บทที่ 20 - นายไปส่งฉันหน่อยได้ไหม? หรือจะให้ฉันซ้อนนายก็ได้

บทที่ 20 - นายไปส่งฉันหน่อยได้ไหม? หรือจะให้ฉันซ้อนนายก็ได้

คำเตือนใจน่ะของจริง แต่เรื่องราวไม่ได้แต่งขึ้น มันคือเรื่องจริง

แต่ซูเซียวเซียวไม่กล้าบอกนี่นา จะให้บอกโจวหยางตรงๆ ว่า "ฉันย้อนเวลามานะ แล้วตัวเอกที่น่าสมเพชในเรื่องนี้ก็คือนายในชาติที่แล้วไง!"

ขืนพูดไปซูเซียวเซียวคงเสียเพื่อนคนนี้แน่

เธอเลยยิ้มออกมา ยิ้มแบบใสซื่อบริสุทธิ์ "จะเป็นไปได้ยังไง? ไม่มีทาง ฉันก็แค่คุยเล่นกับนาย นายก็ไม่ได้เป็นทาสรักซะหน่อย จริงไหม?"

โจวหยางรู้สึกแปลกๆ

แต่ก็บอกไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน

โจวหยางเลยคิดว่าขอดูเชิงไปก่อนแล้วกัน

คาบสุดท้ายของช่วงบ่ายคือคาบทำความสะอาด

โจวหยางรู้สึกชัดเจนว่าสวี่เจ๋อโดนเพ่งเล็ง

อย่างเช่นตอนนี้ กลุ่มผู้ชายที่มีหวงเจี๋ยเป็นหัวโจกหิ้วถังน้ำยืนอยู่ริมหน้าต่าง ตะโกนเรียกสวี่เจ๋อที่กำลังยกโต๊ะอยู่ "เฮ้ย สวี่เจ๋อ นายขึ้นไปเช็ดหน้าต่างหน่อยสิ พวกเราเพิ่งเตะบอลมาเมื่อเที่ยง ขืนถอดรองเท้ากลิ่นคงรมตายกันพอดี~"

ลู่เหยียนกับเพื่อนผู้หญิงข้างๆ ร้องอี๋ แล้วไล่ "ไปๆๆ พวกนายไปไกลๆ เลย"

ตอนแรกสวี่เจ๋อไม่ได้คิดอะไรมาก นึกว่าตัวเองเข้ากับเพื่อนได้ดี "ได้สิ..."

แต่จู่ๆ รอยยิ้มบนหน้าเขาก็เจื่อนลง เอิ่ม ถ้าถอดรองเท้า ความสูงที่แท้จริงก็ความแตกน่ะสิ?

จริงๆ 176 ก็ไม่ได้เตี้ยมาก แต่สวี่เจ๋อมีปม รู้สึกว่าผู้ชายสูงไม่ถึง 180 คือเตี้ย

แต่รับปากไปแล้ว

เขาเลยบอกอย่างเกรงใจว่า "ฉันเหมือนจะเป็นโรคกลัวความสูงน่ะ..."

"เฮ้ย นี่ไม่ถือว่าสูงหรอกมั้ง?" หวงเจี๋ยตั้งใจแกล้งชัดๆ หวงเจี๋ยเป็นพวกชอบหาเรื่องอยู่แล้ว วันนี้สวี่เจ๋อทำตัวเด่นเกินหน้าเกินตาจนเขาหมั่นไส้

ฉากนี้ก็จงใจจัดฉาก จะยอมเลิกราง่ายๆ ได้ไง?

ประจวบเหมาะที่หลินชิงเหยียนออกโรงปกป้อง "เขาบอกว่ากลัวความสูงไง พวกนายผู้ชายตั้งเยอะแยะทำไมต้องรังแกเด็กใหม่..."

เธอปรายตามองไปรอบๆ ชี้ไปที่โจวหยางที่กำลังยืนลบกระดานดำอยู่กับซูเซียวเซียวด้านหลังห้อง "โจวหยางตัวสูง ให้เขาทำก็ได้นี่ โจวหยาง นายมานี่สิ!"

น้ำเสียงโคตรจะสั่งการ แต่โจวหยางแค่ปรายตามอง แล้วตอบกลับอย่างเอือมระอา "ตรงนั้นไม่ใช่เขตรับผิดชอบของฉัน"

หวงเจี๋ยก็พูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงไม่เป็นมิตร "ทำไม? เด็กใหม่แตะต้องไม่ได้เลยเหรอ? แค่เช็ดหน้าต่างเรียกรังแก? ทำตัวเป็นสาวน้อยไปได้?"

