บทที่ 120 - นายถึงจะมีแรงดึงดูดกับฉัน

บทที่ 120 - นายถึงจะมีแรงดึงดูดกับฉัน

โจวเซี่ยงได้ยินเสียงไอในห้องเงียบลงแล้ว ก็จงใจเดินลงส้นเท้าหนัก ๆ เข้าไป ตะโกนเรียก "เสี่ยวหยาง!"

ซูเซียวเซียวที่กำลังยืนลูบหลังให้โจวหยางอยู่ข้างเตียง ได้ยินเสียงนี้ก็สะดุ้งโหยงกระโดดหนีไปไกล

ห่างจากเตียงไปเป็นวา

โจวหยาง: ...ไม่รู้จะนึกว่าหลังฉันมีหนามทิ่มมือเธอ

เขาจนใจปนขำ ขานรับ "พ่อ ผมอยู่นี่"

ซูเซียวเซียวมองชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ปรากฏตัวที่ประตู โครงหน้าคล้ายโจวหยางมาก

ตอนนี้เขายิ้มแป้น สายตาจับจ้องมาที่ซูเซียวเซียว "อ้าว ทำไมมีแค่สองคนล่ะ? ไหนว่ามีเพื่อนมาอีกไม่ใช่เหรอ?"

เชรดดด ลูกชายเขาใช้ได้นี่หว่า!

ก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นหลินชิงเหยียนคนนั้น ไม่สวยเท่าคนนี้

แม่หนูคนนี้ดูหน้าตาก็รู้ว่ามีวาสนา

โจวเซี่ยงผ่านโลกมาเยอะ ตอนนี้ยิ้มอย่างใจดี พูดกับซูเซียวเซียวว่า "สวัสดีจ้ะ ลุงเป็นพ่อโจวหยางนะ"

ซูเซียวเซียวรู้สึกกระอักกระอ่วน บทสนทนาเมื่อกี้ของเธอกับโจวหยาง คุณลุงคงไม่ได้ยินหรอกนะ?

เธอทักทายอย่างว่าง่าย "คุณลุงสวัสดีค่ะ หนูชื่อซูเซียวเซียว เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของโจวหยางค่ะ"

เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะซะด้วย ใกล้ชิดกันขนาดนี้ เยี่ยม!

โจวหยางพูดแทรกขึ้นมา "พวกเขาอยู่ห้องข้าง ๆ ครับ ชีทข้อสอบของเซียวเซียวอยู่ที่ผม ผมหยิบให้เธออยู่"

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืนอย่างเป็นธรรมชาติ สายตากวาดมองใบหน้าโจวเซี่ยง แม้จะพยายามเก็บอาการ

แต่รอยยิ้มและแววตาที่ปิดไม่มิดนั่นบอกชัดเจนว่า เมื่อกี้เขาต้องได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับซูเซียวเซียวแน่ ๆ

พ่อบ้านไหนเขาแอบฟังลูกชายคุยกับสาวหน้าประตูบ้างเนี่ย! ไม่รู้จักโต!

โจวหยางสบตาโจวเซี่ยง

โจวเซี่ยงเลิกคิ้ว ไม่รู้สึกผิดสักนิด ก็ลูกไม่ปิดประตูเอง เกี่ยวอะไรกับเขา?

ส่วนซูเซียวเซียวที่กำลังตื่นเต้นไม่ทันสังเกตเห็นสงครามทางสายตาของสองพ่อลูก

โจวเซี่ยงเจอตัวคนแล้ว ก็รู้จักพอ ยิ้มอย่างกับคุณพ่อผู้เมตตา "งั้นพวกลูกรีบหน่อยนะ พ่อเอาของว่างไปวางห้องข้าง ๆ เพื่อนลูกอีกสองคนอยู่ข้าง ๆ ใช่ไหม?"

โจวหยางรับคำ "ครับ"

ซูเซียวเซียวพูดเสียงเบาอย่างรู้สึกผิด "ค่ะคุณลุง"

โจวเซี่ยงยิ้มหน้าบานเดินออกไป

โจวหยางเดินไปที่โต๊ะหนังสือหยิบกระเป๋าเอาชีทข้อสอบของซูเซียวเซียวออกมา "อีกสองสามวันฉันคงยังไม่หายดี เฮ้ วิดีโอคอลทำการบ้านด้วยกันไหม?"

