บทที่ 40 - "กฎเหล็ก" แห่งคานส์

บทที่ 40 - "กฎเหล็ก" แห่งคานส์

หลังพิธีเปิดเทศกาลภาพยนตร์ หนังที่เข้าร่วมต่างก็เริ่มจัดฉาย

'แผนซ่อนปมในใจ' ก็เริ่มฉายอย่างเป็นทางการ

โรงที่โรงเรียนเช่ามาใหญ่พอสมควร จุคนได้ร้อยกว่าที่นั่ง

เพื่อไม่ให้ที่นั่งว่างเกินไป เถียนเสี่ยวเล่อพาเจียงอู่ ถังเยียน เหยียนหนี สวีเจิง และทีมงาน

ถือโบรชัวร์หนังที่ปริ้นท์มาแจกคนทำหนังและนักท่องเที่ยวที่เดินผ่านไปมา

เถียนเสี่ยวเล่อประเมินพลังเงิน 2 ล้านยูโรต่ำไป

คนทำหนัง นักวิจารณ์ คนรักหนัง และชาวบ้านที่มาถามรอบฉายล่วงหน้า

พอเริ่มฉาย โรงก็เต็มเอี๊ยด

ตอนกงลี่พาชาวคณะ '2046' มา ก็ไม่มีที่นั่งแล้ว

"เจ๊ลี่ มาช้าไป รอบนี้เต็มแล้วครับ"

เถียนเสี่ยวเล่อผายมืออย่างจนใจ แต่ก็ขอบคุณที่กงลี่พาคนมาช่วยเชียร์

เขาดึงตั๋วหนังออกมาสองสามใบ ยื่นให้พร้อมขอโทษ:

"ต้องรอฉายจบ หรือรอพวกพี่ว่าง ค่อยมาดูรอบอื่นแล้วกันครับ"

กงลี่ส่งสายตาขอโทษให้หว่องกาไว เหลียงเฉาเหว่ย หลิวเจียหลิง เธอไม่คิดว่าหนังจะฮอตขนาดนี้

ตามหลักแล้ว เถียนเสี่ยวเล่อมาคานส์ครั้งแรก ไม่น่าจะมีชื่อเสียงอะไรที่นี่

ถึงจะได้ยินฉายา "ผู้กำกับอัจฉริยะ" แต่ใครจะไปคิดว่าจะดังขนาดนี้

"ไว้ว่าง ๆ จะมาใหม่ ไม่กวนแล้ว ไว้จบงานค่อยคุยกัน"

กงลี่โบกตั๋วหนังในมือแล้วพูด

เธอเป็นดาราอินเตอร์ มีแบรนด์สินค้าหรูในมือเพียบ ต้องวิ่งรอกงานอีเว้นท์แบรนด์ต่าง ๆ

หว่องกาไว เหลียงเฉาเหว่ย จางม่านอวี้ ก็ไม่ใช่คนว่างงาน มีงานต้องไปโชว์ตัวเหมือนกัน

...

ในโรงหนัง หนังฉายจบ 2 ชั่วโมง ผลตอบรับดีมาก ฝรั่งมุงพากันพูดว่า "กู๊ด กู๊ด"

