บทที่ 11 - โลกทัศน์พังทลาย ไม่อยากจะเชื่อ!

บทที่ 11 - โลกทัศน์พังทลาย ไม่อยากจะเชื่อ!

ในห้องรับรอง หลินหยวนสูดหายใจเข้าลึกๆ

เรื่องนี้เขาจำเป็นต้องอธิบายให้เสี่ยวอวี้เข้าใจ จะปล่อยให้เธอโดนปิดหูปิดตาตลอดไปไม่ได้

แต่ปัญหาคือจะอธิบายยังไงดี ถ้าบอกเธอไปตรงๆ ว่าสิ่งที่เธอทำอยู่มันต่ำช้าแค่ไหน

โลกทัศน์ของเธอคงจะพังทลายไม่มีชิ้นดี ถึงตอนนั้นเธอจะยังทำใจยอมรับอย่างสงบนิ่งแบบตอนนี้ได้อยู่อีกเหรอ

เกรงว่าคงไม่มีใครรับผลลัพธ์แบบนี้ได้หรอกมั้ง

พอคิดได้แบบนี้ หลินหยวนก็รู้สึกหนักใจ คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

เสี่ยวอวี้บังเอิญเห็นสีหน้าของหลินหยวน นึกว่าเขาเจอเรื่องลำบากใจอะไร จึงเดินเข้ามาถาม

[คุณเป็นอะไรหรือเปล่า? เรื่องมันยุ่งยากมากไหม? ถ้าลำบากมากก็ช่างมันเถอะ ขอบคุณคุณมากนะ]

หลินหยวนยิ้มบางๆ ส่ายหน้า เขาตัดสินใจแล้วว่าจะบอกความจริงกับเสี่ยวอวี้ เพราะยังไงเธอก็ต้องรู้อยู่ดี ช้าหรือเร็วเท่านั้น

[เสี่ยวอวี้ เธอเชื่อใจฉันไหม?]

เสี่ยวอวี้ชะงัก พยักหน้าตอบ [เชื่อใจ!]

[ถ้าฉันบอกเธอว่า สิ่งที่เธอทำอยู่ตอนนี้มันผิดกฎหมาย แถมยังเป็นเรื่องที่น่าละอายมาก เธอจะรับได้ไหม...]

[ผิดกฎหมาย? ทำไมล่ะ? ที่บ้านเราเขาก็ทำงานกันแบบนี้นะ?]

หลินหยวนยิ้มอย่างจนใจ จำใจต้องอธิบายให้เสี่ยวอวี้ฟัง

ผ่านไปสิบกว่านาที เสี่ยวอวี้ก็เข้าใจทั้งหมด เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แววตาว่างเปล่า เหมือนรูปปั้นหิน

อย่างที่หลินหยวนคาดไว้ โลกทัศน์ของเธอพังทลายย่อยยับ

งานที่เธอคิดว่าเป็นงานปกติมาตลอด กลับกลายเป็นเรื่องต่ำช้าโสมม การขายเรือนร่าง ขายวิญญาณ

คนใจดีที่เธอนึกว่าพาเธอออกมาจากชนบท มอบงานให้ทำ

กลับกลายเป็นปีศาจร้าย

เรื่องนี้ทำให้เธอรับไม่ได้ชั่วขณะ ความน้อยเนื้อต่ำใจในอกระเบิดออกมา

น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มอย่างห้ามไม่อยู่

หลินหยวนรีบเข้าไปปลอบ ตากล้องเองก็พอจะเดาสถานการณ์ออก รีบช่วยส่งทิชชู่ให้

ถึงเสี่ยวอวี้จะขายบริการ แต่ไม่มีใครมองว่าเธอสกปรก กลับรู้สึกสงสารจับใจ

ชาวเน็ตในไลฟ์สดต่างพากันแสดงความเห็น

[ความนิยม] +1+1+1+1

[ความนิยม] +1+1+1+1

— [น่าเศร้า น่าแค้นใจ ถึงฉันจะไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน แต่ก็พอเดาได้ การที่โลกทัศน์ของคนคนหนึ่งพังทลาย มันจะเจ็บปวดแค่ไหน? เปรียบเหมือนฉันกินข้าวอยู่ทุกวัน แล้วจู่ๆ คุณมาบอกว่าที่ฉันกินน่ะคือเนื้อมนุษย์!]

