บทที่ 390 - ผู้นำนิกายคนใหม่ จิงเคอผู้กล้า

บทที่ 390 - ผู้นำนิกายคนใหม่ จิงเคอผู้กล้า

"องค์ชายรัชทายาทมีบุญคุณต่อข้า แคว้นฉินก็มีความแค้นกับพวกเรา ข้าจึงตัดสินใจจะสละศีรษะตัวเอง เพื่อใช้เป็นใบเบิกทางในการลอบสังหารฉินอ๋อง"

"ก่อนตาย ข้าตั้งใจจะมาสั่งเสียกับหยวนทงหลานรัก"

"แต่พอเขาได้ฟังแผนการ กลับยืนกรานจะใช้ชีวิตของตนเองแทนข้า ข้าไหนเลยจะยอมรับได้"

"ใครจะนึกว่า... เขาจะอาศัยทีเผลอซัดข้าจนสลบ แล้วก็... แล้วก็ชิงลงมือปลิดชีพตัวเองเช่นนี้!"

ตัวเป่าเล่าไปสะอื้นไป

"หลานรักเอ๋ย..."

"ทำไมเจ้าถึงโง่แบบนี้ ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง!"

หลังจากสวมบทบาทสายลับมานาน ทักษะการแสดงของตัวเป่าเข้าขั้นไร้เทียมทาน เขากอดศพหยวนทงร้องไห้ฟูมฟายจนผู้พบเห็นต้องน้ำตาซึมด้วยความเวทนา

"ท่านอาจารย์อา"

"ท่านอย่าได้โทษตัวเองเลยขอรับ"

"ศิษย์พี่หยวนทงทำไปเพื่อล้างแค้นให้อาจารย์ ท่านต้องเข้มแข็งไว้ อย่าให้การเสียสละของศิษย์พี่ต้องสูญเปล่า"

เหล่าศิษย์ต่างพากันปลอบโยน

ส่วนใหญ่ปักใจเชื่อในคำลวงของตัวเป่า แม้จะมีบางคนที่สนิทกับหยวนทงรู้สึกเคลือบแคลงสงสัย แต่ก็ไร้หลักฐาน

เพราะก่อนหน้านี้ ตัวเป่าได้ทำลายหลักฐานทุกอย่างเกลี้ยงเกลา ยาพิษในน้ำชาก็ระเหยหายไปจนหมดสิ้นไร้ร่องรอย

เยียนตานถอนหายใจยาว

"ท่านหยวนทงช่างเป็นผู้มีคุณธรรมน้ำมิตร เยียนตานเลื่อมใสยิ่งนัก"

"ไม่ว่าอย่างไร ข้าจะไม่ยอมให้ท่านหยวนทงต้องตายเปล่า ข้าจะรีบเข้าวังไปกราบทูลเสด็จพ่อ เพื่อเริ่มแผนการลอบสังหารทันที"

ตัวเป่าประสานมือคารวะ

"ขอบพระทัยองค์ชาย"

เหล่าศิษย์สำนักซื่อต่างก็ก้มหัวขอบคุณ บัดนี้หยวนทงตายไปแล้ว สิ่งเดียวที่ทำได้คือภาวนาให้แผนการสำเร็จ

หลังจากจัดการเรื่องศพหยวนทง บรรยากาศในสำนักเต็มไปด้วยความหดหู่ สูญเสียเสาหลักไปถึงสองคนในเวลาไล่เลี่ยกัน

ทันใดนั้น ศิษย์คนหนึ่งก็ก้าวออกมาประกาศก้อง

"ทุกท่าน!"

"แคว้นมิอาจไร้กษัตริย์ นิกายมิอาจไร้ผู้นำ บัดนี้อาจารย์สิ้นบุญ ศิษย์พี่หยวนทงก็เสียสละชีพ"

"ข้าเห็นว่า เราควรคัดเลือกผู้นำนิกายคนใหม่ เพื่อเป็นศูนย์รวมจิตใจนำพาพวกเราไปล้างแค้น"

เสียงสนับสนุนดังเซ็งแซ่

"ถูกต้อง!"

"ตอนนี้พวกเราเหมือนแพแตก ต้องมีคนมานำทัพ"

"ข้าขอเสนอท่านอาจารย์อาเจาไฉ!"