กลัวเถียนเสี่ยวเล่อไม่เข้าใจ ยังยกนิ้วโป้งให้ด้วย

พ่อค้าหนังหลายรายรุมล้อมเข้ามา เสนอราคาที่คิดว่าสูงแล้วให้

กะฟันเถียนเสี่ยวเล่อเห็น ๆ เพราะเห็นว่าหน้าเด็ก หลอกง่าย

ไอ้พวกผีฝรั่งนี่เขี้ยวลากดิน

เถียนเสี่ยวเล่อก็ไม่ได้โง่ ปฏิเสธไปหมด รอปิดงานค่อยว่ากัน

นี่เพิ่งฉายวันแรก ยังไงก็ต้องรอดูราคาหลังจากนี้

ขายลิขสิทธิ์ก่อนปิดงานมีทั้งดีและเสีย

ถ้าคุณพอใจราคา แล้วขายไปก่อน

เกิดหนังได้รางวัลตอนปิดงาน คุณก็ขาดทุนยับ

หนังที่ได้รางวัล ราคาจะพุ่งขึ้นอย่างน้อยสามถึงห้าเท่าของตอนไม่ได้รับรางวัล

แน่นอน ถ้าหนังแป้กไม่ได้รางวัลอะไรเลย

ก็จะโดนไอ้พวกผีฝรั่งกดราคายับเยิน

'แผนซ่อนปมในใจ' ฉายติดต่อกันหลายวัน กระแสปากต่อปากดีเยี่ยม

ราคาที่พ่อค้าหนังเสนอก็ขยับขึ้นเรื่อย ๆ

สูงสุดตอนนี้แตะ 4.5 ล้านเหรียญสหรัฐ

ราคานี้ยังห่างไกลจากที่เถียนเสี่ยวเล่อคาดหวัง

เขายังหวังลึก ๆ ว่าจะได้รางวัลติดมือ

หนังอาร์ตภาษาจีนที่ขายได้ราคาดีที่สุดในเทศกาลหนัง คือ 'หลายแผ่นดิน เดี๋ยวรักเดี๋ยวชัง' (Farewell My Concubine) ที่ได้ปาล์มทองคำ

ปี 93 ขายได้ราคาสูงถึง 5 ล้านเหรียญ

'ห้วงรักอารมณ์เสน่หา' (In the Mood for Love) ของหว่องกาไว ปี 2000 ช่วยให้เหลียงเฉาเหว่ยคว้าตัวนำชาย ขายแพ็คคู่กับ 'วันที่หัวใจรักกล้าตัดขอบฟ้า' (Days of Being Wild) ได้ราคาถึง 8 ล้านเหรียญ

รองลงมาคือ 'คนเปลี่ยนหัวใจไม่เปลี่ยน' (To Live) ของจางอี้โหมว ปี 94 ได้รางวัล Grand Prix ขายขาดให้ญี่ปุ่นไป 2 ล้านเหรียญ

ไม่กี่วันต่อมา เถียนเสี่ยวเล่อปล่อยจอยเต็มที่

พาสองสาวตระเวนเที่ยวเมืองคานส์ที่เต็มไปด้วยบิกินี

...

"พวกเธอไม่คิดจะเซ็นเข้าสังกัดบ้างเหรอ? ดูสิ ดาราหญิงที่มีหนังเข้าชิง แบรนด์รุมตอมกันให้ว่อน วัน ๆ วิ่งงานอีเว้นท์ไม่หยุด"

บนหาดทราย เถียนเสี่ยวเล่อแต่งตัวชิล ๆ เสื้อยืดขาสั้นลากแตะ

เมืองคานส์นี่มีของดี ต่อให้ไม่มีเทศกาลหนัง ก็เป็นเมืองท่องเที่ยวยอดฮิตอยู่แล้ว

ทุ่งดอกไม้กว้างใหญ่ ต้นปาล์มเรียงราย และชายฝั่งทะเลยาวเหยียดหลายพันเมตร

"พี่ว่าแบบนี้ก็ดีนะ ไม่ต้องมีเรื่องปวดหัว" เหยียนหนียิ้ม

เธอหาผู้จัดการส่วนตัว เซ็นสัญญากัน คนนึงหางาน คนนึงทำงาน

ถือเป็นศิลปินอิสระยุคบุกเบิกในจีน

"กลับจากเอเธนส์ หนูต้องหาบริษัทสังกัดจริงจังแล้วล่ะ ลำพังตัวเองจัดการอะไรไม่ไหว"

ถังเยียนเดินเท้าเปล่า มือหิ้วรองเท้าแตะ ย่ำทรายแรง ๆ เหมือนกำลังเหยียบเถียนเสี่ยวเล่อ

โกรธเขา พูดชัดขนาดนั้นแล้ว ยังแกล้งโง่อีก?

"ควรพิจารณาให้ดี บริษัทจะจัดหาผู้ช่วย ผู้จัดการให้ เวลาออกงานจะได้สะดวก"

เถียนเสี่ยวเล่อพยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงจัง

"ศิษย์พี่คะ หนูเซ็นกับบริษัทพี่ได้ไหม?"

