอนุมัติเพิ่มโบนัสให้ตำรวจทั้งโรงพักจากผลงานคดีเมื่อวาน

เรื่องนี้ทำให้เขาได้หน้าอย่างมาก

และเพราะเรื่องนี้เอง เส้นทางการเลื่อนตำแหน่งที่เขาเคยถอดใจไปแล้ว ก็ดูเหมือนจะมีแสงสว่างขึ้นมาอีกครั้ง

ดังนั้นในสายตาเขา หลินหยวนไม่ใช่แค่พลเมืองดีที่กล้าหาญ

แต่คือดาวนำโชคของเขาและของทั้งโรงพัก

ผกก.หยางมองหลินหยวนแล้วพูดอย่างสุภาพ "หลินหยวน เมื่อวานต้องขอบคุณคุณจริงๆ นะ ที่นอกจากจะช่วยคนใบ้แล้ว ยังช่วยเมืองซีไห่ของเราทลายคดีใหญ่ได้อีก!"

จากนั้นเขาก็ยื่นสมุดเล่มสีแดงและซองจดหมายให้

"นี่คือใบประกาศเกียรติคุณพลเมืองดีที่เราเร่งทำมาให้เมื่อเช้า พร้อมกับเงินรางวัล 5,000 หยวน ถือเป็นรางวัลเล็กๆ น้อยๆ สำหรับคุณ!"

พอได้ยินว่าเงินรางวัลเพิ่มเป็น 5,000 หยวน หลินหยวนทำหน้าประหลาดใจ จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นดีใจสุดขีด รีบคว้ามาถือไว้แล้วยิ้มตอบ "เกรงใจแย่เลย ขอบคุณมากนะครับ ไว้ว่างๆ ผมเลี้ยงข้าวนะ"

ผกก.หยางมองท่าทางกวนๆ ของหลินหยวนแล้วแก้มกระตุกเบาๆ

ถ้าไม่ได้ดูคลิปมาก่อน เขาคงนึกภาพไม่ออกว่าหลินหยวนกับพ่อหนุ่มพลเมืองดีคนนั้นเป็นคนเดียวกัน

เขาได้แต่พยักหน้ายิ้มๆ "ได้สิ งั้นผมรอคุณติดต่อมานะ"

"เอ่อ..." หลินหยวนเปลี่ยนสีหน้ากะทันหัน "ไอ้ที่ว่าเลี้ยงข้าวนี่ หลักๆ คืออยากจะขอให้ช่วยอะไรหน่อยน่ะครับ"

"คุณดูน้องๆ คนใบ้พวกนั้นสิ ตอนนี้พวกเธอตกงานกันหมด ถ้าส่งกลับบ้านนอก ชีวิตพวกเธอก็คงมองไม่เห็นอนาคตเหมือนเดิม แต่จะให้ทำงานที่นี่ต่อก็ไม่มีใครรับ คุณดูสิ..."

ผกก.หยางได้ยินดังนั้นก็ยิ้มโบกมือ "เรื่องนี้คุณวางใจได้ ทางเราจะจัดการเอง จะหางานที่เหมาะสมให้พวกเธอทำแน่นอน เราคงไม่ปล่อยให้พวกเธอหนีเสือปะจระเข้หรอก"

"งั้นก็แจ๋วเลย! ผมขอบคุณแทนพวกเธอด้วยนะครับ!"

หลังจากคุยกันสั้นๆ ผกก.หยางกับหัวหน้าจางก็กลับไป

พวกเขาเพิ่งคล้อยหลังไป เสี่ยวอวี้ก็นำทีมสาวๆ คนใบ้เดินเข้ามาหาหลินหยวน

ทุกคนทำภาษามือแสดงความขอบคุณ

หลังจากผ่านการอบรมเมื่อคืน พวกเธอก็เข้าใจแล้วว่าสิ่งที่ทำมาตลอดนั้นผิดกฎหมาย

ถ้าไม่ได้หลินหยวนช่วยไว้ พวกเธอก็คงยังถูกปิดหูปิดตาต่อไป

หลินหยวนแค่ยิ้มและโบกมือ ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

แต่แล้วเสี่ยวอวี้กลับเสนอความคิดที่น่าเหลือเชื่อออกมา

เธอบอกว่าจะขอซื้อบ้านจากหลินหยวน!!