ซูเซียวเซียวรับชีทมา พยักหน้าส่ง ๆ แล้วถามเสียงเบา "ทำไมพ่อคุณยกของขึ้นมาเองอะ?"

โจวหยางคิดในใจ ก็เพราะเขาอยากมาดูเรื่องชาวบ้านไง สายตานั่นปิดไม่มิดเลยสักนิด

แต่ปากกลับบอกว่า "สงสัยท่านจะผ่านมาพอดีมั้ง"

ขืนบอกความจริงซูเซียวเซียวคงตกใจแย่

ซูเซียวเซียวผ่อนคลายลงจริง ๆ "งั้นเหรอ"

เธอเร่งเสียงเบา "เรารีบไปกันเถอะ?"

ยังไงก็รู้สึกผิด พ่อเขาอยู่ข้าง ๆ แท้ ๆ

โจวหยางจิ๊ปาก แกล้งพูดว่า "ทำไมฉันรู้สึกว่าเธออยู่ต่อหน้าพ่อฉันแล้วเกร็งจัง? อยู่ต่อหน้าฉันไม่เห็นเป็นงี้?"

ไม่เป็นได้ไง?

ซูเซียวเซียวอยากจะเถียงใจจะขาด ว่าทุกครั้งที่โจวหยางจูบเธอ เธอก็เกร็งเหมือนกันนั่นแหละ!

แต่ตอนนี้เธอกะพริบตา "มองคุณลุงแล้วเหมือนเห็นนายในอนาคต แต่ความรู้สึกน่าจะไม่เหมือนกัน"

ความรู้สึกมันต่างกัน

โจวหยางยิ้ม เขาหน้าเหมือนโจวเซี่ยงจริง ๆ นั่นแหละ เลยแหย่เธอว่า "มีเสน่ห์มากใช่ไหมล่ะ?"

ซูเซียวเซียวมองโจวหยางด้วยสายตาแปลก ๆ เอื้อมมือไปบีบแก้มเขา แก้มตอบลงเยอะเลย

หน้าเด็กหนุ่มเริ่มมีโครงชัดเจนขึ้น

"ในหัวนายมีแต่เรื่องอะไรเนี่ย? ไข้ขึ้นจนเพี้ยนเหรอ? ทำไมฉันต้องมองว่าพ่อนายมีเสน่ห์ด้วย?"

เธอพูดเสียงเบา แล้วปล่อยมือจากหน้าโจวหยาง ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง "นายถึงจะมีแรงดึงดูดกับฉัน"

มองดูซูเซียวเซียวเดินหนีไปด้วยฝีเท้าลนลาน โจวหยางอารมณ์ดีสุด ๆ

จิตใจเขาผ่อนคลายลงอย่างสมบูรณ์ ทันใดนั้น ในสมองก็มีเสียงเครื่องจักรดังขึ้น "ตรวจพบระบบเสียหาย กำลังเข้าสู่กระบวนการทำลายตัวเองอัตโนมัติ..."

โจวหยางชะงัก เสียงในหัวยังดำเนินต่อไป "10, 9, 8, 7... 3, 2, 1!"

"ระบบทำลายตัวเองเสร็จสมบูรณ์!"

โจวหยางมองเห็นเงาร่างอ้วนฉุในหัวค่อย ๆ เลือนหายไปจนหมดสิ้น

เสียงผู้หญิงอ่อนโยนอีกเสียงดังขึ้นในหัว "ระบบปลดการผูกมัดสำเร็จ เพื่อเป็นการชดเชย ความสามารถในการเรียนรู้และความทรงจำที่ระบบทิ้งไว้จะตกเป็นของโฮสต์เดิมทั้งหมด"

"ขอให้โฮสต์มีชีวิตที่ราบรื่นตลอดไป!"

เสียงนั้นหายไปอย่างสมบูรณ์

พร้อมกับระบบที่ยึดร่างโจวหยางมานานกว่าสิบปี

โจวหยางรู้สึกเหมือนสมองที่เคยหนักอึ้ง จู่ ๆ ก็แจ่มใสขึ้นมาทันที

โจวหยางได้สติ ในที่สุดเขาก็หลุดพ้นอย่างแท้จริง ผู้บุกรุกที่เป็นเหมือนระเบิดเวลาฝังอยู่ในร่างเขา ไปแล้ว

โจวหยางลองเรียกอย่างลังเล "เฮ้ย?"

