บทที่ 200 - ประจักษ์แก่สายตา ไท่อี้ดับสูญ

บทที่ 200 - ประจักษ์แก่สายตา ไท่อี้ดับสูญ

หม่าหยวนกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ เขารู้อยู่เต็มอกว่าไท่อี้ไม่มีทางละเว้นชีวิตตน จึงแสร้งทำตัวต่ำต้อยยอมสยบ เพื่อให้ศัตรูตายใจลดการป้องกัน แล้วจึงฉวยโอกาสใช้อาวุธลับเล่นงานทีเผลอ

ฝ่ามือยักษ์นี้สกัดสร้างมาจากกระดูกมนุษย์นับหมื่น ผสานด้วยเศษเสี้ยววิญญาณและแรงอาฆาตแค้น อำมหิตชั่วร้ายถึงขีดสุด

ต่อให้เป็นเซียนระดับต้าหลัว หากโดนโจมตีทีเผลอเช่นนี้ แม้ไม่ถึงตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัสปางตาย

ทว่าหม่าหยวนยังด้อยประสบการณ์นัก เขาหารู้ไม่ว่าต้าหลัวจินเซียนกับต้าหลัวจินเซียนด้วยกันนั้น ยังมีความแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

ฟุ่บ!

มือยักษ์อันน่าสยดสยองพุ่งแหวกอากาศดุจกรงเล็บภูตพราย หมายขย้ำร่างไท่อี้ ทว่าวินาทีนั้นเอง ร่างของไท่อี้พลันเปล่งแสงสีเขียวมรกตเจิดจ้าออกมา

นั่นคือสมบัติวิเศษป้องกันตัวของไท่อี้

เพล้ง!

เสียงแตกหักดังสนั่น มือกระดูกยักษ์ตะปบเกราะแสงสีเขียวจนแตกกระจาย แต่แรงส่งก็หมดลงเพียงเท่านั้น มิอาจสร้างบาดแผลใดๆ ให้แก่ไท่อี้ได้

เมื่อนั้นไท่อี้จึงได้สติกลับมา ตระหนักว่าตนถูกเจ้าสวะนี่ปั่นหัวเข้าให้แล้ว โทสะจึงลุกโชนเทียมฟ้า

"เดรัจฉาน"

"รนหาที่ตาย!"

ครอบแก้วเก้ามังกรอัคคีฟาดลงมาอย่างอำมหิต ท่ามกลางสายตาที่เบิกโพลงด้วยความไม่อยากเชื่อของหม่าหยวน ร่างของเขาถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดกลายเป็นผงธุลี กายเนื้อและดวงจิตดับสูญสิ้นในพริบตา

เซียนหนึ่งลมปราณหม่าหยวน... สิ้นชีพ!

เมื่อหม่าหยวนตาย ดวงวิญญาณเสี้ยวหนึ่งก็ลอยละล่องมุ่งหน้าสู่บัญชีแต่งตั้งเทพ

ทันใดนั้น เสียงตวาดกึกก้องด้วยความโกรธแค้นก็ดังสนั่น

"ไท่อี้"

"เจ้ากล้าสังหารคนของสำนักเจี๋ยเจี้ยวเชียวรึ!"

ไท่อี้สะดุ้งสุดตัว รีบเงยหน้ามองไป ก็เห็นหลัวซวนและสือจีกำลังพุ่งทะยานเข้ามา เห็นได้ชัดว่าทั้งสองได้เป็นพยานรู้เห็นเหตุการณ์สังหารหม่าหยวนเมื่อครู่จนหมดเปลือก

ทั้งสองต่างมีสีหน้าโกรธเกรี้ยว จ้องมองไท่อี้ด้วยความเคียดแค้นชิงชัง

หลัวซวนตีสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว "ไท่อี้"

"เจ้าไม่เห็นแก่ความเป็นพี่น้องสำนักเต๋า บังอาจสังหารศิษย์เจี๋ยเจี้ยว จิตใจเจ้าช่างอำมหิตผิดมนุษย์ยิ่งนัก"

ไท่อี้ถึงกับยืนงงทำอะไรไม่ถูก

เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้?

เวลานี้หลัวซวนควรจะอยู่ที่ด่านเฉินถังมิใช่หรือ เหตุใดจึงมาโผล่ที่นี่พร้อมสือจีได้? แล้วทำไมเขาถึงไม่รู้ตัวเลยสักนิด?

เขาชัดเจนว่าได้วางค่ายกลเตือนภัยไว้หน้าถ้ำ หากมีใครบุกรุกเขาย่อมต้องรู้ตัว แต่ทำไมมันถึงไม่ทำงาน?

ไท่อี้หน้าถอดสี เขารู้สึกราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง ความหนาวเหน็บแล่นจับขั้วหัวใจ

"บัดซบ!"

ไท่อี้เจ็บใจจนแทบกระอักเลือด เพื่อวางแผนเล่นงานหลัวซวน เขาต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปตั้งเท่าไหร่ วางหมากไว้อย่างดิบดี นึกว่าความสำเร็จอยู่แค่เอื้อมแล้วแท้ๆ คิดไม่ถึงว่าจะล่มปากอ่าวในวินาทีสุดท้าย

ฝ่ายสือจีนั้นใบหน้าเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง

แม้นางจะไม่ชอบหน้าหม่าหยวน แต่ถึงอย่างไรก็เป็นศิษย์ร่วมอาจารย์ บัดนี้เห็นคนของฉานเจี้ยวมาฆ่าแกงกันถึงถิ่น นางจะระงับโทสะได้อย่างไร

นางตวาดก้องทันที "ซือยง"

"มิต้องพูดพร่ำทำเพลงกับมันแล้ว"

"ซือจุนเคยตรัสไว้ว่า ในมหาภัยพิบัติให้วัดกันที่ฝีมือ บัดนี้มันกล้าสังหารคนของเจี๋ยเจี้ยว พวกเราก็จงลงมือ ล้างแค้นให้สหายพรตหม่าหยวนเถิด"

หลัวซวนลอบชำเลืองมอง สือจีผู้นี้ช่างห้าวหาญนัก

เขาจึงรับคำทันที "ดี!"

"ข้ากับซือตี้หม่าหยวนแม้จะมีเรื่องขุ่นข้องหมองใจกันบ้าง แต่เราคือพี่น้องร่วมสำนัก บัดนี้เขาถูกคนของฉานเจี้ยวสังหารอย่างโหดเหี้ยม ข้าผู้เป็นศิษย์พี่จะทวงคืนความยุติธรรมให้เขาเอง"

"ไท่อี้เจินเหริน ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ซะ!"

หลัวซวนประกาศก้องด้วยถ้อยคำเปี่ยมคุณธรรม หากใครไม่รู้คงนึกว่าเขากับหม่าหยวนรักใคร่กลมเกลียวกันปานจะกลืนกิน

ชายแขนเสื้อสะบัดวูบ หอกสังหารเทพปรากฏขึ้นในมือ ปลดปล่อยไอสังหารคละคลุ้ง

หลัวซวนทะยานร่างขึ้นสู่เวหา หอกสังหารเทพในมือดุจมังกรพิษ ทะลวงฝ่าความว่างเปล่า พุ่งเข้าใส่ไท่อี้เจินเหรินอย่างดุดัน

"ซือยง"

"ข้าช่วยท่านเอง"

แม้สือจีจะมีตบะเพียงขั้นไท่อี้จินเซียน แต่นางก็ไม่ลังเลที่จะเรียก 'ผ้าเช็ดหน้าเมฆาแสงแปดทิศ' ออกมา ร่วมประสานพลังกับหลัวซวนรุมกินโต๊ะไท่อี้

ไท่อี้หน้าเขียวคล้ำ ลำพังแค่หลัวซวนคนเดียวเขาก็สู้ไม่ได้แล้ว นี่ดันมีสือจีเพิ่มมาอีกคน

คราวก่อนเพื่อจะหนีเอาตัวรอด เขาต้องสละสมบัติวิเศษไปตั้งมากมาย หรือคราวนี้จะต้องระเบิดครอบแก้วเก้ามังกรอัคคีทิ้งอีก?

สถานการณ์ไม่เปิดช่องให้ไท่อี้ได้ไตร่ตรองนาน เมื่อเผชิญหน้ากับจิตสังหารอันรุนแรงของหลัวซวนและสือจี เขาจำต้องกัดฟันรับมืออย่างทุลักทุเล

โฮก!

มังกรเก้าตัวคำรามกึกก้อง เปลวเพลิงอันไร้ที่สิ้นสุดย้อมเขากะโหลกจนกลายเป็นสีแดงฉาน

เคร้ง!

เสียงหอกสังหารเทพกรีดร้องกังวาน ปราณคมกริบสายหนึ่งพุ่งวาบออกมา ดุจกระบี่ค้ำฟ้าพาดผ่านนภากาศ ก่อนจะฟาดฟันลงมาอย่างรุนแรง

ตูม!

ประกายไฟแตกกระเซ็น

มังกรเพลิงถูกทำลายลงทีละตัวจนแหลกสลายเป็นผงธุลี

ปราณหอกอันน่าสะพรึงกลัวหลังจากทะลวงผ่านร่างมังกรเพลิงแล้ว ยังคงพุ่งเข้าหาไท่อี้ด้วยอานุภาพที่ไม่ลดทอนลงแม้แต่น้อย

ไท่อี้หลบไม่ทัน ได้แต่ฝากความหวังไว้กับสมบัติป้องกันตัว

ทว่าบนร่างเขามีเพียงสมบัติวิเศษระดับต่ำชิ้นหนึ่ง ซึ่งก่อนหน้านี้ก็ถูกหม่าหยวนตะปบจนร้าวไปแล้ว ไหนเลยจะต้านทานหอกสังหารเทพที่มีพลังทำลายล้างสูงสุดได้

"อั่ก!"

ปราณหอกทะลวงผ่านร่าง

ใบหน้าไท่อี้ซีดเผือดดุจกระดาษ โลหิตพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ

เขารีบกลืนยารักษาอาการบาดเจ็บลงคอ ทว่าการโจมตีของหลัวซวนแฝงไว้ด้วยพลังแห่งกฎเกณฑ์ ยาธรรมดาย่อมไม่อาจรักษาได้

เว้นเสียแต่จะเป็นยาทองคำเก้าหมุนวน ทว่ายาล้ำค่าปานนั้น ไท่อี้ไหนเลยจะมีติดตัว

เมื่อโจมตีได้ผล หลัวซวนก็ไม่รอช้า รุกไล่ต่อเนื่อง แทงหอกสังหารเทพออกไปอีกคำรบ

ไท่อี้กัดฟันกรอด เขารู้ว่าต้องทำอะไรสักอย่าง มิเช่นนั้นวันนี้คงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่แน่

เพื่อรักษาชีวิต ไท่อี้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดที่จะสละสมบัติวิเศษ

วินาทีนั้นเอง...

ตูม!

ครอบแก้วเก้ามังกรอัคคีระเบิดตัวเองเสียงดังสนั่นหวั่นไหว นี่คือสมบัติคู่กายที่สร้างชื่อให้ไท่อี้ ทั้งยังเป็นสมบัติวิเศษระดับสูงที่หาได้ยากยิ่งในหงฮวง ทว่าเขากลับยอมระเบิดมันทิ้งโดยไม่เสียดาย

ทว่า... เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย

หลัวซวนเคยเสียท่ามาแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนี้ย่อมเตรียมการรับมือไว้ล่วงหน้า

แก๊ง!

กระถางเฉียนคุนลอยออกมา แม้มันจะเป็นสมบัติสายปรุงยาและหลอมอาวุธ แต่ขึ้นชื่อว่าเป็น 'กระถาง' ย่อมมีพลังป้องกันเป็นเลิศตามธรรมชาติ

แสงเทพอันไร้ประมาณสาดส่องลงมา ครอบคลุมร่างหลัวซวนและสือจีเอาไว้ภายใน

ทว่าสีหน้าของหลัวซวนกลับไม่สู้ดีนัก

แรงระเบิดของสมบัติวิเศษนั้นรุนแรงมหาศาลและยากจะขัดขวาง แม้เขาจะป้องกันตัวเองได้ แต่ไท่อี้ก็จะได้จังหวะหนีไป

ทันใดนั้น สือจีก็ลงมือ

ปรากฏว่าตอนที่ไท่อี้ระเบิดสมบัติวิเศษ เขาเพ่งเล็งเป้าหมายไปที่หลัวซวนจนละเลยสือจีไป เพราะตลอดการต่อสู้ สือจีทำหน้าที่เพียงผู้สนับสนุนอยู่ด้านข้างเท่านั้น

สือจีสะบัดมือเรียวงาม ผ้าเช็ดหน้าเมฆาแสงแปดทิศขยายใหญ่ขึ้นต้านลม กลายเป็นดั่งแม่น้ำสวรรค์ขวางกั้นเบื้องหน้าไท่อี้เอาไว้

ไท่อี้กำลังจะหนี เมื่อเห็นสือจีผู้มีตบะเพียงชั้นไท่อี้จินเซียนกล้ามาขวางทาง

เขาก็บรรดาลโทสะ "ไสหัวไป!"

พร้อมซัดพลังฝ่ามือออกไป

ทว่าก่อนหน้านี้เขาถูกหลัวซวนทำร้ายจนบาดเจ็บ ซ้ำยังโดนแรงสะท้อนจากการระเบิดสมบัติ อาการบาดเจ็บจึงกำเริบหนัก

ดังนั้น แม้สือจีจะมีตบะด้อยกว่า แต่กลับสามารถยื้อเวลาเขาไว้ได้ชั่วขณะหนึ่ง

"โอกาสทอง!"

นัยน์ตาหลัวซวนทอประกายวาวโรจน์

เพื่อไม่ให้ความพยายามของสือจีสูญเปล่า เขาจึงระเบิดพลังทั้งหมดที่มี หอกสังหารเทพกรีดร้องก้องเวหา ฟาดฟันกระบวนท่า 'ผ่าสวรรค์' ออกไปเต็มแรง

รูม่านตาของไท่อี้หดเกร็งด้วยความหวาดกลัว เขาตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงที่พยายามข่มขู่แต่แฝงความขลาดเขลา

"หลัวซวน"

"ข้าเป็นศิษย์นักบุญ เจ้าฆ่าข้าไม่ได้ ท่านอาจารย์ไม่มีวันปล่อยเจ้าไว้แน่"

หลัวซวนยิ้มเย็น

"ไท่อี้"

"กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นคืนสนอง ในเมื่อเจ้ากล้าสังหารหม่าหยวน เข่นฆ่าศิษย์เจี๋ยเจี้ยว ก็จงใช้ชีวิตของเจ้าชดใช้เสียเถอะ"

พริบตาถัดมา ปราณกระบี่อันคมกริบก็ทะลวงผ่านร่างไท่อี้

ฉัวะ!

แววตาไท่อี้เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ราวกับไม่อาจยอมรับความจริงได้ว่าหลัวซวนกล้าสังหารตนจริงๆ เขา... กล้าได้อย่างไร...

"ไม่..."

"ข้ายังไม่อยากตาย มรรคาของข้ายังไม่บรรลุ..."

สิบสองเซียนทองคำแห่งฉานเจี้ยว ไท่อี้เจินเหริน... ดับสูญ!

[จบแล้ว]