บทที่ 250 - กลิ่นอายชาผู่เอ๋อร์เก่า

บทที่ 250 - กลิ่นอายชาผู่เอ๋อร์เก่า

โจวหยางนึกไม่ถึงเลยว่า หลังจากเธอถามไถ่ความเป็นห่วงเสร็จ คำถามต่อมาจะเป็นเรื่องนี้

สมองเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว แล้วตอบด้วยสีหน้าจริงจัง "ก็มีชวนกินข้าวตามมารยาท แต่ฉันปฏิเสธไปทันที บอกว่าแฟนรอฉันกลับบ้านอยู่"

นี่คือความจริง และเป็นคำตอบที่ซูเซียวเซียวพอใจมาก

เธอเขยิบเข้าไปกระซิบข้างหูโจวหยาง "เมื่อตอนบ่ายนายน่ะ หล่อมากจริงๆ!"

โจวหยางหลุดขำ คนอื่นชมว่าหล่อเขาเฉยๆ แต่เมียชมมันคนละเรื่องกัน

พอเข้ามาข้างในถึงเห็นว่าบนโต๊ะมีอาหารเดลิเวอรี่วางเรียงรายอยู่แล้ว

เสี่ยวเป่ยยิ้มบอก "พี่ๆ ที่มาเฝ้าพวกเราเมื่อกี้ใจดีมาก สั่งมาให้ บอกว่าเป็นของขึ้นชื่อแถวนี้ทั้งนั้น"

คุณอาหลี่ หรือเลขาหลิวคนนี้ เก่งและรอบคอบจริงๆ

ทุกคนวุ่นวายมาพักใหญ่ หิวโซกันหมดแล้ว

สุดท้ายอาหารเต็มโต๊ะที่ดูเหมือนจะกินไม่หมด ก็ถูกพวกเขากวาดเรียบ

กินอิ่มหนังท้องตึง ก็ถึงเวลาเม้าท์มอย

คนเราพอกินอิ่มสมองคงโล่ง เจ้าวัวแก่เปิดประเด็นขึ้นมาเลย "พี่หยาง ฉันสังหรณ์ใจว่ายัยต้วนมั่นชิงนั่นต้องติดต่อนายมาอีกแน่"

เฉิงหลิงร้องหา? ก่อนหน้านี้เธอมีความประทับใจต่อต้วนมั่นชิงค่อนข้างดี "ทำไมล่ะ?"

"ซิกเซ้นส์ลูกผู้ชายไง ฉันดูออกว่าเธอสนใจพี่หยาง"

เฉินเหยาร้องเฮ้ย "สนใจแล้วมีประโยชน์อะไร พี่หยางเรามีซ้ออยู่ทั้งคน"

เจ้าวัวแก่เพิ่งรู้ตัวว่าไม่ควรเปิดประเด็นนี้ รีบแก้ตัว "ใช่ๆ ปากผมนี่มันใช้ไม่ได้จริงๆ"

แต่ซูเซียวเซียวกลับยิ้มหวาน "ไม่เป็นไร พวกนายไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น"

โจวหยางมองเธอ แหม ทีตอนนี้ทำมาเป็นใจกว้าง ยัยขี้หึงเมื่อกี้หายไปไหนแล้ว?

คุยกันสักพักทุกคนก็เริ่มง่วง เลยแยกย้ายกันไปพักผ่อน นัดกันว่าตกดึกจะไปจุดดอกไม้ไฟที่ชายหาด

ดอกไม้ไฟเฉิงหลิงก็ฝากพี่ๆ พวกนั้นซื้อมาให้

ซื้อมาเยอะมาก แถมไม่เอาตังค์อีกต่างหาก

ดีที่เสี่ยวเป่ยพกเงินสดมา แอบยัดใส่กระเป๋าเสื้อพี่คนหนึ่งไปแล้ว

คนอื่นๆ ทึ่ง ไม่นึกว่าสมัยนี้ยังมีคนพกเงินสด

เสี่ยวเป่ยยิ้มเขิน "เผื่อฉุกเฉินไง!"

