บทที่ 28 - นี่คือโอกาสจีบหนุ่ม!

บทที่ 28 - นี่คือโอกาสจีบหนุ่ม!

แน่นอนว่าสีหน้าหลินชิงเหยียนที่อยู่ข้างหลังก็ดูไม่จืดพอกัน

เมื่อกี้ตอนสั่งข้าวกล่อง เสิ่นเหยาบอกว่าจะไปด้วยกัน หลินชิงเหยียนก็รู้สึกแปลกๆ แล้ว

เสิ่นเหยาทำท่าทีไม่ยินดียินร้ายกับสวี่เจ๋อมาตลอด ตอนนี้กลับบอกว่าจะไปดูสวี่เจ๋อเล่นบาสเป็นเพื่อน ดูยังไงก็ไม่ปกติใช่ไหม?

พอมองเห็นเธอวิ่งไปหาโจวหยาง หลินชิงเหยียนก็รู้สึกไม่สบอารมณ์และเกิดวิกฤตศรัทธาขึ้นมาในใจ

เหมือนว่าตั้งแต่โจวหยางลดน้ำหนัก ท่าทีของเสิ่นเหยาก็เปลี่ยนไป

หลินชิงเหยียนสมองไม่ค่อยดีก็จริง แต่ก็ไม่ใช่คนโง่

สวี่เจ๋อสังเกตเห็นสีหน้าของหลินชิงเหยียน ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

เมื่อกี้ยังพอใจที่เธอรู้ความมาส่งข้าวส่งน้ำให้

แต่ตอนนี้ดูจากสีหน้าเธอ เหมือนเธอก็ไม่ได้จะไม่แคร์โจวหยางอย่างที่ปากพูดนี่นา?

ยิ่งนึกถึงตอนเล่นบาสเมื่อกี้ที่โจวหยางแย่งซีนไปหมด สวี่เจ๋อก็ยิ่งหงุดหงิด

"เหยียนเหยียน เธอจะเอาพน้ำไปให้โจวหยางด้วยเหรอ?" สวี่เจ๋อถามหน้านิ่ง

หลินชิงเหยียนได้สติ สังเกตเห็นสวี่เจ๋อหน้าตึง รีบแก้ตัว "เปล่า ฉันแค่ดูว่าเสิ่นเหยาทำอะไร"

"ดูไม่ออกเหรอ? เพื่อนเธอน่าจะชอบโจวหยางนะ?" สวี่เจ๋อหัวเราะ หึๆ

เสิ่นเหยาไม่เคยทำหน้าดีๆ ใส่เขาเลย

สวี่เจ๋อก็ไม่เข้าใจ เสิ่นเหยาเอาอะไรมามั่นหน้าทำท่าดูถูกเขา?

เธอเป็นใครไม่ทราบ?

ดังนั้นความรู้สึกที่มีต่อเธอย่อมติดลบ

หลินชิงเหยียนใจดิ่งวูบ เสิ่นเหยาบอกให้เธออย่าไปยุ่งกับโจวหยาง แต่ตัวเองกลับวิ่งเข้าใส่ หมายความว่ายังไง?

เธอชอบโจวหยาง?

ทางด้านโจวหยางเริ่มรำคาญแล้ว เขาหิวจริงๆ ไม่มีเวลามายืนจ้องตากับยัยนี่หรอกนะ

เลยลากแขนเฉินเหยากับต่งเหวินเดินอ้อมเสิ่นเหยาไปเลย

เสิ่นเหยาตะโกนเรียก "โจวหยาง ฉันว่าเราอาจจะมีเรื่องเข้าใจผิดกัน เรื่องก่อนหน้านี้เป็นทัศนคติของชิงเหยียน หาเวลาคุยกันหน่อยได้ไหม?"

โจวหยางไม่หันหลังกลับ ตอบคำเดิม "คืนเงินเมื่อไหร่ค่อยมาคุยกัน"

เขาไม่ได้โง่ ลูกไม้ตื้นๆ กับการแสดงห่วยๆ ของเสิ่นเหยาในสายตาโจวหยางมันดูปลอมเกินไป

เสิ่นเหยาไม่นึกว่าเขาจะเกลียดขี้หน้าเธอขนาดนี้ เดินหนีไปแบบไม่เหลียวหลัง

ตอนเดินไปโจวหยางยังคิดอยู่เลยว่า เดี๋ยวจะทำลายความกระอักกระอ่วนกับซูเซียวเซียวยังไงดี?