เมื่อช่วงเช้า สาวๆ ทั้งสิบกว่าคนปรึกษากันในห้อง

จะให้กลับบ้านนอก พวกเธอไม่เอาแน่ๆ ชีวิตแบบนั้นพวกเธอไม่อยากกลับไปเจออีก

ครั้นจะให้อยู่ต่อ ก็ไม่มีที่ซุกหัวนอน

ตามหลักแล้วเช่าบ้านน่าจะคุ้มกว่า

แต่ปัญหาคือพวกเธอเป็นคนใบ้ ไม่เคยติดต่อโลกภายนอก สื่อสารกับคนอื่นไม่ได้

แถมประวัติเดิมยังเคยทำงานอย่างว่ามา ยิ่งยากเข้าไปใหญ่

ทางเดียวคือต้องรวมกลุ่มสิบกว่าคนอยู่ด้วยกัน

แต่คงไม่มีเจ้าของบ้านคนไหนยอมให้คนใบ้สิบกว่าคนมาเช่าบ้านอยู่รวมกันแน่

พวกเธอเลยคิดจะซื้อบ้านสักหลัง อยู่ด้วยกัน ถือว่าได้ปักหลักในเมืองนี้

แน่นอนว่าเหตุผลสำคัญอีกอย่างคืออยากตอบแทนบุญคุณ อยากช่วยอุดหนุนหลินหยวนที่ช่วยชีวิตพวกเธอ

หลินหยวนรู้สึกลังเลนิดหน่อย เขาอยากได้เงินก็จริง แต่จะไปฟันกำไรจากคนกลุ่มนี้มันก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจ

แต่พอลองคิดดูดีๆ ก่อนหน้านี้เถ้าแก่เคยให้ข้อมูลบ้านหลุดจำนองมา มีอยู่หลังหนึ่งที่เงื่อนไขดีทุกอย่าง ยกเว้นเสียงดังมาก

บ้านหลังนั้นสำหรับพวกเธอแล้ว มันคือเนื้อคู่ชัดๆ

คนใบ้ไม่ได้ยินเสียงรบกวน ข้อเสียของบ้านนี้เลยเท่ากับศูนย์

แถมราคาก็ถูก ทำเลก็ดี การเดินทางสะดวก ถ้าหารกันแล้วคุ้มกว่าเช่าบ้านเสียอีก

พอคิดได้แบบนี้ ความรู้สึกผิดก็หายไป เขารับปากทันที

หลังจากทุกคนเก็บข้าวของเสร็จ ก็เหมารถบัสตรงไปยังบริษัทนายหน้า

พอเถ้าแก่เห็นหลินหยวนโผล่มา รอยยิ้มก็ฉีกกว้างจนแทบถึงรูหู

"หลินหยวน สุดหล่อของพี่! ในที่สุดก็มาสักที!"

"ยินดีด้วยนะ นายปิดการขายได้อีก 2 เคสแล้ว!"

"หา?" หลินหยวนงงเป็นไก่ตาแตก "อะไรนะ?"

เถ้าแก่กวาดตามองกลุ่มคนใบ้ด้านหลังหลินหยวนแวบหนึ่ง แล้วตอบอย่างตื่นเต้น "นายไม่รู้เหรอ เมื่อเช้ามีคนมาขอดูบ้านตั้งหลายกลุ่ม ระบุชื่อเลยว่าจะซื้อกับนาย"

"แถมยังมีบริษัทจัดหาคู่อีกหลายเจ้าโทรมาหาฉัน บอกอยากให้ช่วยแนะนำลูกค้าให้หน่อย พอถามไปถามมา สรุปคือตามรอยนายมาทั้งนั้น"

"นายวางใจได้เลย สองเคสนี้ถึงฉันจะเป็นคนรับเรื่อง แต่ฉันยกเครดิตให้นายหมด เดี๋ยวโอนเงินให้ทีเดียวนะ"

"ว่าแต่ คนที่ตามหลังนายมานี่มาทำอะไรกัน? ดูทรงแล้วเหมือนเป็นใบ้?"

หลินหยวนมุมปากกระตุก นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย

แค่ผ่านไปคืนเดียว ทำไมรู้สึกเหมือนตกข่าวไปเป็นอาทิตย์ เกิดอะไรขึ้นกันแน่

ความจริงคือจนถึงตอนนี้เขายังไม่รู้เลยว่าตัวเองดังระเบิดในเน็ต และไม่รู้ว่ามีคนดูไลฟ์สดเขาอยู่ตั้ง 2 แสนคน

[ความนิยม] +1+1+1+1

[ความนิยม] +1+1+1+1

— [ขำจนท้องแข็ง ตั้งแต่นี้ไปวงการอสังหาฯ กับบริษัทจัดหาคู่คงได้จับมือกันถาวรแน่ และต้นเหตุทั้งหมดก็มาจากหลินหยวน!]

— [มีใครเป็นเซียนอสังหาฯ บ้างไหม ออกมาบอกทีว่าบ้านมันขายง่ายขนาดนี้เลยเหรอ? เขาเพิ่งทำงานวันเดียวขายได้ 3 หลังแล้ว เดี๋ยวจะขายอีกหลัง เดือนละแสนนี่คงแค่ทางผ่านสินะ?]

— [ถ้าผมไม่ได้ขายบ้าน ผมคงเชื่อไปแล้ว ปัญหาคือผมทำมาสามเดือนยังขายไม่ได้สักหลัง ช่วงนี้บ้านขายยากจะตายชัก หมอนี่มันตัวบั๊กชัดๆ พิลึกกึกกือ!]

— [เวอร์จริงๆ คนอื่นขายบ้านต้องกราบกรานแทบตาย เขาขายบ้านแบบไม่สนโลก ซื้อบ้านแถมแฟนเอย ไปช่วยตำรวจกวาดล้างเอย อันไหนเกี่ยวกับการขายบ้านบ้าง? คนละเรื่องเลย แต่ประเด็นคือไม่ได้เชียร์ขายสักคำ ดันขายบ้านได้คล่องเหมือนเทน้ำทิ้ง ง่ายเกิ๊น]

พอหลินหยวนตั้งสติได้ ก็หันไปมองเสี่ยวอวี้และพวกพ้อง แล้วหันกลับมาตอบยิ้มๆ "อ๋อ... พวกเธอน่ะเหรอ มาซื้อบ้านไง!"

"ว่าไงนะ?"

เถ้าแก่ทำท่าเหมือนได้ยินเรื่องเหลือเชื่อ ตาถลนแทบหลุดจากเบ้า

"พวกเธอก็มาซื้อบ้าน?"

"ไม่ใช่... เมื่อวานนายไปทำอะไรมาบ้างเนี่ย?"

"บอกฉันมาตามตรงนะ นายไม่ได้ไปหลอกพวกเธอมาใช่มั้ย หลอกคนใบ้มันบาปนะเว้ย!"

หลินหยวนปรายตามองเถ้าแก่ ตอบเสียงเรียบ "จำบ้านติดรางรถไฟที่เสียงดังๆ ในแฟ้มข้อมูลที่ให้มาได้ไหม?"

"ฉันกะว่าจะขายหลังนั้นให้พวกเธอ แต่ราคามันยังแรงไปหน่อย นายช่วยโทรหาเจ้าของบ้านให้ที ถามดูว่าลดสุดๆ ได้เท่าไหร่"

สิ้นคำนี้

เถ้าแก่ถึงกับสตั๊นไปเลย!

บ้านติดรางรถไฟเสียงดังนรกแตกหลังนั้น ให้ฟรียังไม่มีใครอยู่ คนปกติที่ไหนจะทนเสียงไหว

แต่นายพาคนใบ้มาซื้อ

เชี่ย!!

นี่มันสุดยอด แผนสูงจริงๆ!!

ทำไมฉันถึงคิดไม่ได้วะเนี่ย?

ตอนนี้เถ้าแก่มองหลินหยวนด้วยสายตาเหมือนมองเทพเจ้า กลืนน้ำลายเอือกใหญ่

"ได้ นายรอแป๊บ เดี๋ยวฉันโทรหาเจ้าของบ้านถามให้"

[จบแล้ว]