— [ต้องจับพวกแมงดาพวกนั้นมาลงโทษให้สาสม อ้างว่าช่วยเหลือคน แต่ผลักคนใบ้ลงนรก พวกมันต่างอะไรกับปีศาจ ถ้าวันนี้หลินหยวนไม่บังเอิญรู้ภาษามือ ใครจะไปคิดว่าใต้ฟ้านี้ยังมีเรื่องบัดซบแบบนี้อยู่]

— [โลกนี้มักจะมีคนคอยปะผุซ่อมแซมสังคมเสมอ ฉันสังหรณ์ใจว่าเรื่องนี้ต้องดังระเบิดแน่ๆ ที่แท้ในมุมมืดของสังคมเรา ยังมีกลุ่มคนที่ต้องการความสนใจขนาดนี้อยู่]

— [ฉันก็เป็นคนหูหนวก วันนี้ได้ดูคลิปนี้ น้ำตาไหลไม่หยุดเลย เสี่ยวอวี้ลำบากมาก ฉันอย่างน้อยยังรู้อักษร ยังสื่อสารกับคนได้ แต่เธอไม่มีความสามารถในการสื่อสารเลย ขอบคุณหลินหยวนที่ช่วยเป็นกระบอกเสียงให้คนหูหนวก ขอบคุณจริงๆ!]

หลังจากหลินหยวนปลอบโยนอยู่พักใหญ่ อารมณ์ของเสี่ยวอวี้ก็ค่อยๆ สงบลง และรู้แล้วว่าวันนี้มาโรงพักทำไม

พอเธอรู้ว่าคืนนี้ต้องให้เธอช่วยชี้ตัว เธอก็พยักหน้าตกลงทันทีโดยไม่ลังเล

เพราะเธอก็เป็นผู้เสียหาย และคนใบ้อื่นๆ ในศูนย์อาบอบนวดก็เป็นพี่น้องที่ดีของเธอ เธอย่อมอยากช่วยพวกเธอให้พ้นจากขุมนรก

ประจวบเหมาะกับตอนนั้น ตำรวจเวรพาชายวัยกลางคนคนหนึ่งเข้ามาในห้องรับรอง

หันมาบอกหลินหยวนว่า "นี่คือหัวหน้าจาง รับผิดชอบนำทีมปฏิบัติการคืนนี้ เขามีเรื่องอยากจะสอบถามพวกคุณหน่อย"

หลินหยวนพยักหน้า "ได้ครับ!"

หัวหน้าจางหน้าตาเคร่งขรึม รูปร่างสูงใหญ่ โดยเฉพาะในเครื่องแบบตำรวจดูน่าเกรงขามมาก

"ก่อนมาเสี่ยวหลี่เล่าสถานการณ์คร่าวๆ ให้ผมฟังแล้ว ตอนนี้ผมมีประเด็นอยากจะยืนยันอีกหน่อย"

"ปกติพวกเธอรับแขกที่ชั้นไหน..."

"ชั้นห้า!"

"อืม แล้วคนที่หลอกพวกเธอมา ทำงานอยู่ในศูนย์อาบอบนวดด้วยหรือเปล่า?"

หลังจากสอบถามอยู่สิบนาที ข้อมูลทุกอย่างก็ครบถ้วน

หัวหน้าจางโบกมือสั่งการทันที "พวกคุณนั่งรถตำรวจตามหลังไปนะ"

"เดี๋ยวก่อนครับ!" หลินหยวนเรียกหัวหน้าจางไว้ ยิ้มแห้งๆ

"เอ่อ... คือทางเรากำลังไลฟ์สดอยู่ ต้องตัดสัญญาณไหมครับ?"

"กำลังไลฟ์สด?" หัวหน้าจางชะงัก หันไปมองตากล้อง

เพิ่งสังเกตเห็นไฟสีแดงเล็กๆ ที่กล้องตรงหน้าอกตากล้อง

"ไม่เป็นไร ไลฟ์ต่อไปได้" ใบหน้าหัวหน้าจางเผยรอยยิ้มบางๆ

"แบบนี้ก็ดี ให้ประชาชนทั่วประเทศได้เห็นว่าตำรวจเรากวาดล้างสิ่งผิดกฎหมาย รักษาความสงบเรียบร้อยของสังคมยังไง"

"แต่ระวังหน่อย อาจจะมีภาพหลุด ระวังอย่าถ่ายติดล่ะ"

หลินหยวนแปลกใจมาก ไม่คิดว่าหัวหน้าจางจะพูดแบบนี้

"งั้นก็ได้ครับ"

ว่าแล้ว ทั้งคณะก็ออกจากโรงพัก พอพ้นประตูใหญ่ก็เห็นตำรวจหลายสิบนายเตรียมพร้อมอยู่แล้ว

สิ้นเสียงสั่งการของหัวหน้าจาง "ออกเดินทาง!"

ฟึ่บฟึ่บฟึ่บ~~

ตำรวจทุกคนประจำที่บนรถ หลินหยวนและพรรคพวกก็ขึ้นรถตามไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ศูนย์อาบอบนวดไข่มุกบูรพา

สถานบันเทิงหรูชื่อดังของเมืองซีไห่

มีบริการอาบน้ำ นวด บุฟเฟต์ครบวงจร ผู้ปกครองจำนวนมากมักพาลูกหลานมาพักผ่อน

พวกเขารู้แค่ว่าที่นี่สนุกดี แต่คิดไม่ถึงเลยว่าที่นี่จะมีการค้าประเวณีแฝงอยู่

ต่อให้มีคนถาม พนักงานก็จะส่ายหน้ายืนยันว่าที่นี่เป็นสถานบริการถูกกฎหมาย ไม่มีบริการพิเศษ

นั่นทำให้พวกเขารอดพ้นสายตาตำรวจ ลอยนวลมาจนถึงทุกวันนี้

แต่วันนี้!

เมื่อรถตำรวจสิบกว่าคันมาจอดหน้าประตู ตำรวจจำนวนมากพร้อมอาวุธครบมือบุกเข้าไปในศูนย์

พนักงานและลูกค้าทุกคนต่างแตกตื่น!

รปภ. หน้าประตูไม่กล้าขวาง รีบวอรายงานสถานการณ์ทันที

ผู้จัดการล็อบบี้รีบพาลูกน้องออกมาต้อนรับหัวหน้าจางด้วยรอยยิ้ม "คุณตำรวจ จะทำอะไรครับ..."

หัวหน้าจางสีหน้าเคร่งขรึม ตอบเสียงเรียบ "เราได้รับแจ้งว่าที่นี่มีการลักลอบค้ามนุษย์และจัดหาการค้าประเวณี ตอนนี้จะทำการตรวจค้น"

จากนั้นก็ล้วงหมายค้นออกมาจากกระเป๋า "นี่หมายค้น ขอความร่วมมือด้วย"

พูดจบก็สะบัดมือขวาไปข้างหน้า "ค้น!"

ทุกคน: "รับทราบ!"

ผู้จัดการโดนรังสีอำมหิตของตำรวจข่มจนหงอ

ยืนตัวแข็งไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่เบิกตามองพวกเขาบุกเข้าไป

แต่พอเขาเห็นหัวหน้าจางมุ่งหน้าตรงไปที่ชั้น 5 รูม่านตาก็หดเกร็ง เหงื่อเย็นไหลพรากเต็มหน้าผาก

รีบหยิบมือถือส่งข้อความทันที โดยไม่ทันสังเกตเห็นหลินหยวนกับเสี่ยวอวี้ที่อยู่ด้านหลังตำรวจ

ชาวเน็ตในไลฟ์สดที่ดูการกวาดล้างแบบเรียลไทม์ ต่างตื่นเต้นจนหัวใจจะวาย

เร้าใจเกินไปแล้ว!

ไม่นึกว่าจะได้เห็นภาพสดๆ แบบนี้

ชาวเน็ตจำนวนมหาศาลแห่กันเข้ามาดู

ชั่วพริบตายอดคนดูพุ่งกระฉูดไปถึง 3 หมื่นกว่าคน

ในจอภาพ หัวหน้าจางพาคนมาถึงชั้นห้าแล้ว

สั่งปิดล้อมพื้นที่ทันที ทางขึ้นลงทุกทางมีคนเฝ้า

ที่นี่เหมือนโรงแรม มีห้องพักเต็มไปหมด

ตำรวจเรียกผู้จัดการมา สั่งให้เปิดประตูห้องทีละห้อง เพื่อตรวจค้นอย่างละเอียด

แต่ทว่า เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

ค้นชั้นห้าจนทั่ว กลับไม่เจอคนขายบริการเลยสักคน

อย่างมากก็เจอแค่ลูกค้ากำลังนวดอยู่ในห้องไม่กี่ห้อง ส่วนสาวใบ้ที่ว่า ไม่เห็นแม้แต่เงา

คราวนี้ ทุกคนถึงกับไปไม่เป็น

[จบแล้ว]