พอคิดถึงตรงนี้ สัมผัสนุ่มนิ่มนั่นก็เหมือนจะกลับมาที่ริมฝีปากแห้งผากของเขาอีกครั้ง

ทำเอาวัยรุ่นว้าวุ่นใจจริงๆ...

หลินชิงเหยียนรอจนโจวหยางเดินไปแล้ว ถึงบอกสวี่เจ๋อคำหนึ่งแล้วเดินไปหาเสิ่นเหยา

สวี่เจ๋อจะพูดอะไรสักอย่างแต่เห็นหลินชิงเหยียนเดินลิ่วไปแล้ว

เขาโกรธเคือง ทำไมย้ายมาที่นี่แล้วอะไรๆ ก็ไม่ราบรื่น หลินชิงเหยียนที่เคยคอนโทรลได้ง่ายๆ ตอนนี้ดูเหมือนจะเริ่มหลุดการควบคุมแล้ว!

หลินชิงเหยียนตอนนี้โกรธมาก เดินไปหาเสิ่นเหยาด้วยความโมโห

เสิ่นเหยาหน้าเสีย แต่ก็เห็นหลินชิงเหยียนที่เดินหน้าตั้งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

แต่ไม่เป็นไร เธอเตรียมข้ออ้างไว้แล้ว

หลินชิงเหยียนยังไม่ทันอ้าปาก เธอก็ชิงพูดก่อนด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ "ชิงเหยียน! ครั้งนี้โจวหยางคงโกรธจริงจังแล้วล่ะ ฉันบอกว่านี่เธอซื้อมาให้ เขาไม่มองแม้แต่หางตาแล้วเดินหนีไปเลย แถมยังถามว่าเมื่อไหร่เราจะคืนเงิน!"

คำถามเต็มท้องของหลินชิงเหยียนถูกประโยคยาวเหยียดนี้อุดปากจนจุก "เธอ... เธอบอกว่าฉันซื้อเหรอ?"

เสิ่นเหยาทำหน้าตาย "ก็ใช่น่ะสิ ไม่งั้นจะใครล่ะ เธอเอาแต่สนใจสวี่เจ๋อ สวี่เจ๋อจะช่วยเราใช้หนี้แปดพันไหมล่ะ?"

น้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยความจนใจ "แต่ตอนนี้โจวหยางคงโกรธมากแน่ๆ เราจะทำยังไงกันดี?"

หลินชิงเหยียนมองเสิ่นเหยาตรงหน้าเงียบๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเสิ่นเหยาพูดอะไรเธอก็เชื่อหมด แต่ตอนนี้เธอเริ่มมีความระแวงผุดขึ้นมา

เมื่อก่อนเสิ่นเหยาแค่เห็นหน้าโจวหยางก็บ่นว่าเสียสายตาแล้ว

ก่อนหน้านี้หลินชิงเหยียนเคยซาบซึ้งใจที่โจวหยางดีกับเธอมาก

แต่ทุกครั้งเสิ่นเหยาก็จะพูดถึง "ข้อเสีย" ของโจวหยางด้วยน้ำเสียงรังเกียจ

แต่ข้อเสียของโจวหยางจริงๆ ก็ไม่ค่อยมี ที่เสิ่นเหยาเอามาโจมตีหลักๆ ก็คือเรื่องรูปร่างกับนิสัย

หลินชิงเหยียนตอนแรกก็รู้สึกว่าไม่ดี แต่เธอก็พบว่าโจวหยางเป็นอย่างที่เสิ่นเหยาพูดจริงๆ คือด่ายังไงก็ไม่ไปไหน

นานเข้าเธอก็ชิน

แต่ตั้งแต่เปิดเทอมนี้มา เสิ่นเหยาแทบไม่พูดเรื่องแย่ๆ ของโจวหยางเลย แถมยังเป็นฝ่ายเริ่มเข้าหาโจวหยางด้วย

หลินชิงเหยียนละสายตาจากเสิ่นเหยา "เรื่องเงินฉันจะหาทางเอง เธอไม่ต้องไปเข้าใกล้โจวหยางเพื่อเอาใจเขาหรอก"

ประโยคหลังเธอเน้นเสียงหนักแน่น

สีหน้าเสิ่นเหยาเปลี่ยนไป มองหลินชิงเหยียน แล้วก็เห็นสายตาหวาดระแวงของเพื่อน

สุดท้ายเธอก็ยิ้ม "ได้"

แต่ความไม่ยินยอมกลับแผ่ซ่านในใจ มีสิทธิ์อะไร?

