บทที่ 420 - ถึงเวลาให้สถานะผมหรือยัง?

บทที่ 420 - ถึงเวลาให้สถานะผมหรือยัง?

ประโยคนี้มาแบบไม่ทันตั้งตัว โจวหยางและเฉิงหลิงต่างพากันอึ้งไป

เสียงของน้องสาวค่อนข้างดัง ประตูห้องหนังสือถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ดวงตาของซูเซียวเซียวเป็นประกาย "เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงน้องเรียกแม่ใช่ไหม?"

เจ้าตัวเล็กสองคนเห็นแม่เดินออกมาก็ยิ่งยิ้มกว้าง

พี่ชายพูดซ้ำคำว่า "สวย" น้องสาวตะโกนต่อว่า "แม่"

ที่แท้พวกเขาแค่รู้สึกว่าขาดคำขยายความเลยไม่ยอมเรียกงั้นเหรอ?

แต่ซูเซียวเซียวดีใจมาก ไม่สนใจแล้วว่างานจะเสร็จไหม เธอเดินเข้ามากอดลูกทั้งสองคน หลอกล่อให้เรียกอีกหลายครั้ง

การที่พี่ชายพูดคำว่า "สวย" ได้ทำให้ทุกคนประหลาดใจ

แม้จะออกเสียงไม่ชัดเจนนัก ฟังดูเหมือน "ซ้วย" ปากเล็กๆ ยังขยับไม่คล่อง

แต่นี่ก็เซอร์ไพรส์มากแล้ว

คำศัพท์แรกที่ไม่ใช่คำซ้ำของถวนถวนคือคำว่า: สวย

บ่ายวันนั้นเฉิงหลิงกับเฉินเหยาเกิดนึกสนุก แยกกันอุ้มเด็กคนละคนเริ่มสอนพูด

โจวหยางมองท่าทางกระตือรือร้นของพวกเขาแล้วได้แต่คิดว่า เล่นลูกคนอื่นมันสนุกกว่าจริงๆ ดูสิมีความสุขเชียว

ถ้าต้องมาเลี้ยงเองทุกวันนี่เหนื่อยของจริง

มื้อเย็นเด็กๆ กินอาหารเสริม ผู้ใหญ่กินหม้อไฟ อร่อยเหาะกันไป

แถมโจวหยางยังพบว่า สองคนนี้สอนคำศัพท์ใหม่ๆ ให้เด็กๆ จำได้จริงๆ

เด็กๆ ยังส่งเสียงโต้ตอบกันเหมือนกำลังคุยกันอยู่เลย

สองพี่น้องเล่นกันเองอย่างมีความสุข

เฉิงหลิงมองด้วยความอิจฉา "เด็กๆ น่ารักเกินไปแล้ว"

เฉินเหยาที่มีน้องชายอายุห่างกันเยอะมีประสบการณ์ตรง "ช่วงนี้แหละน่ารักที่สุด พอสักสามสี่ขวบนะ หึหึ เธอจะอยากตีเขาทุกวัน!"

ทุกคนหัวเราะครื้นเครง

ลุงหลิวกับป้าหลิวถูกโจวหยางชวนมากินด้วยกัน

ตอนนี้สองสามีภรรยาใช้เวลาส่วนใหญ่ดูแลเด็กที่นี่ ทางฝั่งบ้านใหญ่โจวเซี่ยงออกงานสังคมบ่อย ลี่เฟยเฟยก็เข้ากองถ่าย ไม่ค่อยได้กลับบ้าน

บางทีถ้าโจวเซี่ยงไม่มีงานเลี้ยงก็มาทานข้าวบ้านโจวหยางพร้อมช่วยเลี้ยงหลาน สะดวกดี

ลุงหลิวเอ่ยขึ้น "เสี่ยวหยางไม่เป็นแบบนั้นนะ ตอนเล็กๆ เขาซนมาก แต่พอสักสามสี่ขวบก็เริ่มเงียบขรึม"

โจวหยางกับซูเซียวเซียวสบตากัน ทั้งคู่รู้ดีว่าเป็นเพราะตอนสามสี่ขวบไส้ในของโจวหยางถูกเปลี่ยนคนไปแล้ว

แต่ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไร

เฉินเหยานึกอะไรขึ้นได้ "พูดไปก็แปลกจริงๆ เมื่อก่อนฉันกับพี่หยางเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกัน ช่วงนั้นฉันรู้สึกว่าพี่แกเป็นคนเก็บตัวมาก แต่พอผ่านปิดเทอมหน้าร้อนไปแค่เทอมเดียว กลับมาก็หล่อเฟี้ยว แถมจู่ๆ นิสัยก็ร่าเริงขึ้น เจ๋งสุดๆ ตอนนั้นฉันกับต่งเหวินยังแอบคุยกันเลยว่า นี่โดนใครสวมร่างมาหรือเปล่า ฮ่าๆๆ~"

เฉิงหลิงถามด้วยความอยากรู้ว่าหล่อขึ้นขนาดไหน

ทั้งสองคนคุยกับลุงหลิวเรื่องนี้กันอย่างออกรส

โจวหยางรู้สึกถึงมือของซูเซียวเซียวที่กุมมือเขาเบาๆ ที่แท้เผลอแป๊บเดียว เขาก็กลับมาได้หลายปีแล้ว

เฉิงหลิงกับเฉินเหยากินข้าวเสร็จนั่งเล่นสักพักก็กลับไป

ลุงหลิวกับป้าหลิวกล่อมเด็กหลับแล้วก็กลับไปพักผ่อน

ตอนนี้ลูกเกือบขวบแล้ว เลิกมื้อดึกไปนานแล้ว

กลางคืนโจวหยางกับซูเซียวเซียวแค่ลุกมาดูบ้าง ชีวิตประจำวันเป็นระเบียบมาก หลับยาวถึงเช้า

นับว่าเป็นเด็กเลี้ยงง่ายจริงๆ

โจวหยางอาบน้ำเสร็จเดินไปหาซูเซียวเซียวที่ห้องหนังสือ เธอเพิ่งส่งไฟล์งานเสร็จพอดี

เห็นโจวหยางเดินเข้ามาก็ยิ้มให้ "ฉันกำลังจะกลับห้องพอดี"

โจวหยางดึงมือเธอไว้บอกว่าไม่รีบ จากนั้นก็หยิบกล่องเล็กๆ ออกมาจากลิ้นชักข้างๆ

ดึงซูเซียวเซียวที่เพิ่งลุกขึ้นยืนให้มานั่งบนตักเขา

เห็นกล่องในมือเขาซูเซียวเซียวก็แปลกใจ "เป็นอะไรคะ? ช่วงนี้ไม่มีเทศกาลอะไรนี่นา?"

วันเกิด วันครบรอบแต่งงานก็ไม่ใช่...

เธอเอียงคอมองโจวหยาง "ของขวัญให้ฉันเหรอ?"

โจวหยางพยักหน้ายิ้มๆ เปิดกล่องออก เป็นแหวนวงหนึ่ง

ซูเซียวเซียวสวมแหวนอยู่แล้ว

แหวนวงใหม่นี้เพชรเม็ดโตไปหน่อย ไม่เหมาะจะใส่ในชีวิตประจำวัน

ซูเซียวเซียวมองดูโจวหยางถอดแหวนวงเดิมของเธอออก แล้วสวมวงใหม่เข้าไป ขนาดพอดีเป๊ะ

โจวหยางดึงมือเธอขึ้นมาจูบเบาๆ "ผมทำเองครับ จริงๆ อยากออกแบบให้ดีกว่านี้ แต่ทำครั้งแรก มือไม้ไม่ค่อยคล่อง เลยทำได้แค่แบบเรียบๆ ธรรมดา"

ซูเซียวเซียวกลับรู้สึกเซอร์ไพรส์ "คุณทำเองเหรอ?"

เธอพิจารณาแหวนบนนิ้วอย่างละเอียด ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข "สวยมากค่ะ ฉันชอบมาก"

พูดจบก็หอมแก้มโจวหยางไปหนึ่งที "แต่เพชรเม็ดใหญ่ขนาดนี้ ปกติฉันก็ใส่ไปไหนไม่ได้สิคะ..."

น้ำเสียงเธอเจือความเสียดาย

โจวหยางร้องอืม ยิ้มแล้วหยิบเอกสารอีกฉบับออกมาจากลิ้นชัก "อันนี้ให้คุณ"

ซูเซียวเซียวเปิดดูด้วยความสงสัย แล้วพบว่าเป็นเอกสารการโอนหุ้นของสตูดิโอออกแบบเครื่องประดับชื่อดังแห่งหนึ่ง?

เธอมองโจวหยางอย่างตกใจ "คุณซื้อมาเหรอ?"

"อืม ให้คุณ"

โจวหยางพยักหน้าอย่างจริงจัง "ใช้เงินที่ผมหามาเองซื้อ ถึงแม้เงินทุนก้อนแรกพ่อแม่จะให้มา แต่เงินก้อนนี้ผมหาเอง คุณอย่ารังเกียจนะ ตอนแรกผมคิดว่าจะซื้อตึกแถวหรือบ้าน แต่รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะกับการขอแต่งงาน"

"ขอแต่งงาน? แต่..." ดวงตาของซูเซียวเซียวเบิกกว้าง ก็เขาเคยขอไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

โจวหยางเหมือนรู้ว่าเธอจะพูดอะไร ยื่นมือไปบีบแก้มเธอ "เซียวเซียว ผมคิดว่างานแต่งงานของเราควรจะจัดได้แล้วมั้ง? ลูกโตขนาดนี้แล้ว คุณไม่คิดจะให้สถานะผมหน่อยเหรอ?"

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจ

ซูเซียวเซียวกะพริบตาช้าๆ งานแต่งงาน...

ใช่แล้ว พวกเขาแค่จดทะเบียนสมรส แต่ยังไม่ได้จัดงานแต่งงานเลย

ตอนแรกเพราะซูเซียวเซียวท้อง กลัวเธอเหนื่อย

ต่อมาพอคลอดเสร็จโจวเซี่ยงเคยเสนอว่าให้จัดพร้อมงานครบเดือนหรืองานร้อยวันลูกไปเลย

แต่ตอนนั้นซูเซียวเซียวมีภาวะกังวลเรื่องรูปร่าง และโจวหยางก็รู้ว่าเธอคงอยากปรากฏตัวในงานแต่งงานของตัวเองอย่างสวยที่สุด

เขาเลยปฏิเสธพ่อไป

ตอนนี้ลูกเกือบขวบแล้ว ซูเซียวเซียวเหมือนจะลืมเรื่องงานแต่งไปแล้วจริงๆ

โจวหยางเลยต้องเป็นฝ่ายพูดขึ้นมา

เป็นไปตามคาด เธอพูดอย่างเขินอาย "ฉันเหมือนจะลืมไปเลย..."

"ผมเลยต้องเตือนคุณไงครับ" โจวหยางยิ้ม เงยหน้ามองเธอ "สรุปว่าเมื่อไหร่จะให้สถานะผมครับ?"

คำพูดนี้ทำเอาซูเซียวเซียวดูเหมือนผู้หญิงเจ้าชู้หลอกฟันแล้วทิ้งเลย

ซูเซียวเซียวขำ เอามือปิดหน้าเขาไว้ "ดูพูดเข้า จะไปบอกพ่อกับแม่เหรอคะ..."

"ผมบอกเอง!" ดวงตาโจวหยางเป็นประกาย "ขอแค่คุณตกลงก็พอ เรื่องอื่นผมจัดการเอง รับรองจะไม่ให้เมียผมเหนื่อยแน่นอน!"

เขาแทบจะตบ อกรับประกัน

เห็นเขามีความสุขขนาดนี้ ซูเซียวเซียวก็พลอยมีความสุขไปด้วย เธอถามเสียงเบา "มีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"มีความสุขสิครับ ความคิดที่ใหญ่ที่สุดของผมตอนนี้คือการแต่งงานรับคุณเข้าบ้านอย่างเป็นทางการ!"

[จบแล้ว]