บทที่ 14 - นี่มันบุพเพอาละวาดชัดๆ!

บทที่ 14 - นี่มันบุพเพอาละวาดชัดๆ!

แต่ซูเซียวเซียวมีสิทธิ์อะไร?

แล้วโจวหยางมีสิทธิ์อะไร?

ไม่ว่าในใจเธอจะเจ็บใจหรือดูถูกเหยียดหยามทั้งสองคนแค่ไหน

โจวหยางในตอนนี้ไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยเลย

เพราะตอนอาบน้ำ จู่ๆ เขาก็นึกเรื่องที่โจวเซี่ยงให้ทุนการศึกษาหลินชิงเหยียนขึ้นมาได้

ดังนั้นพอแต่งตัวเสร็จ เขาก็รีบไปหาโจวเซี่ยงทันที

เพราะชาติที่แล้วเขาก็ได้รับทุนการศึกษาจนเรียนจบ เขาเลยรู้ดีว่าเด็กกำพร้าแบบเขาในอดีตต่างหากที่ต้องการความช่วยเหลือนี้จริงๆ ไม่ใช่หลินชิงเหยียนที่มีพ่อแม่เลี้ยงดูครบถ้วน แถมผลการเรียนยังเละเทะ แต่กลับมาแย่งโควตานี้ไป

นี่เท่ากับเป็นการปิดโอกาสของเด็กที่ต้องการความช่วยเหลือจริงๆ ไปหนึ่งคน

ดังนั้นเขาเลยไม่มีเวลามาคิดเรื่องอื่น หวังแค่จะรีบไปคุยกับโจวเซี่ยงให้รู้เรื่อง

สมกับที่เป็นพ่อบ้างาน โจวเซี่ยงยุ่งจริงๆ ขนาดเพิ่งลงเครื่องถึงบ้าน ตอนนี้ก็เริ่มทำงานอีกแล้ว

โจวหยางรับแก้วน้ำจากลุงหลิว เคาะประตูห้องหนังสือ

เสียงโจวเซี่ยงดังออกมา "เชิญครับ"

พอเห็นว่าเป็นโจวหยาง เขาชะงักไปนิดหนึ่งแล้วลุกขึ้นยืน "เสี่ยวหยางมีอะไรหรือเปล่าลูก?"

แววตาฉายความดีใจชัดเจน

โจวหยางถอนหายใจในใจ ปิดประตูห้องเบาๆ "เอาน้ำมาให้ครับ ผมเห็นว่าดึกแล้ว เลยบอกลุงหลิวให้เปลี่ยนจากชาเป็นน้ำเปล่า ดื่มชาดึกๆ เดี๋ยวจะนอนไม่หลับ"

โจวเซี่ยงได้รับความห่วงใยจากลูกชายก็ทำตัวไม่ถูก รีบพยักหน้าหงึกๆ "ได้ๆ พ่อฟังลูก"

สองพ่อลูกมานั่งลงที่โซฟา

ดูเหมือนงานการจะไม่สำคัญเท่าลูกชายที่มาปรากฏตัวตรงหน้า

แม้โจวหยางจะเพิ่งเจอโจวเซี่ยงวันนี้วันแรก แต่เขาสัมผัสได้ว่าชายคนนี้รักลูก น่าจะเป็นอารมณ์อยากชดเชยสิ่งที่ขาดหายไป

โจวหยางรู้สึกเสียดาย เจ้าของร่างเดิมคงไม่มีโอกาสได้รับรู้ถึงความรักของพ่อแม่จนวาระสุดท้าย...

โจวเซี่ยงจิบน้ำที่ลูกชายยกมาให้ รู้สึกว่าน้ำหวานเจี๊ยบ

เห็นลูกชายยังนั่งอยู่ไม่ลุกไปไหน เลยเป็นฝ่ายถามก่อน "มีอะไรจะคุยกับพ่อเหรอ? หรืออยากให้พ่อช่วยทำอะไร?"

โจวหยางมองหน้าพ่อ "มีครับ พ่อ พ่อให้ทุนการศึกษาเด็กผู้หญิงที่ชื่อหลินชิงเหยียนใช่ไหมครับ?"

