บทที่ 330 - วิถีแห่งราชัน ศาสดาพุทธะตกรอบ

บทที่ 330 - วิถีแห่งราชัน ศาสดาพุทธะตกรอบ

ผู้เข้าแข่งขันทั้งสิบคนก้าวเข้าสู่ม่านแสงของกระสวยทอฝันนภา

จิตวิญญาณของพวกเขาถูกดึงเข้าสู่โลกเสมือนจริง แยกย้ายกันไปจุติยังเมืองทั้งสิบแห่งที่ถูกจำลองขึ้น

ภาพเหตุการณ์ในโลกความฝันถูกฉายขึ้นบนท้องฟ้า เพื่อให้ผู้ชมภายนอกได้รับชมแบบสดๆ

หานเฟย (หลัวโหว) เลือกเมืองทางทิศตะวันตก

ทันทีที่ได้รับอำนาจ เขาก็เริ่มปฏิรูปเมืองด้วยกฎเหล็กอันเหี้ยมโหด

"กฎหมายต้องศักดิ์สิทธิ์ ผู้ฝ่าฝืนมีโทษตายสถานเดียว!"

เขาสั่งประหารขุนนางกังฉินเสียบหัวประจาน ปราบปรามโจรผู้ร้ายอย่างเด็ดขาด บังคับใช้ระเบียบวินัยทางทหารกับประชาชนทุกคน

เมืองของหานเฟยเปลี่ยนสภาพเป็นค่ายทหารขนาดใหญ่ ผู้คนหวาดกลัวแต่ก็มีระเบียบวินัยเคร่งครัด อาชญากรรมหายไปจนเกลี้ยง

เหล่ากษัตริย์แคว้นต่างๆ ที่นั่งชมอยู่ ต่างพากันตบเข่าฉาด

"ยอดเยี่ยม!"

"นี่แหละคือวิถีแห่งการปกครองที่แท้จริง!"

พวกเขาไม่สนใจความทุกข์ยากของชาวบ้าน สิ่งที่พวกเขามองเห็นคือ 'อำนาจ' และ 'ความแข็งแกร่ง' ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของเมือง สำนักนิติธรรมจึงกลายเป็นที่โปรดปรานของเหล่าผู้ครองแคว้นทันที

ตัดภาพมาที่หลัวซวน

เขาเลือกเมืองทางทิศตะวันออก

วิธีการของเขาช่างแตกต่างจากหานเฟยราวฟ้ากับเหว หลัวซวนไม่ได้ออกกฎหมายบังคับ ไม่ได้จับใครไปตัดหัว

แต่เขาเริ่มจากการ... เล่านิทาน

เขาตั้งโรงเรียนสอนหนังสือให้ลูกหลานชาวบ้าน เปิดโรงละครแสดงงิ้วที่สอดแทรกคุณธรรม เขียนนิยายแจกจ่ายไปทั่วเมือง

เขาสอนให้ชาวบ้านรู้จักความกตัญญู ความซื่อสัตย์ และความกล้าหาญ ผ่านตัวละครในนิยาย

หลัวซวนในคราบเจ้าเมือง มักจะลงไปคลุกคลีกับชาวบ้าน ลงแขกเกี่ยวข้าว นั่งกินข้าวหม้อเดียวกับทหาร เป็นกันเองดั่งพี่น้อง

ชาวบ้านต่างรักใคร่เทิดทูน

บรรยากาศในเมืองเต็มไปด้วยความสุขเสียงหัวเราะ ศิลปวัฒนธรรมเฟื่องฟู

ทว่า

ในสายตาของเหล่ากษัตริย์และขุนนาง การกระทำของหลัวซวนกลับดูโง่เขลา

"เฮอะ!"

"คิดหรือว่าการทำดีเอาใจพวกไพร่ จะทำให้เมืองเข้มแข็งขึ้นได้ ช่างอ่อนหัดและไร้เดียงสาเสียจริง"

"การปกครองต้องใช้อำนาจและพระเดช การทำตัวเสมอภาคกับบ่าวไพร่ มีแต่จะทำให้เสียการปกครอง"

พวกเขามองว่าหลัวซวนกำลังเล่นขายของ

กาลเวลาในความฝันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

สิบเมืองมีพัฒนาการที่แตกต่างกันไป แต่ทุกเมืองล้วนเติบโตขึ้นตามแนวทางของตน

แต่แล้ว

จุดเปลี่ยนก็มาถึง

เมืองของหานเฟย ที่สะสมกำลังทหารมาตลอด จู่ๆ ก็ประกาศสงคราม!