คำพูดนี้สวี่เจ๋อฟังออกว่าไม่เป็นมิตร เขาเริ่มหน้าเสีย ในใจโทษหลินชิงเหยียนว่ายุ่งไม่เข้าเรื่อง

เขตนี้เป็นความรับผิดชอบของพวกเขาจริงๆ และอีกฝ่ายก็แค่มาปรึกษา แล้วเขาก็รับปากไปแล้ว...

เรื่องนี้จะเรียกว่ารังแกก็พูดได้ไม่เต็มปาก แต่พอหลินชิงเหยียนพูดแบบนี้ เขาก็กลายเป็นหมาหัวเน่าทั้งขึ้นทั้งล่อง

โจวหยางเห็นสถานการณ์เริ่มตึงเครียด วัยรุ่นหนุ่มสาวนี่เลือดร้อนกันจริงจริ๊ง

เขาชะโงกหน้ามองเห็นเฉินเหยากับกรรมการนักเรียนฝ่ายชีวิตเดินออกมาจากห้องพักครูพอดี เลยโบกมือเรียก "หัวหน้า มานี่หน่อย ทางนี้มีคนข้องใจเรื่องแบ่งเขตทำความสะอาด..."

สุดท้ายเฉินเหยาก็เป็นคนเช็ดหน้าต่าง เพราะเขาถือว่าเป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว ขี้เกียจเถียงกัน แต่สวี่เจ๋อก็รู้ตัวแล้วว่าตัวเองไปลูบคมใครเข้า

เขาโกรธเคือง ลืมไปเลยว่าหนานหยางยังมีพวกลูกเศรษฐีที่ไม่สนเรื่องเรียนอยู่กลุ่มหนึ่ง

หลินชิงเหยียนก็โกรธเหมือนกัน เพราะโจวหยางปฏิเสธเธออีกแล้ว!

ตอนนี้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจอารมณ์ของสวี่เจ๋อแล้ว เธอมองโจวหยางกับซูเซียวเซียวที่ลบกระดานเสร็จเตรียมจะวาดอันใหม่ลงไป

ซูเซียวเซียวลากโต๊ะมาเตรียมจะปีนขึ้นไป แต่โจวหยางสังเกตเห็นว่าวันนี้เธอใส่กระโปรง ขืนยืนขึ้นไป หวอได้ออกแน่นอน

แต่เขาเองวาดรูปไม่เป็น เขียนตัวหนังสือพอได้...

เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือซูเซียวเซียวไว้หมับ "เดี๋ยวก่อน!"

ซูเซียวเซียวรู้สึกแค่ข้อมือโดนคว้า ฝ่ามือเขาร้อนเหมือนตอนยัดลูกอมเมื่อเช้าเปี๊ยบ...

แต่โจวหยางรีบปล่อยมือ

แล้วเดินไปหาลู่เหยียน เธอใส่เสื้อคลุมกันแดดแขนยาวมา

ซูเซียวเซียวเผลอยกมือขึ้นกุมข้อมือข้างที่โดนจับเมื่อกี้

โจวหยางอธิบายสถานการณ์ให้ลู่เหยียนฟัง "ซูเซียวเซียวใส่กระโปรง ปีนขึ้นไปไม่สะดวก ขอยืมเสื้อคลุมเธอหน่อยได้ไหม?"

เพื่อนข้างโต๊ะลู่เหยียนหวีดร้อง "ว้ายยย ใส่ใจจังเลย~ แต่เสี่ยวลู่เป็นโรคอนามัยจัดนะ..."

ลู่เหยียนมองซูเซียวเซียวที่ยืนอยู่ข้างหลัง ล้วงเอาเสื้อคลุมออกมาจากเก๊ะโต๊ะ "อ่ะ เอาไป"

เพื่อนโต๊ะข้างๆ ร้องอ้าว "ไหนบอกอนามัยจัดไง..."

คราวที่แล้วเสิ่นเหยามายืมเสื้อ ลู่เหยียนก็ใช้อ้างแบบนี้นี่นา...