"ท่านอาจารย์อาอาวุโสสูงสุด ทั้งยังเปี่ยมคุณธรรม เหมาะสมที่สุดแล้ว!"

เสียงเชียร์ตัวเป่าดังกระหึ่ม

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

ตัวเป่าตะโกนลั่น หยุดเสียงเชียร์ได้ชะงัด

"ขอบใจพวกเจ้าทุกคนที่ไว้ใจ แต่ตอนนี้ศพหลานข้ายังไม่ทันเย็น ข้าจะหน้าด้านรับตำแหน่งผู้นำได้อย่างไร จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!"

ตัวเป่าแสดงท่าทีโกรธเกรี้ยวและยึดมั่นในคุณธรรมอย่างแรงกล้า

เขาฉลาดพอที่จะรู้ว่า อำนาจการแต่งตั้งที่แท้จริงอยู่ที่เจียอิ่น หากเขารีบร้อนรับตำแหน่งตอนนี้ อาจทำให้เจียอิ่นระแวงได้

สู้แสร้งทำเป็นไม่อยากได้ แสดงความบริสุทธิ์ใจ ยิ่งจะทำให้ลดความน่าสงสัยลง

"พอแล้ว"

"เรื่องนี้อย่าได้พูดถึงอีก รอท่านอาวุโสกงซุนกลับมาก่อนค่อยว่ากัน"

พูดจบ ตัวเป่าก็เดินสะบัดแขนเสื้อจากไปอย่าง "หัวเสีย"

การกระทำนี้ทำให้พวกที่เคยสงสัยตัวเป่าเริ่มลังเล หรือว่าพวกเขาจะมองคนผิดไปจริงๆ?

หลายวันต่อมา เจียอิ่นกลับมาจากแคว้นจ้าว

พอกลับมาถึงก้นยังไม่ทันร้อน ก็ได้รับข่าวร้ายว่าหยวนทงตายแล้ว

เจียอิ่นตกใจมาก สัญชาตญาณบอกทันทีว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำ หยวนทงตายง่ายเกินไปและผิดปกติเกินไป

เป้าหมายแรกที่เขาสงสัยย่อมหนีไม่พ้นตัวเป่า

แต่แล้ว เยียนตานก็เข้ามาช่วยยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเป่าในฐานะพยานผู้อยู่ในเหตุการณ์ ทำให้เรื่องเล่าของตัวเป่ามีน้ำหนักขึ้นทันตา

ประกอบกับข่าวที่ว่าตัวเป่าปฏิเสธตำแหน่งผู้นำนิกายอย่างแข็งขัน ก็ยิ่งทำให้เจียอิ่นเริ่มไขว้เขว

ประจวบเหมาะกับที่เยียนอ๋องเร่งเร้าให้เจียอิ่นรีบเดินทางไปเจรจากับแคว้นฉีต่อ

"ช่างเถอะ"

"ต่อให้เจาไฉเป็นคนทำจริงๆ ก็คงเพราะอยากแย่งชิงตำแหน่ง อย่างไรเสียก็คนกันเอง"

เจียอิ่นตัดสินใจเลิกสนใจ อย่างไรเสียตอนนี้สำนักซื่อก็เหลือแต่ซาก สิ่งสำคัญคือการสร้างพันธมิตรสามแคว้นเพื่อล้มแคว้นฉินต่างหาก

"ตั้งแต่วันนี้ไป ให้เจาไฉดำรงตำแหน่งผู้นำนิกายคนใหม่"

ทิ้งคำสั่งไว้สั้นๆ เจียอิ่นก็รีบรุดเดินทางจากไป

แคว้นจ้าวตอบตกลงแล้ว เหลือเพียงแคว้นฉีที่ต้องไปกล่อมให้สำเร็จ

"คารวะท่านผู้นำนิกาย!"

เหล่าศิษย์ก้มกราบกรานอย่างพร้อมเพรียง แม้แต่คนที่ไม่ชอบหน้าก็จำต้องยอมรับชะตากรรม

ตัวเป่าตีหน้าเคร่งขรึม ให้คำมั่นสัญญาว่าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด

พอกลับเข้าห้อง ปิดประตูลงกลอน ตัวเป่าก็กลั้นขำไม่ไหวอีกต่อไป

"ฮ่าๆๆๆ"

"มันพ่ะย่ะค่ะ!"

"สะใจโว้ย!"

ตำแหน่งผู้นำนิกายนั้นเขาไม่สน แต่ความรู้สึกที่แฝงตัวเข้าไปจนกลายเป็นหัวหน้าแก๊งศัตรูนี่มันช่างหอมหวานเสียจริง

"ไม่ได้การ ต้องรีบแจ้งข่าวดีให้น้องรักรู้"

ตัวเป่าหยิบผีเสื้อสื่อสารขึ้นมา ต่อสายตรงหาหลัวซวนทันที

"..."

"ลอบสังหารฉินอ๋อง!"

ปลายสาย หลัวซวนแทบสำลักน้ำชา

ให้ตายสิ เขาแค่ส่งศิษย์พี่ไปเป็นไส้ศึก ไม่นึกว่าจะไปเล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์ขนาดนี้ ที่แท้ผู้อยู่เบื้องหลังตำนานจิงเคอลอบสังหารจิ๋นซี ก็คือศิษย์พี่ตัวเป่านี่เอง!

"น้องรัก"

"ทางเยียนตานกำลังคัดเลือกมือสังหาร เจ้าเตือนฉินอ๋องให้ระวังตัวหน่อยแล้วกัน"

"อ้อ อีกเรื่อง"

"แคว้นเยียนกำลังจะจับมือกับแคว้นจ้าวและแคว้นฉีรุมกินโต๊ะแคว้นฉิน ตาเฒ่ากงซุนหลงกล่อมแคว้นจ้าวสำเร็จแล้ว"

เรื่องพันธมิตรนี้อยู่ในความคาดหมายของหลัวซวนอยู่แล้ว เขาจึงไม่แปลกใจเท่าใดนัก

ก่อนวางสาย หลัวซวนกำชับด้วยความเป็นห่วง

"ศิษย์พี่"

"ในเมื่อท่านได้เป็นผู้นำนิกายแล้ว แผนการถือว่าบรรลุผล ควรหาทางปลีกตัวออกจากแคว้นเยียนได้แล้วนะขอรับ"

เขากลัวจริงๆ ว่าตัวเป่าจะติดลมบนจนลืมตัวแล้วพลาดท่า

ตัวเป่าโบกมืออย่างสบายอารมณ์

"ไม่ต้องห่วง"

"ยิ่งคลื่นลมแรง ปลายิ่งราคาแพง วางใจเถอะ ข้าเอาอยู่"

หลัวซวนได้แต่กุมขมับ

เอาเถอะ... สำนักซื่อก็แทบไม่เหลือพิษสงแล้ว ถ้าศิษย์พี่อยากจะซิ่งต่อก็ตามใจ อย่างมากก็แค่เสียร่างอวตารไปร่างหนึ่ง

ไม่กี่วันต่อมา

เยียนตานวิ่งหน้าตั้งมาหาตัวเป่า แจ้งว่าเขาเฟ้นหาผู้กล้าที่จะไปลอบสังหารฉินอ๋องได้แล้ว เป็นยอดจอมยุทธ์ชาวเยียนนามว่า จิงเคอ

ตัวเป่าทำท่าสนใจไปอย่างนั้น

ในเมื่อมีเขาเป็นคนคาบข่าวไปบอก การลอบสังหารครั้งนี้ก็ล้มเหลวตั้งแต่อยู่ในมุ้งแล้ว ใครจะเป็นคนไปฆ่าก็มีค่าเท่ากัน

เมื่อทุกอย่างพร้อมสรรพ

เยียนตานกลั้นใจตัดศีรษะของหยวนทง บรรจุใส่กล่องอย่างดี

พร้อมด้วยแผนที่แคว้นเยียนที่ซ่อนมีดสั้นอาบยาพิษ มอบให้แก่จิงเคอ เพื่อมุ่งหน้าสู่แคว้นฉิน ทำภารกิจสะท้านโลกที่ไม่มีวันสำเร็จ

[จบแล้ว]