หลัวโหวแสยะยิ้มชั่วร้าย

"ข้าไม่มีอารมณ์มาเล่นสร้างเมืองแข่งกับพวกเจ้าหรอกนะ สงครามต่างหากคือบทพิสูจน์ที่แท้จริง ฆ่าพวกเจ้าให้หมด ข้าก็คือผู้ชนะ!"

กองทัพทหารเดนตายของหานเฟย เคลื่อนพลออกจากเมืองดุจฝูงปีศาจ เป้าหมายแรกคือ... เมืองข้างเคียงที่ปกครองโดยฮุ่ยหยวน (สำนักพุทธะ)

ฮุ่ยหยวนตกใจหน้าถอดสี

"ข้าขอประท้วง!"

"เขาโกง! นี่มันการแข่งขันทักษะการบริหาร ไม่ใช่การทำสงคราม!"

โจวจี้ กรรมการคุมกฎ เอ่ยเสียงเรียบ

"การสงคราม ก็เป็นส่วนหนึ่งของการบริหารบ้านเมือง การปกป้องอาณาเขตจากการรุกราน คือหน้าที่สำคัญของเจ้าเมือง คำประท้วงตกไป"

ฮุ่ยหยวนหน้าซีด

ในเมืองของเขา มีแต่วัดวาอาราม เสียงสวดมนต์ และผู้คนที่ถือศีลกินเจ จะเอาอะไรไปสู้กับกองทัพนักฆ่าของหานเฟย

"บุก!"

หานเฟยสั่งการ

กองทัพนิติธรรมบุกตะลุยเข้าเมืองพุทธะราวกับพายุ ทหารที่เคร่งครัดในระเบียบวินัยเข้าห้ำหั่นกับพระสงฆ์องค์เจ้า

"หยุดนะ!"

"การฆ่าสัตว์ตัดชีวิตเป็นบาป!"

ฮุ่ยหยวนพยายามเทศนาสั่งสอนข้าศึก แต่คมดาบหาได้มีหูไม่ ทหารเหล่านั้นถูกฝึกมาให้ฟังแต่คำสั่ง ไม่สนบาปบุญคุณโทษ

เพียงชั่วพริบตา

เมืองพุทธะก็แตกพ่ายยับเยิน ฮุ่ยหยวนถูกทหารรุมจับมัด ลากตัวออกมาจากศาลากลาง

จิตวิญญาณของฮุ่ยหยวนถูกดีดออกจากโลกความฝัน กลับเข้าร่างจริงที่นั่งอยู่บนลานประลอง

"อั๊ก!"

ฮุ่ยหยวนกระอักเลือดออกมาคำโต ใบหน้าซีดเผือด เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ

เขาตกรอบเป็นคนแรก!

"หานเฟย!"

"เจ้ามารร้าย! ข้ากับเจ้าไม่จบกันแค่นี้แน่!"

ฮุ่ยหยวนชี้หน้าด่าหานเฟยในจอภาพ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากยอมรับความพ่ายแพ้และเดินลงจากเวทีไปอย่างน่าอดสู

บรรยากาศในลานประลองตึงเครียดขึ้นทันตา

หานเฟยไม่ได้หยุดแค่นั้น หลังจากยึดเมืองของฮุ่ยหยวนและผนวกดินแดนได้แล้ว กองทัพของเขาก็ยิ่งเกรียงไกรขึ้น

"รายต่อไป..."

สายตาอำมหิตของหานเฟย กวาดมองไปยังแผนที่เมืองอื่นๆ

เหล่าปราชญ์ที่เหลือต่างเริ่มนั่งไม่ติดที่ สงครามได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และดูเหมือนว่ากติกา "สร้างเมือง" จะกลายเป็น "Battle Royale" ไปเสียแล้ว!

[จบแล้ว]