เอาเป็นว่ากิจกรรมคืนนี้มีแล้ว

โจวหยางกับซูเซียวเซียวส่งเพื่อนกลับไป เพิ่งจะปิดประตู โจวหยางกำลังจะกอดแฟนจูบสักหน่อย มือถือก็สั่น

โจวหยางนึกว่าคนที่ส่งข้อความหาโจวเซี่ยงตอบกลับมาแล้ว เลยบ่นงึมงำ "มาได้ถูกจังหวะจริงๆ"

แล้วจูงมือซูเซียวเซียวเดินไปที่โซฟาพลางหยิบมือถือดู

นึกไม่ถึงว่าจะเป็นคำขอเป็นเพื่อนจากต้วนมั่นชิง

ข้อความระบุว่า [เรื่องวันนี้ขอบคุณมากจริงๆ มีโอกาสขอเลี้ยงข้าวหน่อนนะคะ]

สงสัยกลัวโจวหยางไม่รับแอด เลยเพิ่มมาอีกประโยค [เบอร์ติดต่อขอมาจากคุณอาน่ะค่ะ~]

โจวหยาง: ...

เขายื่นมือถือให้ซูเซียวเซียวทันที "ขอชี้แจง ผมบริสุทธิ์ครับ คุณอาที่ว่าเนี่ยอาจจะไม่ใช่พ่อผมก็ได้"

โจวเซี่ยงขนาดข้อความลูกตัวเองยังไม่มีเวลาตอบ คงไม่ไปตอบข้อความต้วนมั่นชิงก่อนหรอกมั้ง?

มันไม่สมเหตุสมผล

ซูเซียวเซียวรับมือถือมา "อะไรเนี่ย?"

พอเห็นคำขอเป็นเพื่อนจากต้วนมั่นชิงก็เงียบไป "เธอสนใจนายจริงๆ สินะ?"

โจวหยางส่ายหน้าซื่อๆ "ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันรู้ว่ามีคนคนนี้ แต่ไม่เคยคุยกันเลยนะ"

นับรวมๆ แบบไม่นับที่เดินผ่านกันที่โรงเรียน เคยเจอหน้ากันแค่สามครั้งเองมั้ง?

ซูเซียวเซียวเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กดรับเพื่อน

โจวหยางแปลกใจ "รับทำไม?"

"ก็ดูซิว่านางจะพูดอะไรไง" ซูเซียวเซียวพูดพลางนั่งลงบนโซฟากับโจวหยาง หามุมสบายๆ พิงตัวเขา

โจวหยางลูบผมเธอ มองเธอดูมือถือตัวเองโดยไม่โกรธ

มือถือเขาไม่มีอะไรที่ดูไม่ได้อยู่แล้ว

อีกอย่างซูเซียวเซียวไม่ได้ค้นมั่วซั่ว เธอแค่กดเข้าไปดูโมเมนต์ในวีแชทของต้วนมั่นชิง

โจวหยางมองตามไปด้วย ในนั้นส่วนใหญ่เป็นรูปเซลฟี่ของต้วนมั่นชิง

รูปล่าสุดเหมือนจะใส่ชุดว่ายน้ำด้วย

อะแฮ่ม เขาไม่ได้ตั้งใจดูนะ ซูเซียวเซียวจิ้มดูรูปใหญ่เอง เขาแค่มองผ่านๆ แล้วเห็น

ซูเซียวเซียวดูจบเงยหน้ามองโจวหยาง "หุ่นฉันดีกว่าเธอ"

โจวหยางรีบพยักหน้า "แน่นอน แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจดูนะ ฉันดูแต่ของเธอ ชอบมากด้วย"

พูดถึงเรื่องนี้ก็นึกถึงคืนอันยอดเยี่ยมเมื่อวาน

โจวหยางกระซิบถาม "วันนี้ออกไปข้างนอกเหนื่อยไหม?"

ซูเซียวเซียรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร หน้าแดง "ไม่เหนื่อย ก็ไม่ได้ทำอะไรหนักหนาสักหน่อย..."