ไม่มีปฏิกิริยา

"หลินชิงเหยียน?"

ยังคงไร้ความเคลื่อนไหว โจวหยางวางใจลงได้ จริง ๆ ตอนเสียงผู้หญิงนั่นหายไปโจวหยางก็รู้สึกได้ว่ามันไปแล้วจริง ๆ

แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะลองเชิง ผลลัพธ์ดีมาก

สองวันมานี้เกิดเรื่องราวพลิกผันมากเกินไป จนทำให้โจวหยางเกือบคิดว่าตัวเองแค่ฝันไป

แต่ถึงจะเป็นฝันแล้วไงล่ะ? ตอนนี้ก็ถือว่าตื่นจากฝันแล้ว พ่อแม่ คนรัก และเพื่อนฝูงของเขายังอยู่ข้างกาย

ทุกอย่างดูไม่สำคัญอีกต่อไป

ห้องข้าง ๆ มีเสียงหัวเราะดังมา หลี่เฟยเฟยเดินผ่านหน้าห้องโจวหยาง เห็นลูกชายนั่งอยู่ขอบเตียง ก็ถามอย่างเป็นห่วง "เป็นอะไรลูก? ไม่สบายตัวเหรอ?"

โจวหยางลุกขึ้นยืน ส่ายหน้ายิ้ม ๆ "เปล่าครับ แค่รู้สึกว่าสมองจู่ ๆ ก็โล่งขึ้นมา แม่ขึ้นมาทำไมครับ?"

พูดพลางเดินไปหาหลี่เฟยเฟย ห้องข้าง ๆ ยังมีเสียงหัวเราะดังมาเป็นระยะ โจวหยางถึงขั้นได้ยินเสียงซูเซียวเซียว

เธอดูผ่อนคลายลงแล้ว

"ได้ยินเสียงหัวเราะเลยมาดู" หลี่เฟยเฟยเอื้อมมือมาแตะหน้าผากเขาอย่างเป็นธรรมชาติ พอแน่ใจว่าไข้ลดสนิทแล้วก็วางใจ แล้วยิ้มแซว "เพราะเพื่อนมาเลยสมองโล่งงั้นสิ?"

ไม่ได้พูดอะไรชัดเจน แต่โจวหยางฟังออกว่าในน้ำเสียงหยอกเย้านั้นมีนัยบางอย่าง

เขากะพริบตา ถามเสียงเบา "แม่ดูออกเหรอครับ?"

"แหงสิ ชัดขนาดนั้น" หลี่เฟยเฟยส่ายหน้า จุ๊ ๆ "ลูกเอ๊ย พวกหนูยังอ่อนหัดนะ"

โจวหยางคิดในใจว่าผมอาจจะไม่ได้อ่อนหัดขนาดนั้น แต่ตอนนี้กลับถามทำหน้าตาใสซื่อ "แม่ไม่คัดค้านเหรอครับ?"

หลี่เฟยเฟยมองเขา "ลูกสิบแปดจะสิบเก้าอยู่แล้ว มีความรักก็เรื่องปกติ แถมตาถึงใช้ได้"

โจวหยางชะงัก สิบแปดจะสิบเก้า?

เขาจ้องหน้าหลี่เฟยเฟย "แม่ ผมเข้าเรียนช้าไปปีนึงเหรอ?"

"เปล่า ลูกลืมแล้วเหรอ? ตอนประถมลูกป่วยหนัก เลยดรอปเรียนไปปีนึง..."

ก็เพราะดรอปเรียนไปปีนึง "โจวหยาง" ถึงได้บังเอิญไปเจอหลินชิงเหยียน...

แต่ตอนนี้สิ่งที่โจวหยางคิดคือ เขาเกิดปีเดียวกับซูเซียวเซียวเหรอ!?

แต่เธอเกิดต้นปีมกรา เขาเกิดปลายปีพฤศจิกา

ยังไงก็ต้องเรียกพี่สาวอยู่ดี?

โจวหยางถอนหายใจ "แม่ ทำไมไม่คลอดผมให้เร็วกว่านี้หน่อยน้า~"

แค่อยากให้ซูเซียวเซียวเรียกว่าพี่จ๋า ทำไมมันยากจังว้า!

[จบแล้ว]