ลู่เหยียนแค่นหัวเราะ ปรายตามองไปทางเสิ่นเหยา "ความอนามัยของฉันขึ้นอยู่กับคนย่ะ"

โจวหยางรับเสื้อมาแล้วบอก "ขอบใจ"

ซูเซียวเซียวได้สติ เดินเข้ามาบอกลู่เหยียนอย่างเกรงใจ "ขอบคุณนะ เดี๋ยวฉันซักคืนให้"

ลู่เหยียนโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

ซูเซียวเซียวนึกถึงผู้หญิงที่ดูเข้าถึงยากคนนี้ ชาติที่แล้วเธอถูกบีบจนกระโดดตึกตาย...

ตอนนั้นเธอไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง รู้แค่มีคนโดดตึก

เพื่อนในห้องก็ไม่มีใครพูดถึง มันเป็นแค่ช่วงพักเที่ยงธรรมดาๆ วันหนึ่ง

แต่ซูเซียวเซียวรู้สึกว่าลู่เหยียนตรงหน้าก็แค่เด็กสาวปากร้ายใจดี ชาติที่แล้วแม้เธอจะไม่ค่อยยุ่งกับซูเซียวเซียว แต่ถ้าเธออยู่ในเหตุการณ์ เวลาพวกผู้หญิงปากเสียใส่ซูเซียวเซียว เธอก็จะพูดขัดขึ้นมา ช่วยให้ซูเซียวเซียวไม่ต้องอับอายขายหน้าเกินไป...

โจวหยางเห็นเธอจ้องลู่เหยียนตาค้าง ก็ร้องทัก "ไปกันเถอะ"

ซูเซียวเซียวได้สติ รับเสื้อคลุมจากมือเขาแล้วร้องอ้อ

แล้วเดินกลับไปหลังห้องพร้อมกัน

ถ้าเป็นไปได้ ชาตินี้ซูเซียวเซียวคิดว่าถ้ามีโอกาสเธอคงอยากจะช่วยลู่เหยียนบ้าง...

คนทำบอร์ดไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคน โจวหยางกับซูเซียวเซียวรับผิดชอบแค่ส่วนหนึ่ง ที่เหลือเป็นหน้าที่ของเด็กศิลป์อีกสองคนในห้อง

กว่าจะทำเสร็จแล้วกลับมา โจวหยางกับคนอื่นๆ ก็ต้องไปกินข้าวโรงอาหาร เพราะเหลือเวลาอีกไม่ถึงชั่วโมงก็จะเริ่มคาบเรียนภาคค่ำแล้ว

ซูเซียวเซียวเดินพลางจัดกระโปรงตัวเอง "เกือบลืมไปเลยว่าวันนี้ใส่กระโปรง ขอบใจนะ"

"วันนี้ไม่ได้ขี่จักรยานมาเหรอ?" โจวหยางถามกลับ จำได้ว่าตอนเรียนพิเศษเธอบอกว่าจะขี่จักรยานมาโรงเรียน

"เมื่อเช้าไม่ใช่ไง เกือบสาย พ่อเลยมาส่ง" ซูเซียวเซียวพูดพลางถอนหายใจ "เย็นนี้ต้องนั่งรถเมล์กลับอีก"

โจวหยางเดาะลิ้น "หลังเลิกเรียนภาคค่ำคนบนรถเมล์แน่นเอี๊ยด..."

"แถมแท็กซี่ก็แพง..." ซูเซียวเซียวพูดแล้วชะงัก ยิ้มกว้างให้โจวหยาง "ฉันเลี้ยงข้าวนายดีไหม?"

โจวหยางทำหน้าตาระแวง "ของฟรีไม่มีในโลก..."

"ทางเดียวกัน นายไปส่งฉันหน่อยได้ไหม นั่งไปสักป้ายคนก็น่าจะน้อยลงแล้ว..." ซูเซียวเซียวทำตาละห้อยอ้อนวอน "อย่าเห็นว่าฉันดูอ้วนนะ จริงๆ ตัวไม่หนักหรอก..."

"ถ้าไม่ไหว หรือจะให้ฉันซ้อนนายก็ได้!"

นั่งไปป้ายเดียวก็เลี่ยงคนเบียดเสียดตอนต้นสายได้แล้ว เพอร์เฟกต์!

โจวหยางเห็นเธอทำตาโตจ้องแป๋ว นึกว่าเรื่องใหญ่อะไร

เขากำลังจะตอบ ตาก็เหลือบไปเห็นคนคนหนึ่ง ตะโกนเรียก "โจวหยาง!"

โจวหยางกับซูเซียวเซียวหันขวับไปมองพร้อมกัน

[จบแล้ว]