บทที่ 607 – ตื่นเต้น (ปลาย)

เจ่าไห่ยิ้มที่มุมปาก และพูดว่า “ราชาไม่ต้องขอบคุณข้าเลย จริงสิ! จิตวิญญาณของอาวุธได้รับการฟื้นฟูพลังแล้ว ตอนนี้เขาสามารถออกมาเป็นร่างได้แล้ว หากท่านมีอะไรจะถาม ท่านก็สามารถถามโบดี้วอลได้เลย”

ราชาแห่งชนเผ่ามองด้วยความสงสัย จากนั้นเขาก็หันไปมองหอก ในขณะที่คำนับและพูดว่า “ข้าขอเชิญให้ท่านออกมา โบดี้วอล”

หลังจากพูดจบ โบดี้วอลก็ออกมาอยู่ต่อหน้าเขา โบดี้วอลมองไปที่ราชาชนเผ่า และพูดว่า “เจ้าเป็นราชาแห่งชนเผ่าในตอนนี้ใช่ไหม?”

เมื่อราชาแห่งชนเผ่าได้เห็นโบดี้วอล เขาก็โค้งคำนับและพูดว่า “ข้า เว่ยเจียนยินดีมากที่ได้พบกับท่าน ข้าเป็นราชาแห่งชนเผ่าคนปัจจุบัน”

โบดี้วอลพยักหน้า และพูดว่า “ดีจริง ๆ นายน้อยเจ่าไห่ได้บอกให้ข้าดูแลชนเผ่าทั้งหมดแล้ว เขายังข้าให้ข้ายืนยันเรื่องที่คนแคระพูดด้วย ข้าอยากจะบอกเจ้าว่าทุกอย่างที่เขาพูดเป็นความจริง เทพ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ทุกอย่างที่เขาพูดเป็นความจริงทั้งหมด ข้าไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว ถ้าเจ้ายังไม่ยอมเข้าใจมัน” จากนั้นโบดี้วอลก็กลับเข้าไปในหอก

ราชาแห่งชนเผ่าโค้งคำนับอีกครั้ง จากนั้นเขาก็หันไปหาเจ่าไห่และพูดว่า “ข้าต้องขอขอบคุณนายน้อยมากจริง ๆ”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ไม่ต้องขอบคุณอะไรข้าเลย เรื่องที่ข้าทำล้วนเป็นเรื่องที่ดีต่อพวกเรา ตอนที่ข้าได้เล่าเรื่องของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ข้าก็ไม่คิดเหมือนกับว่าพวกเขาจะรู้เรื่องนี้เหมือนกับคนแคระด้วย”

ราชาแห่งชนเผ่าพยักหน้าและพูดว่า “ดูเหมือนว่าเรื่องที่เจ้าพูดจะเป็นเรื่องจริง เป็นไปได้ที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับอสูรที่มาจากดินแดนใต้ภิพบ แต่ไม่ว่ายังไงเราก็ปล่อยพวกเขาไปไม่ได้ นายน้อยไปพักก่อนเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะประกาศแต่งตั้งให้นายน้อยเป็นเจ้าชายจากต่างแดนของชนเผ่า”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ท่านไม่ต้องรีนร้อนเลย สิ่งที่ท่านต้องทำตอนนี้คือเตรียมตัวให้ดี ข้าจะไปหาพวกคนแคระให้เร็วที่สุด ข้าต้องการดูว่าผู้เฒ่าบิลลี่ได้ไปหาพวกเอลฟ์ได้ไหม? ข้าไม่รู้เรื่องว่าพวกเขาไปถึงไหนกันแล้ว มันทำให้ข้าอยากที่จะไปดูที่นั่นตอนนี้”

ราชาแห่งชนเผ่าพยักหน้า “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะขอรบกวนนายน้อยสักเรื่องแล้วกัน นายน้อยโปรดมั่นใจได้เลยว่าการแต่งตั้งของท่านในฐานะเจ้าชายแห่งชนเผ่า จะได้รับการยอมรับจากทุก ๆ เผ่าอย่างแน่นอน เมื่อนายน้อยกลับมาท่านจะได้รับตำแหน่งแน่นอน ไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้โปรดจัดการเรื่องที่ท่านต้องทำให้เสร็จก่อนได้เลย”

เจ่าไห่พยักหน้าและพูดว่า “ได้เลย ถ้าอย่างนั้นข้าต้องขอขอบคุณราชามากจริง ๆ นอกจากนี้ชนเผ่าหลาย ๆ ชนเผ่าต้องการรักษาตัวเองเพื่อความแข็งแกร่ง แต่จงเตรียมให้พร้อมข้าจำนำเอาเหล็กกลับมาด้วย ข้าคิดว่าด้วยเหล็กจากคนแคระจะสามารถทำให้ชนเผ่ามีการพัฒนาไปได้เร็วมาก ๆ ข้ายังคิดด้วยว่า ชนเผ่าจำเป็นต้องทำให้ตัวเองแข็งแกร่งอยู่ตลอดเวลา พวกท่านอาจจะต้องลด ๆ การทำสงครามลงหน่อย ถ้าหากไม่มีกำลังคน เหล็กที่ข้าได้มาก็จะไม่มีผลอะไรในการต่อสู้เลย และยิ่งต่อสู้กันก็จะทำให้มีคนบาดเจ็บเพิ่มขึ้นด้วย”

ราชาแห่งชนเผ่าเห็นด้วย “สบายใจได้ ข้าจะจัดการเรื่องเหล่านี้เอง อย่างไรก็ตามทุ่งหญ้ายังต้องการธัญพืช พวกเรายังต้องพึ่งพานายน้อยในเรื่องนี้ด้วย”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ท่านไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้เลย ไม่ว่าจะเป็นข้าวไม้ไผ่หรือผลขนมปังก็มีมากมายที่ข้าจะจัดมาให้พวกท่านได้ และข้าจะขายมันในราคาที่ยุติธรรมที่สุด”

ราชาชนเผ่าพยักหน้า จากนั้นเขาก็มองไปที่เจ่าไห่ “เอาเถอะ นอกจากนี้ข้าต้องขอให้นายน้อยอยู่ที่นี่เพื่อทานอาหารกันก่อน ไม่อย่างนั้นข้าจะรู้สึกไม่สบายใจเอามาก ๆ”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะทานก่อนแล้วกัน แต่ข้าคิดว่ามันจะดีถ้าเรื่องที่ข้าไปนำเอาหอกกลับมาถูกเก็บเป็นความลับ นี่เองกลายเป็นหนึ่งในกำลังที่สามารถใช้ต่อสู้กับกิลแห่งความสว่างได้เลยก็ได้ พวกเขาอาจจะคิดว่าหอกและอาวุธชิ้นอื่น ๆ ยังหายสาบสูญอยู่ ข้าอยากให้พวกเขาคิดแบบนั้นต่อไป”

จบตอนแล้วนะครับ ฝากกดติดตามพวกเราด้วยนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr