บทที่ 410 - ชาร์จพลังท่าไม้ตาย โซ่ตรวนเจ็ดอารมณ์

บทที่ 410 - ชาร์จพลังท่าไม้ตาย โซ่ตรวนเจ็ดอารมณ์

"ไม่เจียมตัว!"

เห็นการกระทำของอิ๋งเจิ้ง ราหูก็แค่นหัวเราะ

"เจ็ดแคว้นในใต้หล้า ข้าครองวาสนาไปแล้วสี่ ส่วนฉินของเจ้ามีเพียงดินแดนสามแคว้น คิดจะเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง รนหาที่ตายชัดๆ"

"ไม่ว่าอย่างไร จุดจบของพวกเจ้ามีเพียงความพินาศ"

อิ๋งเจิ้งนิ่งเงียบ แววตาร้อนแรง ยืนตระหง่านบนหลังมังกรวาสนา มือกระชับกระบี่ไท่อา ประหนึ่งจักรพรรดิผู้สยบสี่คาบสมุทร

"รบ!"

เพียงคำเดียวหลุดจากปาก มังกรวาสนาก็คำรามลั่น พุ่งเข้าใส่มังกรมาร

หนึ่งคน หนึ่งมังกร หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เป็นตัวแทนเจตจำนงของแคว้นฉินและเสียงเพรียกหาของชาวฉินทั้งปวง

"มังกรมาร จัดการมัน!"

ราหูโบกมือ

มังกรมารนัยน์ตาอำมหิต ตวาดกรงเล็บคมกริบดุจมีดดาบ เข้าฟาดฟันกับมังกรทองแห่งต้าฉิน

เช้ง!

กระบี่ไท่อาส่งเสียงกังวาน ปลดปล่อยปราณกระบี่น่าสะพรึง

ไท่อา กระบี่วิถีราชัน

ใช้เจ็ดแคว้นเป็นขุนเขา ใช้ทะเลเป็นคมดาบ ควบคุมด้วยห้าธาตุ เปิดด้วยหยินหยาง ถือครองด้วยวสันต์และคิมหันต์ สำแดงด้วยสารทและเหมันต์ หนึ่งเดียวในหล้า ทั่วทิศสยบยอม

กระบี่นี้มิได้มีเพียงพลังของอิ๋งเจิ้ง แต่ยังอัดแน่นด้วยแรงอธิษฐานของราษฎรฉินนับสิบล้าน

ฉับ!

แสงกระบี่ฟาดลงมา เลือดสาดกระเซ็น เกล็ดมังกรมารที่แข็งแกร่งดุจเหล็กไหลกลับถูกฟันขาดสะบั้น เนื้อหนังเปิดออกทิ้งรอยแผลเหวอะหวะน่ากลัว

"โฮก!"

มังกรมารร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เสียงสะเทือนเลื่อนลั่นไปแปดทิศ

สีหน้าของราหูเคร่งขรึมลงทันตา

"ฆ่าอิ๋งเจิ้งก่อน"

ดวงตาของมังกรมารเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและกระหายเลือด มันสะบัดหางเปลี่ยนทิศทาง พุ่งเข้าใส่อิ๋งเจิ้งราวกับลูกธนูหลุดจากแหล่ง

อิ๋งเจิ้งรีบหลบหลีก

ทว่ามังกรมารนั้นเจ้าคิดเจ้าแค้น มันไล่ล่าคนที่กล้าทำร้ายมันอย่างไม่ลดละดุจวิญญาณอาฆาต

มังกรทองพยายามเข้าขัดขวาง แต่ด้วยพลังที่ด้อยกว่า การโจมตีจึงถูกมังกรมารปัดป้องและกดดันจนถอยร่น ก่อนจะอ้าปากกว้างหมายขย้ำอิ๋งเจิ้ง

อิ๋งเจิ้งตวัดกระบี่ไท่อาอีกครั้ง คราวนี้มังกรมารระวังตัวแจ บิดหัวหลบปราณกระบี่ได้อย่างคล่องแคล่ว

เคราะห์กรรมกลับไปตกที่มังกรทอง ปราณกระบี่พลาดเป้าไปเฉือนโดนพวกเดียวกันเองจนร้องจ๊าก

แม้วาสนาจะมาจากแหล่งเดียวกันทำให้พลังลดทอนลงไปบ้าง แต่พลังจอมอสูรในกระบี่ไท่อาก็ยังสร้างความเสียหายให้มังกรทองได้อยู่ดี

อิ๋งเจิ้งหน้าเสีย

ราหูหัวเราะร่าด้วยความลำพอง

"ฮ่าๆๆ"

"ไอ้หนูอิ๋งเจิ้ง เจ้าจนตรอกแล้ว รู้จักกาลเทศะก็ยอมจำนนซะ ข้าอาจจะเมตตาไว้ชีวิตเจ้า แต่งตั้งให้เป็น 'พระยาแสนสุข' นอนกินเมืองไปจนตายก็ได้นะ"

เจอคำดูถูกเหยียดหยามเช่นนี้ อิ๋งเจิ้งโกรธจนหน้าแดง แต่ยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้

จากบทเรียนเมื่อครู่ เขาไม่กล้าโจมตีสุ่มสี่สุ่มห้าอีก กลัวจะพลาดไปโดนพวกเดียวกันเอง

ทำได้เพียงใช้มังกรทองเป็นโล่กำบัง คอยหลบซ้ายป่ายขวา

มังกรมารบุกหน้า เขาก็หนีไปหลัง มังกรมารอ้อมหลัง เขาก็วนมาหน้า

เน้นลีลาพริ้วไหว วนเวียนไปมาไม่รู้จบ

อาจเป็นเพราะพรสวรรค์ 'จิ๋นซีอ้อมเสา' ถูกปลุกขึ้นมาในยามวิกฤต การยื้อยุดฉุดกระชากรอบนี้ เขาจึงหลบหลีกคมเขี้ยวของมังกรมารได้หมดจด ไร้รอยขีดข่วน

หลัวซวน: "สุดยอด!"

ถ้าไม่ติดว่าสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน เขาคงปรบมือให้แล้ว

แม้จะไม่ได้เห็นฉาก 'จิ๋นซีอ้อมเสา' ในตำนาน แต่ได้เห็น 'จิ๋นซีอ้อมมังกร' ก็ถือว่าคุ้มค่าตั๋วแล้ว

อะแฮ่ม เข้าเรื่อง

ไม่ใช่ว่าหลัวซวนไม่อยากช่วย แต่คูลดาวน์ท่าไม้ตายยังไม่หมด ได้แต่ส่งกำลังใจไปก่อน

เห็นมังกรมารโดนอิ๋งเจิ้งปั่นหัว ราหูหงุดหงิดจนแทบคลั่ง

"เจ้าโง่!"

สิ้นเสียงตวาด ราหูสั่งให้มังกรมารเลิกไล่ล่าอิ๋งเจิ้ง แล้วหันไปจัดการมังกรทองแทน พร้อมกำชับให้ระวังกระบี่ไท่อาของอิ๋งเจิ้งด้วย

มังกรมารทำหน้างงๆ รู้สึกเหมือนโดนคนสองคนปั่นหัวเล่นพิกล

มันส่ายหัวไล่ความมึน แล้วกางกรงเล็บพุ่งเข้าใส่มังกรทองอย่างดุร้าย

เกล็ดปลิวว่อน เลือดสาดกระจาย

มังกรสองตัวกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันนัวเนีย อิ๋งเจิ้งถือกระบี่ไท่อาจ้องตาไม่กะพริบ หาจังหวะเสียบมังกรมาร

แต่คราวนี้มังกรมารระวังตัวแจ ไม่ยอมเปิดช่องว่างให้

นานเข้า บาดแผลบนตัวมังกรทองก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นอายเริ่มอ่อนลง เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คู่มือของมังกรมาร

อิ๋งเจิ้งใจหายวาบ รู้ดีว่าสถานการณ์ย่ำแย่

มีมังกรทองอยู่ เขายังพอจะยื้อกับมังกรมารได้ แต่ถ้ามังกรทองพ่ายแพ้ ต้าฉินจบสิ้นแน่

คิดได้ดังนั้น อิ๋งเจิ้งก็เผลอมองไปทางหลัวซวน

เวลานี้ หลัวซวนชาร์จแบตเต็มเปี่ยมแล้ว

ชาวฉินช่างยอดเยี่ยมนัก เวลาสั้นๆ แค่นี้ก็ส่งมอบพลังเจ็ดอารมณ์หกปรารถนามาให้มากมายมหาศาล หรือนี่จะเป็นพลังแห่งการแจกไข่ไก่... ถุย พลังแห่งศรัทธาต่างหาก

หลัวซวนก้าวเดินบนอากาศ รูปลักษณ์ชายวัยกลางคนหนวดงาม เสื้อผ้าพลิ้วไหว กลิ่นอายหลุดพ้นโลกีย์

เห็นหลัวซวนเดินมา ราหูแววตาฉายแววระแวดระวัง แต่ไม่ได้เกรงกลัว

แม้อีกฝ่ายจะมีวิชาสะกดมาร แต่เงื่อนไขสำคัญคือผู้ใช้ต้องแกร่งกว่ามาร

คราวก่อนที่ราหูพลาดท่า เป็นเพราะหงจวินลงมือสะกดเขาไว้ หลัวซวนถึงมีโอกาส

ดังนั้นตราบใดที่มีมังกรมารหนุนหลัง ราหูมั่นใจว่าหลัวซวนทำอะไรเขาไม่ได้

หลัวซวนเดินพลางร่ายกลอน

"รักโลภโกรธหลงล้วนของจริง สุขทุกข์คละเคล้ารุมเร้ากาย เจ็ดอารมณ์ดั่งทะเลคลื่นโหมซัด หกปรารถนาดุจใยไหมพันผูกใจ"

สิ้นเสียงขับขาน เงาร่างนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลัง

หงเหนียงในชุดแดงถือด้ายแดงแห่งบุพเพสันนิวาส ใบหน้าเปี่ยมสุข

จงขุยตาโตดุจระฆังทอง ถือกระบี่วิเศษ ผมชี้ชันดุจเปลวเพลิง แสดงโทสะแห่งเทพปราบมาร

จี้กงจีวรขาดวิ่น ใบหน้าครึ่งยิ้มครึ่งร้องไห้ สื่อถึงความโศกเศร้าที่เห็นสัตว์โลกเป็นทุกข์

เหลียงจู้เคียงคู่กัน แปลงร่างเป็นผีเสื้อโบยบิน พร่ำพรรณนาถึงความรักคนึงหา

...

เงาร่างทั้งเจ็ด คือตัวละครเอกในนิยายของหลัวซวน

เรื่องราวของพวกเขาแพร่หลายและครองใจผู้คน จึงสามารถดึงดูดอารมณ์ร่วมได้รุนแรงที่สุด

เจ็ดคน ตัวแทนแห่งเจ็ดอารมณ์

"เจ็ดอารมณ์หกปรารถนา สามพันธุลีแดง จงมาเป็นพลังให้ข้า"

ทันใดนั้น ลมพัดหน้าสมุดบันทึกธุลีแดงเปิดออก ตัวอักษรและเรื่องราวแต่ละบทเปล่งแสงสีรุ้งเจิดจรัส

"ใช้เจ็ดอารมณ์เป็นแม่กุญแจ หกปรารถนาเป็นโซ่ตรวน"

"รัด!"

หลัวซวนตวาดก้อง นิ้วชี้ไปข้างหน้า แสงสีรุ้งพลันแปรสภาพเป็นโซ่ตรวนนับไม่ถ้วน พุ่งแหวกอากาศเข้าหามังกรมาร

"อะไรนะ?"

ราหูตกตะลึง

เขาเช็คแล้วเช็คอีกว่าพลังของหลัวซวนหมดเกลี้ยงแล้ว ถึงได้กล้ายืนเสนอหน้าออกมาอย่างมั่นใจ เพราะคิดว่าอีกฝ่ายหมดน้ำยา

ทว่าหลัวซวนก็ยัง... ยังจะ... และยังจะทำสิ่งที่เหนือความคาดหมายได้อีกครั้ง

"บัดซบ!"

"ไอ้หมอนี่มันซ่อนคมไว้ลึกแค่ไหนกันแน่?"

ราหูกัดฟันกรอด

เคร้ง!

เสียงโซ่ตรวนดังสนั่น ก่อนที่มังกรมารจะทันตั้งตัว โซ่ตรวนแห่งอารมณ์ก็พันธนาการร่างมหึมาของมันไว้อย่างแน่นหนา

[จบแล้ว]