ถังเยียนเห็นเถียนเสี่ยวเล่อยังแกล้งมึน เลยพูดตรง ๆ สายตาเต็มไปด้วยความหวัง

"รอจบงานค่อยว่ากัน"

เถียนเสี่ยวเล่อไม่ได้รับปากทันที กำลังคิดอยู่ว่าจะเซ็นถังเยียนดีไหม

เขาไม่อยากมีความรักแบบใสซื่อ ยัยนี่สมองกลับชอบเพ้อฝัน กลัวจะมีปฏิกิริยารุนแรง

ธุรกิจดาราบริหารก็ควรเริ่มคิดได้แล้ว อีกไม่กี่ปี พวกรวยเหมืองถ่านหินกับบริษัทอินเทอร์เน็ตจะกระโดดเข้ามา ค่าตัวนักแสดงจะพุ่งพรวดพราด

ถ้าเสี่ยวเล่อพิคเจอร์เป็นแค่บริษัทผลิตหนัง ก็เหมือนรับจ้างผลิตให้คนอื่น การมีดาราในสังกัดเป็นเรื่องจำเป็น

รวมถึงธุรกิจต้นน้ำปลายน้ำ ก็ต้องค่อย ๆ สร้าง ให้ครบวงจรตั้งแต่ผลิตยันจัดจำหน่าย

"งั้นถ้าพี่จะเซ็นดารา พี่ต้องบอกหนูนะ หนูอยากเซ็นกับพี่"

ถังเยียนถึงจะผิดหวังนิดหน่อย แต่ก็พูดอย่างมุ่งมั่น

"ทำไมล่ะ?"

"เพราะพี่เลือกหนู หนูถึงมีโอกาสเล่น 'แผนซ่อนปมในใจ' ทำให้คนรู้จักหนูมากขึ้น"

เถียนเสี่ยวเล่อพยักหน้ายอมรับ เป็นสาวโลกสวยที่รู้จักบุญคุณคน

เห็นท่าทางจะเข้าโหมดละครน้ำเน่า เหยียนหนีจับมือถังเยียน เตือนด้วยความหวังดี:

"น้ำตาล อย่าใจแคบไปเลย บริษัทเขายังไม่มีอะไรสักอย่าง อย่าไป 'ผูกคอตาย' ใต้ต้นไม้คอหักต้นเดียวเลย"

เถียนเสี่ยวเล่อ: "..."

...

สามคนกลับถึงโรงแรม ทีมนักแสดงและทีมงานทุกคนถูกหลิวปินเรียกมาที่ห้องเถียนเสี่ยวเล่อ เหมือนมีเรื่องสำคัญจะประกาศ

หลิวปินยิ้มกว้าง มองหน้าทุกคน พยายามกลั้นเสียงตื่นเต้นแล้วพูดว่า:

"พวกคุณต้องเตรียมชุดราตรีสำหรับพิธีปิดแล้วล่ะ"

ทุกคนก็เตรียมชุดไว้แล้วนี่นา ต้องแจ้งทำไมอีก?

ไม่นาน เถียนเสี่ยวเล่อก็เก็ท

คานส์มี "กฎเหล็ก" (หรือธรรมเนียมปฏิบัติ) ทีมที่ได้รับแจ้งให้ร่วมพิธีปิด อย่างน้อยต้องได้รางวัลติดมือสักหนึ่งรางวัล

"ได้รับโทรศัพท์แล้วเหรอครับ?"

"ใช่ ทางกองประกวดโทรมาแล้ว"

ได้ยินคำยืนยัน เถียนเสี่ยวเล่อโล่งอก

ทุกคนเพิ่งจะเข้าใจ สีหน้าตื่นเต้นดีใจ ตะโกนลั่นห้อง

"หมายความว่าไง เราจะได้รางวัลแล้ว!"

"จะได้เดินพรมแดงพิธีปิดแล้ว"

"ฮ่าฮ่า... ไม่นึกว่าจะได้เดินพรมแดงอีกรอบ"

ดูท่า 5 แสนยูโร (ประมาณ 20 ล้านบาท) ไม่เสียเปล่า อย่างน้อยก็ได้รางวัล

แน่นอน ถ้าเงินตั้งเยอะโยนลงไปแล้วเงียบกริบ เถียนเสี่ยวเล่อคงเลิกคบ

[จบแล้ว]