"งั้นคืนนี้ต่อได้ไหม?" โจวหยางยังคิดถึงหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นทะเลนั่นอยู่ จะว่าไงดี มันยั่วยวนใจมาก

ซูเซียวเซียวตีเขาเพี๊ยะ "กลางวันแสกๆ คิดอะไรของนายเนี่ย?"

แต่ไม่ได้ปฏิเสธ

โจวหยางเข้าใจความหมาย ยิ้มใจดี "โอเค งั้นฟ้ามืดเดี๋ยวค่อยถามใหม่"

ซูเซียวเซียวหน้าหนาไม่เท่าเขา โดนพูดใส่ไม่กี่ประโยคก็หน้าแดงเถือกแล้ว

ตอนนั้นเองข้อความจากต้วนมั่นชิงก็ช่วยชีวิตเธอไว้

ข้อความที่อีกฝ่ายส่งมาดูดีมีมารยาทมาก [โจวหยาง เรื่องวันนี้กับเรื่องคราวก่อนขอบคุณมากนะ นายว่างเมื่อไหร่ฉันขอเลี้ยงข้าวนายกับแฟนนายสักมื้อนะ? กลับไปเลี้ยงที่นั่นก็ได้]

เอ่ยปากชวนแฟนไปด้วย ดูมีกาลเทศะดี

แต่ซูเซียวเซียวกลับขมวดคิ้ว "ทำไมไม่บอกว่าเลี้ยงพวกต่งเหวินด้วยล่ะ?"

โจวหยางส่ายหน้า "ไม่รู้สิ แต่รับประกันว่าไม่เกี่ยวกับฉัน"

ผู้หญิงเซ้นส์แรงเรื่องแบบนี้เสมอ ยิ่งอีกฝ่ายพุ่งเป้ามาที่แฟนตัวเอง

ซูเซียวเซียวกำลังจะตอบ

ฝั่งนั้นเห็นเขาไม่ตอบสักที เลยส่งมาอีกข้อความ [หวังว่าแฟนนายจะไม่เข้าใจผิดนะ ฉันแค่อยากขอบคุณที่นายช่วยจริงๆ]

ตัวจริงแฟนสาว: ...

รู้สึกได้กลิ่น 'ชาผู่เอ๋อร์เก่า' (แอ๊บใสรุ่นเดอะ) ลอยมาแตะจมูก

ซูเซียวเซียวถามโจวหยาง "ฉันตอบได้ไหม?"

"แน่นอน จริงๆ ถ้าเป็นฉันจะไม่กดรับด้วยซ้ำ" โจวหยางคิดว่าไม่จำเป็นต้องรับ แต่ซูเซียวเซียวชอบก็แล้วแต่เลย

ซูเซียวเซียวบอก "ถ้านายไม่รับ วันหลังไปเจอกันงานอื่นที่มีผู้ใหญ่ แล้วพูดขึ้นมาจะไม่หน้าแตกเหรอ?"

โจวหยางไม่ได้คิดถึงจุดนี้ และถ้านิสัยโจวเซี่ยงคงไม่แคร์เรื่องหน้าแตกหรอก

แต่ตอนนี้เขายิ้ม "เมียจ๋าคิดเผื่อฉันเยอะจัง"

เมียจ๋าค้อนขวับ บ่นงุบงิบ "พ่อคนเสน่ห์แรง!"

แล้วเริ่มจัดการแมลงที่บินมาตอม

[ฉันเป็นแฟนเขาเองค่ะ ฉันไม่ถือสา งั้นเรื่องวันเวลารบกวนคุณกำหนดเลยไหมคะ? จริงสิ คุณมีเบอร์ติดต่อพวกต่งเหวินด้วยใช่ไหมคะ?]

ฝั่งนั้นขึ้นสถานะกำลังพิมพ์...

แล้วทั้งสองคนก็รออยู่สิบกว่านาทีก็ยังไม่มีข้อความตอบกลับ

"ไม่มั้ง?" ซูเซียวเซียวบ่น "ตอบยากขนาดนั้นเลย?"

โจวหยางคิดว่า อีกฝ่ายคงจะไปไม่เป็นแล้วมั้ง?

[จบแล้ว]