หลินชิงเหยียนชอบสวี่เจ๋อไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังต้องกั๊กโจวหยางไว้ไม่ปล่อย?

รอยร้าวที่ประสานไม่ติดได้เกิดขึ้นในความสัมพันธ์ของทั้งคู่แล้ว

โจวหยางไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย

เขาเพิ่งมาถึงโรงอาหารกับพวกเฉินเหยา กลุ่มที่มาก่อนกินกันไปแล้ว

เขาเห็นซูเซียวเซียวกับลู่เหยียนที่เพิ่งตักข้าวเสร็จ

เขาชะงัก ทำไมเพิ่งมากินข้าว?

สองสาวก็เห็นพวกเขาเหมือนกัน

ลู่เหยียนสนิทกับเฉินเหยาพอสมควร ตะโกนเรียก "หัวหน้า เดี๋ยวไปนั่งกินด้วยกัน!"

ตอนเธอพูด ซูเซียวเซียวที่อยู่ข้างๆ ก็มองเธอ

ลู่เหยียนขยิบตาให้ซูเซียวเซียว ไม่ใช่ว่าไม่รู้จะจีบยังไงเหรอ?

นี่ไงโอกาสสร้างสถานการณ์!

ซูเซียวเซียว: แม้จะซาบซึ้งใจ แต่ตอนนี้เธอยังไม่รู้จะทำหน้ายังไงใส่โจวหยาง มันดูเก้อเขินพิกล

ประมาณสามนาทีต่อมา ทั้งห้าคนก็นั่งหันหน้าเข้าหากัน

ตรงข้ามโจวหยางคือซูเซียวเซียว เธอกำลังก้มหน้าก้มตากินข้าว

เวลานี้โรงอาหารไม่เหลือกับข้าวดีๆ แล้ว แถมซูเซียวเซียวลดน้ำหนัก ส่วนใหญ่เลยกินแต่ข้าว กับข้าวแทบไม่แตะ

เฉินเหยากับต่งเหวินเป็นพวกเส้นตื้น ไม่รู้ว่าสองคนนี้มีอะไรผิดปกติ

ยังคุยกับลู่เหยียนอย่างออกรสออกชาติ

ต่งเหวินไม่รู้คุยอีท่าไหน วนกลับมาเรื่องที่สนามบาสเมื่อกี้

"ต้องบอกว่าเสน่ห์พี่หยางเราแรงจริงๆ เมื่อกี้พวกเราเล่นบาสเสร็จ เห็นหลินชิงเหยียนเอาน้ำเอาข้าวไปให้สวี่เจ๋อ กำลังบ่นกันอยู่เลย หันมาอีกทีเสิ่นเหยาก็เอาน้ำเอาข้าวมาให้พี่หยางแล้ว"

ซูเซียวเซียวเงยหน้ามองโจวหยาง

โจวหยางเห็นเธอเงยหน้าขึ้นมาแล้ว ก็รับคำต่งเหวิน "พูดให้มันดีๆ มีแค่นายที่บ่น ฉันแค่มองเฉยๆ อีกอย่างฉันไม่ได้แตะของเลยไม่ใช่เหรอ? ไม่งั้นใครจะมานั่งกินข้าวกับพวกนาย"

ประโยคนี้เหมือนตอบต่งเหวิน แต่จริงๆ คือพูดให้ซูเซียวเซียวฟัง

ไม่รู้ว่าเธอจะฟังเข้าใจความหมายของเขาไหม

เฉินเหยายังถอนหายใจ "พี่หยางพูดจริงๆ นะ ตอนนี้ไม่มีคนอื่น นายทำยังไงถึงชอบหลินชิงเหยียนมาตั้งนาน แล้วจู่ๆ ก็ตาสว่างได้?"

ช่างสุภาพจริงๆ ไม่ใช้คำว่าทาสรัก

โจวหยางถอนหายใจ เลิกมองซูเซียวเซียว หันไปมองเฉินเหยาข้างๆ "ส่วนใหญ่นายก็ฉลาดนะ แต่บางทีก็รู้สึกว่าอีคิวนายต่ำเตี้ยเรี่ยดินจริงๆ"

เฉินเหยางงเป็นไก่ตาแตก "ห๊ะ?"

ไม่งั้นจะพูดจาไม่ดูตาม้าตาเรือแบบนี้เรอะ!

[จบแล้ว]