โจวเซี่ยงไม่นึกว่าลูกจะถามเรื่องนี้ ก็พยักหน้า ยอมรับว่าเมื่อก่อนเพราะรู้ว่าลูกชอบเด็กคนนี้ เขาเลยให้ทุนไป

ปีหนึ่งๆ เขาให้ทุนนักเรียนเยอะมาก เลยไม่ได้ใส่ใจรายละเอียด ปกติจะมีผู้ช่วยคอยดูแล

แต่หลินชิงเหยียนเขารู้จัก หนึ่งเพราะลูกชาย สองเพราะผลการเรียนของแม่หนูคนนี้ห่วยแตกเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ

ผู้ช่วยเคยรายงานมาหลายครั้งว่าไม่ผ่านเกณฑ์การขอรับทุน

แต่โจวเซี่ยงไม่ได้ใส่ใจ ขอแค่ลูกชายมีความสุขก็พอ

ตอนนี้พอโจวหยางเป็นฝ่ายเอ่ยปากถาม เขาเลยงงนิดหน่อย "ก็มีนะ ไม่ใช่เพื่อนลูกเหรอ?"

"แต่เธอไม่ผ่านเกณฑ์การขอรับทุนเลยนะครับ แถมฐานะทางบ้านเธอก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ไม่น่าจะจำเป็นต้องขอทุน" โจวหยางพูดตรงๆ

โจวเซี่ยงแย้ง "พ่อก็นึกว่าลูกอยากจะเรียนโรงเรียนเดียวกับเขา"

เพราะผลการเรียนหลินชิงเหยียนแย่มาก ถ้าจะให้สอบเข้าหนานหยางเองคงไม่มีทางเป็นไปได้ โจวเซี่ยงเลยต้องออกทุนให้เธอเข้าเรียน

ไม่อย่างนั้นลำพังครอบครัวเธอคงตัดใจไม่ยอมจ่ายเงินก้อนโตให้ลูกเข้าหนานหยางแน่

แต่โจวหยางกลับบอกว่า "แต่ผมคิดว่าโควตาทุนการศึกษานี้ควรให้คนที่เขาต้องการจริงๆ ดีกว่าครับ เธอไม่ได้เดือดร้อนขนาดนั้น"

โจวเซี่ยงเดาทางลูกชายไม่ถูก เมื่อก่อนลุงหลิวบอกว่าลูกชายชอบเด็กคนนี้มากไม่ใช่เหรอ?

เขาลองหยั่งเชิง "ลูกทะเลาะกับหลินชิงเหยียนเหรอ?"

โจวหยางเห็นพ่อระมัดระวังตัวขนาดนี้ ก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาให้ฟัง

ไล่มาจนถึงเรื่องรถชนตอนต้นปิดเทอม แล้วสรุปว่า "ผมแค่ตาสว่างแล้วครับ ผมไม่ได้ติดค้างอะไรเธอ ไม่อยากเสียเวลาและเงินทองกับเธออีกแล้ว เอาเงินส่วนนี้ไปให้คนที่เขาต้องการความช่วยเหลือจริงๆ ไม่ดีกว่าเหรอครับ?"

โจวเซี่ยงไม่เคยรู้เรื่องรถชนมาก่อน เพราะโจวหยางสั่งห้ามไม่ให้ลุงหลิวบอก

ตอนนั้นลุงหลิวเห็นแค่แผลถลอกเลยไม่ได้รายงาน

นี่เป็นครั้งแรกที่โจวเซี่ยงรู้เรื่อง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "ร่างกายลูกไม่เป็นอะไรแน่นะ? ที่ผอมลงนี่เพราะเรื่องนี้เหรอ? ไม่ได้การ พรุ่งนี้พ่อจะพาลูกไปตรวจร่างกาย..."

โจวหยางรีบห้าม "ผมไม่เป็นไรครับ แค่คิดได้แล้วว่าไม่อยากเป็นทาสรักใครแล้ว ส่วนเรื่องลดน้ำหนักเพราะสุขภาพกับร่างกายมันเป็นของตัวเราเอง ผมแค่โตขึ้นครับพ่อ"

โจวเซี่ยงมองลูกชายตรงหน้า จู่ๆ ก็พูดไม่ออก

กลับมาคราวนี้เขาสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของลูกชายชัดเจน เมื่อก่อนก็ได้แต่เดา แต่พอได้ยินเรื่องราวทั้งหมด เขาก็เข้าใจว่าลูกคงโดน "พิษรัก" เล่นงานจนความคิดความอ่านเปลี่ยนไป

แต่นี่ก็ถือเป็นเรื่องดี อย่างน้อยตอนนี้พวกเขาก็นั่งคุยกันได้

สุดท้ายโจวเซี่ยงก็บอกว่า "ได้ พ่อเข้าใจความหมายของลูกแล้ว จบเทอมนี้ทางเราจะระงับทุนของหลินชิงเหยียน ลูกพูดถูก เราควรให้คนที่เขาต้องการจริงๆ"

โจวเซี่ยงยิ้ม "ลูกตอนนี้ดีมากเลยลูก พ่อดีใจนะ ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ ตัวเราเองสำคัญที่สุด"

โจวหยางมองพ่อ ความกังวลที่แขวนค้างอยู่ในใจค่อยๆ วางลง บางทีการใช้ชีวิตกับพ่อในโหมดเพื่อนอาจจะไม่ยากอย่างที่คิด

หลังจากคุยสัพเพเหระกันอีกนิดหน่อย โจวหยางก็ขอตัวกลับห้อง

เพราะโจวเซี่ยงน่าจะยังมีงานต้องทำอีกเยอะ

ในละครกับนิยายที่บอกว่าท่านประธานวันๆ ไม่ทำอะไรเอาแต่จีบสาวน่ะโกหกทั้งเพ

พ่อเขายุ่งจะตายชัก

พอกลับถึงห้อง โจวหยางถึงเพิ่งเห็นข้อความในมือถือเด้งรัวๆ

ส่วนใหญ่มาจากเพื่อนในห้อง

ในโมเมนต์วีแชทมีการแจ้งเตือน 30 กว่ารายการ

โจวหยางคิ้วกระตุก กดเข้าไปดูโมเมนต์ก่อน

แล้วสมองก็อื้ออึงไปพักหนึ่ง พอกดเข้าไปดูข้อความของซูเซียวเซียว ก็เห็นว่าเธอส่งมาตั้งแต่ 40 นาทีที่แล้ว

โจวหยางพิมพ์ตอบกลับเป็นจุดไข่ปลาหกจุด

แล้วพิมพ์บอกอย่างจริงใจว่า [จิตใจของวัยรุ่นสมัยนี้มันว้าวุ่นเกินไป ข้อแนะนำของผมคือทำเมินครับ คุณว่าไง?]

อีกฝ่ายตอบกลับมาเป็นสติกเกอร์ "โอเค" อย่างรวดเร็ว

ในเมื่อวิญญาณผู้ใหญ่สองคนเห็นพ้องต้องกันว่าข่าวลือพวกนี้น่าเบื่อ

ประเด็นคือไม่รู้จะอธิบายยังไง จะให้เริ่มอธิบายจากตรงไหน? อธิบายไปแล้วพวกเขาจะเชื่อไหม?

ช่างมันเถอะ

ขอแค่พวกเขารู้ว่าไม่มีอะไรก็พอ

ความจริงคือ พวกเขาก็รู้อยู่แก่ใจว่าเด็กวัยนี้ ยิ่งอธิบายก็ยิ่งเหมือนแก้ตัว สู้ปล่อยให้เวลาผ่านไปเดี๋ยวเรื่องก็เงียบเอง

แต่ทั้งสองคนลืมคิดไปว่า ความเงียบของพวกเขาจะถูกตีความว่าเป็นการยอมรับกลายๆ

และในตอนที่โจวหยางมานั่งอยู่ในห้องเรียนพิเศษ แล้วเห็นซูเซียวเซียวนั่งอยู่ เขาก็ต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่า นี่เขามาเรียนคอร์สปูพื้นฐานใช่ไหม?

แล้วทำไมซูเซียวเซียวที่เรียนเก่งระดับเทพถึงมาโผล่ที่นี่ได้?

ซูเซียวเซียวเองก็มีคำถามเดียวกันเป๊ะ บรรยากาศเลยกระอักกระอ่วนพิลึก

แต่ทำไมโจวหยางถึงมาเรียนคอร์สพื้นฐานล่ะ?

โรงเรียนกวดวิชานี้เป็นแบบกลุ่มเล็ก ทั้งห้องเลยมีนักเรียนแค่ 5 คน

ครูผู้สอนเห็นโจวหยางยืนนิ่งอยู่หน้าประตู "เป็นอะไรไปครับนักเรียน?"

โจวหยางได้สติ เดินเข้าไป "ไม่เป็นไรครับครู"

แล้วเขาก็ไปนั่งที่ว่างที่เหลืออยู่เพียงที่เดียว ซึ่งก็คือข้างหลังซูเซียวเซียว

นี่มันบุพเพอาละวาดชัดๆ!

แต่ก็อดรู้สึกเขินๆ ไม่ได้แฮะ

[จบแล้ว]