บทที่ 600 คนติดตาม ( ปลาย )

เมื่อเห็นว่าทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว ผู้เฒ่าเทสก็สั่งให้นักรบบางส่วนอยู่บนกำแพงก่อนที่เขาจะพาเจ่าไห่กลับไปที่บ้านของเขา หลังจากที่พวกเขามาถึงและนั่งลงที่โต๊ะแล้วนั้น ผู้เฒ่าเทสก็มองไปที่เจ่าไห่และพูดว่า “นายน้อย พวกข้าตกลงกันได้แล้ว พวกเราตกลงกันว่าจะติดตามนายน้อยไปด้วย และจะคอยอยู่ข้าง ๆ ตลอดไป”

เจ่าไห่ตกใจเมื่อได้ยินเรื่องที่ผู้เฒ่าเทสพูด อาจจะต้องคิดก่อนว่ามันจะส่งผลอะไรต่อพวกเขากับการที่จะต้องมาเป็นคนที่อยู่ภายใต้ชื่อของเจ่าไห่ตลอดไป พวกเขาจะต้องอยู่กับเจ่าไห่ และไม่สามารถไปไหนมาไหนด้วยตัวเองได้ เมื่อมีงานพวกเขาจะต้องทำงาน ซึ่งมันเป็นเรื่องที่พวกเขาจะรับได้จริง ๆ งั้นเหรอ?

เจ่าไห่มองไปที่ผู้เฒ่าเทสและพูดว่า “ท่านผู้เฒ่า ข้าอยากให้ท่านคิดให้ดี ๆ ถ้าหากว่าพวกท่านมาเป็นคนของตระกูลบูดาพวกท่านจะไม่ได้มีอิสระตลอดไป ข้าอยากจะบอกท่านแค่นี้”

ผู้เฒ่าเทสพยักหน้าและพูดว่า “พวกข้าคิดกันแล้ว ข้าอยากจะพูดกับนายน้อยตรง ๆ เลย ยอดเขาทั้ง 13 แห่งเริ่มไม่สมบูรณ์ขึ้นเรื่อย ๆ และข้าก็ไม่รู้ว่ามันจะปะทุอีกเมื่อไร แต่ถ้าถึงตอนนั้นจริง ๆ ชนเผ่าลิงก็จะไม่มีที่ให้หนีเลย การที่จะเดินเข้าไปในทุ่งน้ำแข็งเพื่อที่จะกลับไปยังทุ่งหญ้าก็ไม่ใช่ความคิดที่ดีแน่ ๆ มันไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะทำได้เลย ถึงแม้ว่าพวกเราอาจจะกลับไปได้ แต่เผ่าของพวกเราก็หายไปแล้ว 5,000 ปี เมื่อไปถึงพวกเราก็ไม่รู้จะต้องทำอะไรต่ออยู่ดี”

เจ่าไห่พยักหน้า เขาเข้าใจสิ่งที่ผู้เฒ่าเทสพูด เมื่อเห็นเจ่าไห่พยักหน้า เขาก็พูดต่อว่า “ตอนที่นายน้อยพาข้าไปที่ป้อมภูเขาเหล็ก แอรินได้เล่าการเป็นอยู่ของพวกเขาให้ข้าฟัง นายน้อยไม่ได้โกหก ท่านดูแลพวกเขาเป็นอย่าดี ข้าเชื่อว่าถ้าพวกข้าติดตามท่านไป พวกเราจะไม่ต้องเจอกับความสูญเสียที่ร้ายแรงเลย”

เจ่าไห่มองไปที่ผู้เฒ่าเทสด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “เอาล่ะ ข้าขอรับคำพูดของผู้เฒ่าเทสไว้ โปรดให้ทุกคนเตรียมให้พร้อม เมื่อพร้อมข้าจะพาพวกท่านไปยังป้อมภูเขาเหล็ก”

ผู้เฒ่าเทสมองไปที่เจ่าไห่ และพูดว่า “ถ้านายน้อยเป็นห่วงเรื่องสิ่งของต่าง ๆ ในการใช้ชีวิตของพวกเรา ท่านไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงเลย ชนเผ่าลิงของเราสามารถรับมือกับความยากลำบากได้”

เจ่าไห่สัมผัสได้ถึงความเร่งรีบของพวกเขา จากที่ได้ยินผู้เฒ่าเทสพูด เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ท่านผู้เฒ่า รออีกประมาณ 2-3 วันแม้ว่าพวกท่านจะไม่มีอะไรเลย ท่านก็สบายใจได้เลย”

เจ่าไห่ไม่ได้พูดโกหกผู้เฒ่าเทส เจ่าไห่มีของใช้มากมายอยู่แล้ว ตั้งแต่ที่พี่เวลส์สัญญาจะจัดหาทาสให้กับเจ่าไห่ 100,000 คน เจ่าไห่ได้เตรียมทุกอย่างที่ต้องใช้ในการดำรงชีวิตไว้อยู่แล้ว เจ่าไห่ได้ให้ความสำคัญกับพวกเขามาก เจ่าไห่ได้เตรียมของที่จำเป็นต่อพวกเขามากที่สุดไว้แล้ว นั่นก็คือบ้านที่ทำจากไม้

ผู้เฒ่าเทสมองไปที่เจ่าไห่และพยักหน้า จากสิ่งที่เขาได้ยินจากแอริน เจ่าไห่เป็นคนที่พูดความจริงตลอด ผู้เฒ่าเทสคิดบางอย่างขึ้นได้และพูดว่า “จริงสิ นายน้อยเจ่าไห่ยังไม่ได้ไปตามหาหอกแห่งชนเผ่าเลย นายน้อยไม่ต้องการมันแล้วเหรอ?”

เจ่าไห่พยักหน้า “ไม่ ๆ ๆ ข้าจะต้องไปเอามันมาให้ได้ แต่มั่นใจได้เลยว่าข้าจะส่งพวกท่านไปยังแดนทมิฬก่อนเพื่อที่จะไม่ต้องเจอกับการโจมตีของวัวน้ำแข็งอีก ในการตามหาหอกแห่งชนเผ่าข้าสามารถเดินทางไปไหนมาไหนได้อยู่แล้ว ดังนั้นผู้เฒ่าไม่ต้องเป็นห่วงความปลอดภัยของข้าเลย”

ผู้เฒ่าเทสรู้ถึงความแข็งแกร่งของเจ่าไห่แล้ว เขาไม่ได้สงสัยในคำพูดของเจ่าไห่เลย ผู้เฒ่าเทสเปลี่ยนเรื่องคุยทันที “ข้ายังมีสัตว์เวทย์อยู่ที่นี่ เราจะจัดการกับพวกมันยังไงดี?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “นั่นมันก็ขึ้นอยู่กับท่านว่า ท่านต้องการจะจัดการกับมันยังไง? ถ้าท่านต้องการที่จะเลี้ยงมันในแดนทมิฬนั่นก็ไม่ใช่ปัญหา แต่ถ้าท่านไม่ต้องการเลี้ยงพวกมันต่อ ข้าก็สามารถแลกมันกับสัตว์ที่นำมาเป็นอาหารได้ให้กับพวกท่าน ข้าจะให้ราคาที่ยุติธรรม ผู้เฒ่าคิดว่ายังไง?”

ผู้เฒ่าเทสคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “พวกเราไม่คุ้นกับสัตว์อื่น ๆ เลย พวกเราไม่มีความรู้ในการเลี้ยงมัน นอกจากนี้พวกเรามีความรู้ในการเลี้ยงกระต่ายไฟพวกนี้มากกว่า พวกเราสามารถนำมันไปเลี้ยงที่แดนทมิฬได้งั้นเหรอ?”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “แน่นอน นั่นมันไม่ใช้ปัญหาเลย แต่กระต่ายไฟมันขายได้เงินไม่มากนะ ถ้าพวกท่านตัดสินใจที่จะเลี้ยงวัว และแกะพวกท่านก็จะได้นมและขนแกะ เพื่อแลกกับเงิน แต่เนื่องจากพวกท่านไม่ได้มีประสบการณ์ ข้าจะให้วัวและแกะกับพวกท่านเพื่อฝึกที่จะเลี้ยงพวกมัน หากตัดสินใจที่จะเลี้ยงพวกมัน และนำกระต่ายไฟมาแลก วัวและแกะ พวกท่านก็จะสามารถนำมาขายกับข้าได้ในราคาที่ยุติธรรม”

ผู้เฒ่าเทสรู้สึกขอบคุณเจ่าไห่มาก ในขณะที่เขาพูดว่า “นายน้อยเป็นคนที่ดีจริง ๆ ชนเผ่าลิงของเราไม่เคยเจอกับความสัมพันธ์แบบนี้มาก่อนเลย นายน้อยให้ความช่วยเหลือกับพวกเราเป็นอย่างมาก ข้าต้องขอขอบคุณนายน้อยมากจริง ๆ”

เจ่าไห่ยิ้มและพูดว่า “ผู้เฒ่าไม่ต้องพูดอะไรแล้ว แค่เพียงพวกท่านเข้าร่วมตระกูลบูดาของข้ามันก็ทำให้ตระกูลของข้าแข็งแกร่งขึ้นมากแล้ว มันควรจะเป้นข้าที่ต้องพูดขอบคุณ”

ผู้เฒ่าเทสไม่ได้พูดอะไรต่อ เขารู้ว่าเจ่าไห่จะชอบพูดเช่นนี้จากที่ได้ฟังแอรินพูด ตอนนี้ชนเผ่าลิงได้ทำให้ตระกูลบูดาแข็งแกร่งขึ้นไปอีกขั้นแล้ว

แต่นี่มันก็ทำให้ผู้เฒ่าเทสรู้สึกขอบคุณเจ่าไห่มาก เจ่าไห่ต้องช่วยเหลือพวกเขาไว้เยอะมาก แต่ก็เพื่อประโยชน์เพียงเล็กน้อยสำหรับเขา เรื่องนี้ทำให้ผู้เฒ่าเทสรู้สึกขอบคุณเจ่าไห่มาก ๆ

เมื่อเห็นว่าเจ่าไห่เป็นคนแบบไหน ผู้เฒ่าเทสก็รู้สคกว่าเขาได้ติดตามคนไม่ผิด มันทำให้ความรู้สึกของเขามั่นใจในตัวของเจ่าไห่มากขึ้น เจ่าไห่มองไปที่ท่าทางของผู้เฒ่าเทส และไม่ได้พูดอะไร ด้วยความแข็งแกร่งของตระกูลบูดาในตอนนี้ เจ่าไห่เองไม่ได้มีความจำเป็นจะต้องขอความช่วยเหลือจากชนเผ่าลิงเลย แต่เขาก็ไม่ได้คิดเช่นนั้น

เมื่อพูดถึงความแข็งแกร่งในการต่อสู้แล้ว เจ่าไห่อยู่ในระดับที่ 9 มองพอที่จะบุกไปทั่วทั้งทวีป เหตุผลที่เจ่าไห่ช่วยเหลือเผ่าลิงก็เพราะความเห็นอกเห็นใจและการยอมรับ

เจ่าไห่รู้ถึงสถานการณ์ของชนเผ่าลิง ขณะที่เขาชื่นชมในความตั้งใจของพวกเขา หลายปีผ่านไปพวกเขายังไม่ยอมแพ้ที่จะค้นหาหอกของชนเผ่า ถ้าปล่อยพวกเขาไปเฉย ๆ เจ่าไห่ไม่มีวันทำได้อย่างแน่นอน

จบตอนแล้วนะครับ ฝากกดติดตามพวกเราด้วยนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr