TWO Chapter 192 ปฏิบัติการไฟป่า ตอนที่ 1

TWO Chapter 192 ปฏิบัติการไฟป่า ตอนที่ 1

แผนของหลินยี่ได้รับการกำหนดชื่ออย่างเป็นทางการว่า ‘ปฏิบัติการไฟป่า’ เนื่องจากปฏิบัติการนี้ จะนำไปสู่การทำลายเขตทุ่งหญ้า โดยมันจะทำให้เปลวไฟแห่งสงครามเผาผลาญทุ่งหญ้าทั้งหมดเป็นเถ้าถ่าน

ความสำเร็จของปฏิบัติการนี้ จะส่งผลเชื่อมโยงโดยตรงกับนโยบายการปกครองในอนาคตของเมืองซานไห่ ที่มีต่อชนเผ่าเร่ร่อน รวมถึงอนาคตของทหารม้าแห่งเมืองซานไห่

กรมกิจการทหารและหลินหารือกันเกี่ยวกับแผนดังกล่าว พวกเขาจะช่วยกันทำให้แผนการสมบูรณ์ที่สุด และเพื่อให้เกิดความเข้าใจผิดมากที่สุดด้วย

……………………………………………………………………………

ไกอา ปีที่ 1 เดือนที่ 7 วันที 20 กองพันทหารม้าแห่งเมืองฉิวซุ่ยได้ถูกจัดตั้งเสร็จสิ้นแล้ว โดยเลี้ยวไค่ได้รับการเลื่อนยศเป็นนายพัน และเป็นผู้บัญชาการของกองพันนี้ ค่าธรรมเนียมการเปลี่ยนขั้นของทหารเหล่านี้ มากจากกำไรครึ่งเดือนแรกของเดือนที่ 7

สามวันก่อน โอหยางโชวและหอการค้าขุ่ยแห่งต้าหลี่ ได้ลงนามในข้อตกลงแรกของพวกเขา ในส่วนการซื้อขาย

นาเกลือเขตเหนือผลิตเกลือได้ 2.5 ล้านหน่วย ในครึ่งเดือนของเดือนที่ 7 ตามราคาตลาด เกลือราคาหน่วยละ 20 เหรียญทองแดง หอการค้าขุ่ยจะจ่ายเงิน 5,000 เหรียญทอง หลังจากหักภาษีระบบ 10% แล้ว เหลือเงิน 4,500 เหรียญทอง และหลังจากหักค่าต้นทุนการผลิตเกลือแล้ว โอหยางโชวจะได้รับเงินทั้งสิ้น 4,100 เหรียญทอง

หลังจากที่มีการอัพเดทระบบภาษีแล้ว ภาษีก็ลดลงถึงครึ่งหนึ่ง ดังนั้น นาเกลือเขตเหนือจึงสามารถลดค่าภาษีลงได้ถึง 1,000 เหรียญทอง/เดือน

สำหรับเหมืองแร่หลางซาน พวกเขายังคงทำกำไรได้ถึง 4,000 เหรียญทองตั้งแต่เขาส่งกลุ่มผู้เชี่ยวชาญการทำเหมืองไปที่นั่น พวกเขาก็ได้สอนวิธีเพิ่มสายการผลิต และใช้ตรรกะทางวิทยาศาสตร์ให้มากขึ้น ในการประมาณการเบื้องต้น เมื่อถึงเดือนที่ 8 กำลังการผลิตจะเพิ่มขึ้น 10% คำแนะนำด้านเทคนิคของผู้เชี่ยวชาญการทำเหมือง จะสามารถช่วยเพิ่มการผลิตทองให้กับเมืองซานไห่ได้ถึง 800 เหรียญทอง/เดือน นี่คือประสิทธิภาพของผู้เชี่ยวชาญ การมีพวกเขาอยู่ในดินแดน จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพโดยรวมให้กับดินแดนได้อย่างมาก

ตอนนี้ โอหยางโชวได้รับเงิน 8,100 เหรียญทอง จากครึ่งเดือนแรก หลักจากหักค่าธรรมเนียมการเปลี่ยนขั้นทหารม้า 1 กองพัน 750 เหรียญทอง และจ่ายค่าธรรมเนียมการเทเลพอร์ตให้กับธนาคาร 4 สมุทร 4,400 เหรียญทอง เขายังมีเงินเหลืออยู่ 2,950 เหรียญทอง

ผ่านการเทเลพอร์ต ค่าใช้จ่ายในการรับสมัครผู้เล่นนั้นมีสูงมาก เพราะนอกจากผู้เล่นแล้ว ยังต้องรวมครอบครัวของพวกเขาด้วย โดยเฉลี่ยแล้ว การเทเลพอร์ตพวกเขา จะต้องเสียค่าธรรมเนียมการเทเลพอร์ตอยู่ที่ 5 เหรียญทอง/ผู้เล่นที่ย้ายมา 1 คน

สำหรับคนอย่างตี่เฉินและคนอื่นๆ ก่อนหน้านี้ พวกเขาได้คัดเลือกผู้เล่นจากโลกจริง และจัดให้พวกเขาเลือกเริ่มต้นที่ดินแดนโดยตรง เฉพาะผู้ที่มาจากตระกูล หรือกลุ่มอำนาจที่มั่งคั่งและทรงอำนาจเท่านั้น ที่จะมีทรัพยากรจำนวนมากพอจะทำเช่นนั้นได้

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่การอพยพเริ่มต้นขึ้น พวกเขาก็จะสูญเสียทรัพยากรทั้งหมดของพวกเขา และต้องจ่ายค่าธรรมเนียมการเทเลพอร์ต เช่นเดียวกับโอหยางโชว นี่เป็นค่าใช้จ่ายจำนวนมาก และมันจะเป็นภาระให้กับพวกเขา

จากคำกล่าวของเฟิงฉิวฮวง ก่อนที่จะถึงวันอพยพ พวกเขาได้คัดเลือกกลุ่มผู้เล่นใหม่จำนวนมาก เข้ามาอยู่ในดินแดนของตน สำหรับจำนวนที่แน่นอน คงมีแต่พวกเขาเท่านั้นที่รู้

สำหรับเงินที่เหลือ 2,950 เหรียญทอง โอหยางโชวไม่ลังเลเลยที่จะใช้มันผ่านหอการค้าขุ่ย เพื่อซื้อธัญพืช 2.95 ล้านหน่วย

จากนี้ ในครึ่งหลังของปี เมืองซานไห่จะปลอดภัยจากความเสี่ยงของการขาดแคลนธัญพืชในที่สุด โอหยางโชวได้ใช้เงินเกือบ 9,000 เหรียญทองแล้ว ในการซื้อธัญพืช

โอหยางโชวไม่สามารถจินตนาการได้ถึง ราคาที่ลอร์ดคนอื่นๆจะต้องจ่าย เมื่อราคาธัญพืชสูงขึ้นในอนาคต ดินแดนอื่นๆไม่เหมือนกับเมืองซานไห่ พวกเขาไม่ได้มีพื้นที่เพาะปลูกที่อุดมสมบูรณ์ถึง 40,000 หมู่ ในการผลิตธัญพืช ดังนั้น พวกเขาจึงจำเป็นต้องซื้อธัชพืชเป็นจำนวนมาก

สิ่งเดียวที่น่ายินดีสำหรับพวกเขาก็คือ ดินแดนอื่นๆไม่ได้มีประชากรจำนวนมากเท่าเมืองซานไห่ หรือมีอัตราการอพยพสูงเหมือนเมืองซานไห่

ถ้าโอหยางโชวมีเงินมากพอ เขาจะพิจารณาการซื้อธัญพืช แล้วรอขายเกรงกำไรเมื่อราคามันสูงขึ้น

สำหรับข้อสันนิษฐานของเขาเกี่ยวกับราคาธัญพืช โอหยางโชวได้บอกกับพันธมิตรของเขา รวมถึงซ่งเหวิน อย่างไรก็ตาม มันก็ขึ้นอยู่กับว่าพวกเขามีเงินมากพอที่จะสะสมธัญพืชได้มากเพียงพอหรือไม่ มันไม่ใช่สิ่งที่โอหยางโชวจะช่วยพวกเขาได้

เมืองซานไห่แข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ได้แข็งแกร่งพอที่จะให้ความช่วยเหลือทางการเงินแก่ดินแดนลอร์ด 5-6 ดินแดนได้

นอกจากนี้ พวกเขายังเป็นเพียงพันธมิตรกันเท่านั้น โอหยางโชวไม่ใช่คนใจบุญ ดินแดนที่ต้องการความช่วยเหลือทางการเงินของเมืองซานไห่ จะต้องอนุญาติให้ธนาคาร 4 สมุทร จัดตั้งสาขาในดินแดนของตน โดยไม่มีข้อยกเว้น

สำหรับเมืองมู่หลาน โอหยางโชวจะรอให้ถึงสิ้นเดือน เมื่อเขาได้รับกำไรจากครึ่งเดือนหลังของเดือนที่ 7 เขาจะเพิ่มเงินทุนให้กับธนาคาร 4 สมุทร สาขาเมืองมู่หลาน

สำหรับการซื้อธัญพืชจากเกษตรกร ไอเดียของขุ่ยหยิงหยู คือ การใช้เงินจากธนาคาร 4 สมุทร ซื้อธัญพืชและพวกเขาจะไม่ซื้อมันทั้งหมดในครั้งเดียว แต่จะค่อยๆซื้อเป็นชุดๆแทน พวกเขาจะทยอยขายออกไปก่อน แล้วค่อยซื้อธัญพืชชุดใหม่ เพราะถ้าพวกเขาซื้อพวกมันทั้งหมดในครั้งเดียว พวกเขาจะต้องจ่ายเงินเป็นำจำนวนมาก อาจจะมากกว่าหมื่นเหรียญทอง

โดยเฉลี่ยแล้ว เกษตรกร 1 คน จะสามารถไถและจัดการพื้นที่เพาะปลูกได้ 10 หมู่, 1 หมู่ สามารถผลิตธัญพืชได้ 350 หน่วย ดังนั้น พวกเขาจะผลิตธัญพืชได้ทั้งหมด 3,500 หน่วย โดยพวกเขาจะจ่ายเป็นภาษี 117 หน่วย หลังจากที่พวกเขาเก็บไว้สำหรับใช้ในสำหรับครึ่งปีแล้ว พวกเขายังคงมีธัญพืช 3,200 หน่วย ที่สามารถนำมาขายได้ ซึ่งคิดเป็นเงิน 3 เหรียญทอง 20 เหรียญเงิน หลังจากหักภาษีแล้ว มันก็ยังคงมากถึง 3 เหรียญทอง 10 เหรียญเงิน, 1 ปี มีฤดูการเพาะปลูก 2 ครั้ง เมื่อหักค่าใช้จ่ายทั้งหมดแล้ว รายได้สุดท้ายของเกษตรกรผู้ปลูกข้าวจะอยู่ประมาณ 5 เหรียญทอง

ถ้าหากใครขยัน และเลี้ยงสัตว์ปีกหรือหมูเพิ่มอีก พวกเขาก็อาจจะได้เงินเพิ่มมากขึ้นอีกในปีนั้น การทำงานหนัก จะช่วยให้ครอบครัวของพวกเขามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น

ดังนั้น ในความเป็นจริง รายได้ของเกษตรกรจึงสูงมาก รายได้ของพวกเขาใกล้เคียงกับทหารขั้น 5 ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือ กรมกิจการทหารจะดูแลการใช้ชีวิตของทหาร ทำให้พวกเขาไม่ได้ใช้จ่ายมากนัก

สิ่งเหล่านี้ เกิดจากเหตุผล 3 ประการ, ประการแรก เกษตรกรมีพื้นที่การเพาะปลูกมากพอที่จะไถและจัดการ และพื้นที่เหล่านั้นก็อุดมสมบูรณ์, ประการที่สอง เมืองซานไห่มีอัตราการเก็บภาษีที่ต่ำที่สุดในประวัติศาสตร์, ประการที่สาม โอหยางโชวไม่ได้บีบบังคับและใช้ประโยชน์จากการทำงานอย่างหนักของพวกเขา และเขาไม่ได้กดราคาซื้อธัญพืชในราคาต่ำ แล้วนำมาขายในราคาสูง

ปัจจัยเหล่านี้ทั้งหมด ช่วยให้รายได้ประจำปีของเกษตรกรของเมืองซานไห่มีค่อนข้างสูง

………………………………………………………………………….

ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ เมืองมู่หลานได้พัฒนาอย่างรวดเร็ว ภายใต้ความช่วยเหลือของธนาคาร 4 สมุทร

มู่กุ้ยหยิงใช้เงินกู้จากธนาคาร 4 สมุทร จัดตั้งกองพันทหารป้องกันเมืองมู่หลานเรียบร้อยแล้ว  ขุนพลหญิงผู้กล้าหาญ ได้นำกองพันป้องกันเมืองไปกวาดล้างค่ายโจร เพื่อทำความสะอาดดินแดน เธอทำลายพวกโจรทั้งหมดที่อยู่ในสายตาของเธอ

การทำลายค่ายโจรไม่เพียงแต่จะช่วยในการฝึกทหาร แต่มันยังจะเพิ่มความปลอดภัยให้กับดินแดน นอกจากนี้ ยังมีรางวัลที่พวกเขาได้จากการปล้น และเชลยเพิ่มเข้ามาด้วย ซึ่งมันจะช่วยให้พวกเขาพัฒนาดินแดนได้เร็วยิ่งขึ้น

นอกจากนี้ เมืองมู่หลานยังได้สร้างกำแพงเมืองเสร็จสิ้นแล้ว ซึ่งมันจะช่วยเพิ่มการป้องกันให้กับพวกเขา และในที่สุดการปฏิรูปในดินแดนก็เสร็จสมบูรณ์ ดังนั้น พวกเขาจึงไม่ได้เป็บแบบครึ่งๆกลางๆอีกต่อไป เศรษฐกิจของดินแดนจะค่อยๆเติบโตขึ้น มันจะค่อยๆขยายตัว รอเวลาที่จะเบ่งบาน

การพัฒนาอย่างรวดเร็วของเมืองมู่หลาน เป็นเช่นเดียวกับเมืองซานไห่ในสมัยเป็นเมืองขนาดเล็ก

เมื่อสัปดาห์ก่อน เมืองมู่หลานได้อัพเกรดเป็นเมืองขนาดเล็กระดับ 3 เรียบร้อยแล้ว หลังจากที่อักเกรดดินแดน คนงานเหมืองก็ได้ค้นพบแหล่งแร่เงินในดินแดน ดังนั้น มันจึงกลายเป็นแหล่งความมั่งคั่งของดินแดน แม่ว่ามันจะไม่สามารถเทียบกับเหมืองทองได้ แต่ถ้าขุดขึ้นมาด้วยกำลังสูงสุด มันก็จะทำกำไรได้ไม่น้อยกว่า 200 เหรียญทอง/เดือน

ตอนนี้ สิ่งเดียวที่หยุดเมืองมู่หลานจากการอักเกรดครั้งต่อไปก็คือ ตำแหน่งของมู่หลานเยว่

ในระหว่างสงครามโจวหลู่ มู่หลานเยว่ได้รับคะแนนการกุศล 2,500 แต้ม ทำให้เธอเลื่อนเป็นวิสเคาท์ขั้น 1 นอกจากนี้ การกวาดล้างค่ายโจร ยังทำให้เธอได้รับคะแนนการกุศลมาอีกบางส่วน ตอนนี้ เธอมีคะแนนการกุศล 5,000 แต้ม ขาดอีกเพียง 1,400 แต้ม เธอก็จะเลื่อนเป็นเอิร์ลขั้น 3

โชคดีที่เมืองมูหลานเพิ่งจะอัพเกรดเป็นเมืองขนาดเล็กระดับ 3 มันจำเป็นต้องใช้เวลาในการเข้าถึงประชากรสูงสุดที่ 10,000 คน บางที หลังจากนี้ ถ้าเธอจัดการด้านเจิ้นหนานได้ เธอก็อาจจะมีคะแนนการกุศลเพียงพอ

หรือไม่ เธอก็อาจจะเข้าร่วมสมรภูมิอีกครั้ง จึงจะได้คะแนนการกุศลมากพอจะเลื่อนตำแหน่ง

กงเฉิงซีรู้สึกอิจฉา การพัฒนาที่รวดเร็วของเมืองมู่หลาน ในพันธมิตรซานไห่ มีเพียงดินแดนของเขาเท่านั้น ที่ยังเป็นเมืองขนาดเล็กระดับ 2 เขาขาดเงินในการเคลื่อนย้ายผู้เล่นเข้ามาในดินแดน ค่าธรรมเนียมการเทเลพอร์ตนั้นสูงเกินกว่าที่เขาจะจ่ายไหว

เนื่องจากไม่มีทางเลือก เขาจึงหยุดลังเล และขอให้โอหยางโชวตั้งสาขาของธนาคาร 4 สมุทรในดินแดนของเขา

แน่นอนว่าโอหยางโชวไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ เนื่องจากสถานการณ์ทางการเงินของเมืองซานไห่ในตอนนี้เริ่มดีขึ้นแล้ว เหมืองแร่หลางซานและนาเหลือเขตเหนือทำกำไรรวมกันได้เกือบ 20,000 เหรียญทอง/เดือน โอหยางโชวจะใช้เงินเหล่านี้ เป็นทุนในการจัดตั้งธนาคาร 4 สมุทรในเมืองสงโตทมิฬ

โอหยางโชวตอบรับคำขอของกงเฉิงซี เขาบอกให้กงเฉิงซีรอจนถึงสิ้นเดือน เมื่อเขาได้รับเงินทุน เขาจะส่งคนของเขาไปยังเมืองสิงโตทมิฬ เพื่อจัดตั้งสาขาของธนาคาร 4 สมุทรทันที และเขาก็ได้บอกให้กงเฉิงซีเตรียมตัวไว้รอล่วงหน้า

โอหยางโชวหวังว่า จะจัดตั้งสาขาได้ทุกดินแดด แม้ว่าธนาคาร 4 สมุทรจะไม่ได้เป็นธนาคารแห่งเดียวในดินแดนเหล่านั้น แต่มันจะต้องเป็น 1 ในฑธนาคารหลักของดินแดนเหล่านั้นให้ได้

เพื่อที่จะทำเช่นนั้น ขั้นตอนแรกคือ การประเปิดสาขาในดินแดนพันธมิตรของเขา ตอนี้ เมืองมูหลานและเมืองสิงโตทมิฬได้ตอบรับเป็นอย่างดี มันก็ขึ้นอยู่กับเวลาว่า เมืองซุ่นหลงจะร้องขอมาเมื่อไหร่

สำหรับเมืองสอดคล้องและเมืองหงส์สาบสูญ มันคงจะไม่ง่ายนัก เขาหวังได้เพียงโชคเท่านั้น ในการแทรกซึมเข้าไปในดินแดนของพวกเธอ โดยเฉพาะเมืองหงส์สาบสูญ ที่มีตระกูลที่ทรงอำนาจอยู่เบื้องหลัง แม้ว่าเฟิงฉิวฮวงจะเห็นด้วยกับเรื่องนี้ พวกเขาก็คงจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นแน่

สำหรับเมืองสอดคล้อง มันสามารถการช่วยเหลือจากกิลด์ศาลาฉิงเฟิงแห่งต้าหลี่ได้ โดยพวกเขาคงจะแอบสนับสนุนกันอย่างเงียบๆ

เมืองสอดคล้องได้มีความสัมพันธ์เบื้องหลังกับศาลาฉิงเฟิง เช่นเดียวกับความสัมพันธ์ระว่างเมืองซานไห่และกลุ่มทหารรับจ้างกุหลาบสงคราม-หิมะ

ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือ เมืองสอดคล้องไม่มีอุตสาหกรรมทางทหารที่มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง

ไม่ได้หมายความว่าโอหยางโชวจะตั้งท่าหรือรังเกียจ ในการใช้ประโยชน์จากความขัดสนของพันธมิตร ข้อตกลงนี้เป็นประโยชน์อย่างมาก และมันยังช่วยเหนี่ยวรั้งพันธมิตรทั้งหมดไว้ด้วยกันด้วย

พันธมิตรที่ดีและแข็งแกร่งที่สุด ก็คือ พันธมิตรที่มีรวมเศรษฐกิจเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันไม่ใช่หรือ?

แฟนเพจ : TWOแปลไทย